Меҳрубонии Масеҳ дар ғам
Аз ояти 16 мо мебинем, ки чӣ чиз ба ин оварда расонд. Шогирдони Юҳанно меҳрубонии бузургро — ҳамдардии амиқи қалби Масеҳро дар ғами худ омӯхтанд. Агар ба Марқӯс 6 муроҷиат кунем, ки дар он ҳамон ҳодиса сабт шудааст, дар ояти 29 хоҳед ёфт, ки ин шогирдон пас аз марги устодашон ҷасади ӯро гирифта, дар қабр гузоштанд. Дар он ҷо дар бораи омадани онҳо ва ба Исо гуфтани онҳо чизе гуфта нашудааст, аммо мо мехонем, ки расулон ҷамъ омада, ҳамаи корҳоеро, ки карда буданд ва таълим дода буданд, ба Ӯ гуфтанд. Яъне, дар ҳамон лаҳза, аз ду роҳи алоҳида, вале ба ҳамон Шахси муборак омада, ду гурӯҳи хеле гуногун буданд. Аз як роҳ як гурӯҳи шогирдони рӯҳафтода ва ноумед омаданд, ки дилшикаста буданд, зеро ҳамаи умедҳояшон барбод рафта буд; онҳо касеро, ки пайравӣ мекарданд ва ба ӯ такя мекарданд, аз даст дода буданд. Шумо метавонед ҳиссиёти онҳоро ҳангоми омаданашон ва ба Исо гуфтани онҳо фаҳмед.
Агар шумо дар ғам, дар мушкилот, дар душворӣ бошед, ба онҳо тақлид кунед. Онҳо рафта, ба Исо гуфтанд. Дар атроф фишор, ғам ва мушкилот ҳаст ва шумо наметавонед аз он гурезед — шумо наметавонед дар чунин ҷаҳон бошед ва аз он гурезед. Агар шумо то ҳол аз он гурехта бошед, он хоҳад омад. Шумо чӣ кор карданӣ ҳастед? Вақте ки он меояд ва дили шумо шикастааст, танҳо рафта, ба Исо бигӯед, ба Ӯ ҳам хурдтарин чизро ва ҳам бузургтаринро бигӯед.
Дар ҳамон лаҳза дувоздаҳ марди пур аз нерӯ ва ҳаёт ва қувват меоянд ва онҳо бармегарданд ва ба Худованд мегӯянд: «Оҳ, мо вақти олиҷанобе доштем; ҳатто худи шайтонҳо ба мо итоат мекарданд». Онҳо як гурӯҳи шогирдон мебошанд, ки аз пирӯзӣ саршор шудаанд.
Ин гурӯҳҳои комилан гуногунро тасаввур кунед, ки яке ғамгин ва рӯҳафтода, дигаре муваффақ ва шодмон. Ба он чизе ки Худованд ба онҳо гуфт, диққат диҳед:
«Худатон ба ҷои биёбонӣ биёед ва каме истироҳат кунед».
Ба назари ман, гурӯҳи мотамгирон ва гурӯҳи шодмонҳо дар як лаҳза аз ҷониби Худованди муборак ба як сӯ бурда мешаванд; Ӯ мегӯяд: «Шумо бо Ман ба ҷои биёбонӣ биёед». Оҳ, бародарон, танҳо бо Ӯ будан кори бузург аст, ин ҳамон чизест, ки Ӯ моро бо он ҳифз мекунад.
Оё дилшикастаед? Ӯ шуморо тасаллӣ медиҳад. Оё шумо аз муваффақият дар хидмати Ӯ саршор ҳастед? Ором бошед. Ӯ моро ором мекунад ва ба мо меомӯзонад, ки ширкати худи Ӯ беҳтар аз хидмат ё муваффақияти дурахшонтаринест, ки Ӯ метавонад ба мо диҳад. Чӣ гуна он мотамгирони дилшикаста файз, меҳрубонии Масеҳро омӯхтанд, вақте ки Ӯ онҳоро ба як сӯ бурд ва онҳо биёбонро бо Исо ҷои баракати амиқтар ёфтанд.
Ҳамдардии Худованд на танҳо дар ин ҷо зоҳир мешавад, балки тарзи дастгирии Ӯ дар ғам низ. Ибриён 9 мегӯяд: «Ӯ қодир аст, ки ёрӣ диҳад»; Ибриён 4: «Ӯ қодир аст, ки ҳамдардӣ кунад»; ва Ибриён 7: «Ӯ қодир аст, ки наҷот диҳад».
Қодир ба ёрӣ додан? Бале! Қодир ба ҳамдардӣ кардан? Бале! Қодир ба наҷот додан? Бале! то охир.
Он чизе ки Рӯҳи Худо дар чунин забони таъсирбахш дар бораи коҳинии Ӯ мегузорад, мо дар тамоми ҳаёти мубораки Ӯ дар ин ҷо мебинем. Ман шубҳа надорам, ки Ӯ дар рӯҳи худ ҳамаи ғамҳоеро, ки ҳангоми дар замин буданаш аз байн бурд, таҳаммул кард ва ба ин васила Ӯро барои бузург ва муборак Саркоҳин будан, ки бо файз ҷони шумо ва ман Ӯро мешиносем, мувофиқ гардонд.
Шафқат ба мардум
Дар бораи шафқати аҷиби Ӯ фикр кунед. Ӯ мардумро мебинад ва мехоҳад онҳоро баракат диҳад. Оҳ, чӣ диле дошт Ӯ; чӣ дили меҳрубоне! Ман шубҳа надорам, ки Худо ин ҳодисаро ба мо гуфтааст, то моро рӯҳбаланд кунад ва ҳавасманд гардонад, инчунин моро сарзаниш кунад. Ӯ ба ин гурӯҳи бузург шафқат дорад; Ӯ беморони онҳоро шифо дод ва вақте ки шом шуд, шогирдон омаданд ва пешниҳоде, ки онҳо ба Худованд мекунанд, хеле даҳшатнок аст.
«Онҳоро фиристед». «Мардумро фиристед, то ба деҳаҳо рафта, барои худ хӯрок харанд».
Ин як пешниҳоди хеле ғайриинсонӣ буд. Дар бораи он фикр кунед. Панҷ ҳазор мард, ва ман гумон мекунам, ки се маротиба бештар занону кӯдакон, ва шогирдон мегӯянд: «Бигзор онҳо рафта, барои худ хӯрок гиранд», фаромӯш карданд, ки онҳо метавонанд ҳангоми ҷустуҷӯи он бимиранд.
«Оҳ», мегӯяд Масеҳ, «шумо ба онҳо хӯрок диҳед».
Оё дар атроф гуруснагӣ ва бадбахтӣ ҳаст, бародарон? Сухани Худованд ин аст:
«Шумо ба онҳо хӯрок диҳед».
«Оҳ, аммо ман чизе надорам».
Комилан дуруст. Ин маҳз ҳамон чизест, ки онҳо дар ин ҷо гуфтанд.
«Мо дар ин ҷо танҳо панҷ нон ва ду моҳӣ дорем».
Ин чӣ маъно дошт? Онҳо Худовандро аз назар дур карданд. «Оҳ», аммо шумо мегӯед, «мо ин корро намекунем». Не, ман фикр намекунам, ки шумо инро бо сухан мегуфтед, аммо баъзан дар амал мо Ӯро аз назар дур мекунем; мо ба захираҳои худ дар Ӯ такя намекунем.
Онҳо панҷ нон ва ду моҳиро ба Ӯ меоранд ва ҳарчанд онҳо ин қадар бепарво буданд, чӣ қадар муборак аст, ки роҳи файзбахши Худовандро бо онҳо бубинем. Ӯ онҳоро дар ин кори хушбахтонаи қонеъ кардани ниёзи ин мардуми гурусна шарик кард. Инро Ӯ ҳамчун Чӯпони Исроил мекунад, ки онҳоро дар чарогоҳҳои сабз роҳнамоӣ мекунад. Ӯ онҳоро дар алаф дар қаторҳо аз панҷоҳ ва сад нафар мешинонад. Чаро ин тавр буд? Барои он ки ҳеҷ кас аз назар дур нашавад. Ба ҳама ғамхорӣ карда шуд. Дувоздаҳ нафар ба ниёзи онҳо хидмат мекунанд, панҷ нон ва ду моҳӣ ҳангоми гардиш зиёд мешаванд ва мардум ҳама сер шуданд, ниёзи онҳо қонеъ гардид, ҳар як баракат ёфт.
Дар ин ҷо муҳаббат, ҳамдардӣ, шафқат ва қудрат зоҳир мешавад, зеро Ӯ он панҷ нони хурдро барои сер кардани он мардуми гурусна истифода мебарад. Дар ҳамин ҳол, ба шогирдон гуфта мешавад, ки аз кӯл гузаранд, дар ҳоле ки Ӯ онҳоро бо тарзи беназири худ раҳо мекунад. Ман шубҳа надорам, ки Ӯ ин корро барои сарзаниш кардани онҳо кард. Онҳо мегуфтанд, ки мардум бояд рафта, ҳарчи беҳтар зиндагӣ кунанд. Акнун Худованд мегӯяд: «Биравед, ба киштӣ савор шавед ва ба худ ғамхорӣ кунед». Ин ҳамон чизест, ки онҳо сазовор буданд, ман гуфтанӣ нестам. Агар Ӯ моро дар танҳоӣ мегузошт, ин ҳамон чизест, ки мо аксар вақт сазовор ҳастем. Аммо ҳарчанд онҳо дар кӯли тӯфонӣ танҳо буданд, Ӯ онҳоро дар фикри худ дошт. Ӯ ба баландӣ ба дуо рафт ва шабро дар шафоат гузаронд.
Шафоат ва роҳ рафтан бар об
Худованд Исо шогирдонро маҷбур кард, ки ба киштӣ ба тарафи дигар раванд, дар ҳоле ки Ӯ мардумро раҳо кард. Ман мехостам дар он ҷо бошам ва бубинам, ки Ӯ онҳоро раҳо мекунад.
Оҳ, он шогирдон — ба мо монанд — агар онҳо роҳи худро медоштанд, он шаб панҷ ҳазор шоҳид бар зидди Масеҳ дар саросари кишвар пароканда мешуданд. Онҳо ҳама мегуфтанд: «Мо гурусна будем ва Ӯ наметавонист, ё намехост, ба мо каме ҳам кӯмак кунад».
Вақте ки Худованди муборак онҳоро шодмон ва хушбахт, сер ва қаноатманд ба хона фиристод, офтоб ғуруб мекард, ки ин қадар шоҳидони шафқат ва қудрати Ӯ буданд.
Мо, мисли шогирдон, бояд аз мавҷҳои хашмгини мушкилот ва душвориҳо, камбудӣ ва ғам гузарем. Чӣ қадар муборак аст, ки бидонем, ки Ӯ дар бораи мо фикр мекунад; Ӯ ҳамеша зинда аст, то шафоат кунад. Мо метавонем Ӯро фаромӯш кунем, аммо муборак бод номи Ӯ, Ӯ ҳеҷ гоҳ моро фаромӯш намекунад, ғамхории коҳинии Ӯ ҳамеша бар мост.
Пас аз шафоат дар баландӣ, Ӯ фуруд меояд ва бар об роҳ меравад, то бо онҳо вохӯрад. Вақте ки онҳо Ӯро диданд, Ӯро нашинохтанд, тарсу ҳарос онҳоро фаро гирифт; аммо баъдтар, ба тавре ки онҳо ҳеҷ гоҳ надида буданд, ҷалоли Шахсияти Ӯ ба ҷонҳои онҳо оварда шуд. Ман фикр мекунам, ки онҳо дар Ӯ илоҳиятро хонданд, вақте ки Ӯ он шаб бар об роҳ мерафт, ва вақте ки Ӯ наздик мешавад ва онҳо пур аз тарсу ҳарос ҳастанд, ба он чизе ки Ӯ мегӯяд, диққат диҳед:
«Шод бошед; ин Ман ҳастам; натарсед».
Ин ҳамон чизест, ки мо метавонем онро мусиқии овози Ӯ номид.
Оё шумо дар мушкилот ҳастед? Оё шумо дар душворӣ ҳастед? Оё шумо дар изтироб ҳастед? Оё шумо зери фишор ҳастед? «Бале», шумо мегӯед, «ман медонам, ки ин чӣ маъно дорад». Ман ҳайронам, ки оё шумо медонед, ки дар миёни мушкилоти амиқтаринатон овози Ӯро шунидан чӣ гуна аст, ки ба шумо мегӯяд:
«Шод бошед; ин Ман ҳастам; натарсед».
Ҳеҷ мусиқӣ ба мусиқии овози Ӯ монанд нест, вақте ки Ӯ дар чунин лаҳза ба мо наздик мешавад. Акнун ин ҳамон Исоест, ки шумо ва ман бояд бидонем — пур аз қудрат, пур аз шодӣ, ки аз байн бурдани тарси мо лаззат мебарад.
Имон ва нокомии Петрус
Петрус акнун сухан мегӯяд:
«Худовандо, агар Ту бошӣ, ба ман фармон деҳ, ки бар об назди Ту оям».
«Агар Ту бошӣ» ман фикр намекунам, ки шубҳаро дар назар дорад, балки он чизе ки дар ҷони он шогирд ҳаракат мекард, ҷаззобияти ширкати Масеҳ буд. Мо на танҳо мусиқии овози Ӯро дар лаҳзае, ки душвориҳо фишор меоранд, мешунавем, балки мо имтиёз дорем, ки ба Ӯ бирасем, дар ширкати Ӯ бошем.
«Биё».
Оҳ, қудрати ин сухан бар ҷони Петрус! Мо мебинем, ки вақте Петрус аз киштӣ фуруд омад, ӯ бар об роҳ рафт, то назди Исо равад — як саҳнаи хеле таъсирбахш. Мо мебинем, ки он шогирди заиф бар об роҳ меравад. Шояд касе мегӯяд: «Оҳ, аммо шумо медонед, ки ӯ ғарқ шуд». Дуруст, аммо чаро ба ин ишора мекунед? Чаро шумо ба далели аҷибе, ки ӯ роҳ рафт, диққат намедиҳед? Ӯ бар об ба мисли Устодаш роҳ рафт, то даме ки чашмаш ба Масеҳ нигаронида шуда буд. Ин қудрати илоҳӣ буд, албатта, ки ӯро дар он ҷо нигоҳ дошт. Хоҳ об тӯфонӣ бошад, хоҳ об ором бошад, на мо ва на Петрус наметавонем аз мавҷҳо гузарем, агар бо қудрати илоҳӣ дастгирӣ нашавем. Ин дар қаъри баҳр ба мисли қуллаи мавҷ ғайриимкон аст.
Чӣ гуна мо метавонистем бар ҳарду роҳ равем? Агар об ба монанди ҳавзи осиёб мебуд, чӣ гуна мо метавонистем бар он роҳ равем? Мо наметавонистем. Ҳеҷ ҳолате вуҷуд надорад, ки дар он ягон муқаддас дуруст роҳ равад, агар ӯ бо файзи мубораки Масеҳ дастгирӣ нашавад. Ин ҳама нукта аст. «Худовандо, агар Ту бошӣ, ба ман фармон деҳ, ки бар об назди Ту оям». Хуб, ӯ берун меояд ва шумо ба ман мегӯед, ки ӯ ғарқ шуд. Бале, ӯ ғарқ шуд; аммо ман ба шумо мегӯям, ки ӯ ба Исо он қадар наздик ғарқ шуд, ки Худованд танҳо бояд дасти худро дароз мекард, то ба ӯ даст расонад.
Ҳамватанони азизи масеҳӣ, дилҳои худро ба он гузоред, ки ба Ӯ он қадар наздик шавед, ки агар шумо дар хатари ғарқ шудан бошед, дар доираи дасти Ӯ ғарқ хоҳед шуд. Худованд ӯро бардошт, Ӯ шуморо бардошт.
Аввалин ибодати муттаҳид
Чизи навбатӣ ин аст, ки онҳо ба замин бармегарданд. Инҷили Юҳанно ба мо мегӯяд, ки лаҳзае ки онҳо ба қаиқ медароянд, онҳо ба замин бармегарданд. Ин инҷил ба мо мегӯяд, ки лаҳзае ки онҳо ба қаиқ баргаштанд, онҳо зону зада, Ӯро парастиш карданд.
Чӣ чиз онҳоро ба ин водор кард?
Онҳо ҳамдардии Ӯ, шафқати Ӯ, меҳрубонии қалби Ӯ, ҷалоли Шахсияти Ӯ, ҷаззобияти ширкати Ӯ ва қудрати сухани Ӯро дар тарзи дастгирӣ ва нигоҳ доштани касе, ки ба Ӯ нигоҳ мекард, кашф карданд. Таъсири он ба гурӯҳ ин буд, ки онҳо Ӯро парастиш карданд ва гуфтанд: «Ту Писари Худо ҳастӣ».
Дар боби шонздаҳум Петрус Ӯро ҳамчун Писари Худо эътироф кард. Падар ҷалоли Писари Худоро ба ӯ ошкор кард, аммо дар боби чордаҳум даҳҳо нафари дигар буданд, ки Ӯро Писари Худо эътироф карданд, ки дар ҳузури Ӯ, дар кашфи арзиш ва зебоӣ ва меҳрубонӣ ва файзи Ӯ сар хам карда буданд ва онҳо Ӯро парастиш карданд.
Ин эътирофи ҷалоли Шахсияти Ӯ, ки аз лабҳо ва дилҳои он шогирдон ҷорӣ мешуд, аввалин таркиши муттаҳиди ибодат ба Писари Худост, ки мо сабтшуда меёбем. Биёед кӯшиш кунем, ки онро абадӣ гардонем.
