Аз ҷониби: Ҷ.Н. Дарбӣ
Оҳ! Шодии наҷоте, ки мо дар атрофи тахт дорем! Фикрҳои бешумори ҳайратангез, ки омехта шудаанд, ин шодиро танҳо як мегузоранд.
Гӯш кунед! Даҳ ҳазор овоз бо як овоз фарёд мезананд: «Барраи Худо!» Ҳазорҳо ҳазор муқаддасон ҷавоб медиҳанд – якбора садои акси садо мебарояд.
Дер боз, бо садоқати озод ва шодмон, ҳамду санои умумӣ ҳукмронӣ мекунад; То он даме, ки меваи мубораки эҳсосоти амиқ, овоз ба овоз хомӯш мешавад.
Ҳоло, дар ибодати аҷиб, ки ба муҳаббати беҳамтои Ӯ таваҷҷӯҳ дорад, бо қудрати он наҷот ба ларза омада, хомӯшӣ дар дарборҳои боло ҳукмронӣ мекунад.
Сипас, фикрҳои бойтарини худро ошкор карда, ҳар яке ба дигаре, бо шодии илоҳӣ, сӯҳбати осмонӣ барпо карда, нақл мекунад, ки ҷалоли Ӯ чӣ қадар дурахшон аст.
Баъзеҳо ба ҷалоли бузурги Худо, ки дар чеҳраи Ӯ дурахшон аст, таваҷҷӯҳ доранд; Баъзеҳо бузургии нахустзодаи Ӯро нақл мекунанд – ҳама чизро дар ҷои худ мегузоранд:
Инҳо – аз маслиҳатҳои амиқи Худо Ӯро иҷрокунанда эълон мекунанд; Инҳо – чӣ тавр худи Исо гиря карда метавонист, Шоҳиди муҳаббати Худо омад.
Ҳама ба муҳаббати фавқулодда такя мекунанд, ки дар ҷисм «МАН ҲАСТАМ»-и бузургро пӯшонд; То он даме, ки аз як дил, ба таври илоҳӣ фишурда шуда, ниҳоят фарёди баланд баланд мешавад.
