«Паёми салиб... қудрати Худост».1 Қӯринтиён 1:18 NKJV
Барои панҷумин бор дар як сафари роҳ, ман аз се салиби калон, ду кабуд ва як тиллоӣ, ки дар қад-қади шоҳроҳи 70 барои ҳама дидан сохта шуда буданд, гузаштам. Ман салибҳои шабеҳро дар қад-қади дигар шоҳроҳҳо дидаам – ҳама кори як мард, ки беш аз як миллион долларро барои сохтани ин ёдрасҳои визуалӣ сарф кардааст, ки Масеҳ барои гуноҳҳои мо мурд.
Як ронандаи мошини боркаши масеҳӣ ба ман гуфт, ки ӯ махсусан дидани салибҳои шабона равшаншударо дӯст медорад: «Онҳо маро ба сурудхонӣ водор мекунанд, 'Дар салиб, дар салиб, ки ман бори аввал нурро дидам,' ва ин фикри маро ба чизҳои беҳтар бармегардонад».
Ҳар дафъае, ки онҳоро мебинам, ман ин сурудро аз М. Робинсон ба ёд меорам:
Се салиб паҳлӯ ба паҳлӯ истода, Оҳ чӣ манзараи олӣ, Ду нафар барои гуноҳҳои худ мурданд, Яке дар миёна барои ман. Ман, мисли дузди мурда, мегуфтам: «Эй Худованд, маро ба ёд овар; Маргро ман сазовор будам, аммо Ту мурдӣ Ва бо марг маро озод кардӣ».
Тибқи як мақолаи рӯзнома, бисёре аз сайёҳон кӯшиши ин мардро барои пешниҳоди Салиб ба ин қадар одамон ба таври визуалӣ қадр мекунанд. Як ронандаи мошини боркаш гуфт: «Ман ин салибҳоро медидам ва онҳо ниҳоят маро ба Наҷотдиҳанда бурданд».
Масеҳиён аз замоне ки Ӯ гуфт: «Ба роҳҳо равед ва... даъват кунед» (Матто 22:9), гуноҳкоронро ба назди Масеҳ даъват мекунанд. Дар як тарафи амбор дар Пенсилвания навишта шудааст: «Исо наҷот медиҳад». Дар як лавҳаи таблиғотӣ дар Огайо навишта шудааст: «Исо шуморо дӯст медорад!» Масеҳиён дар ҳама ҷо дар қад-қади роҳи васеи ба сӯи ҳалокат (Матто 7:13) аломатҳо мегузоранд, то сайёҳони хастаро ба фикр кардан дар бораи паёми Салиб – қудрати Худо барои наҷот водор кунанд. Оё ҳаёти шумо яке аз ин аломатҳост?
