Ҷашни ид
«Ва дар он рӯз чунин хоҳад шуд, ки обҳои зинда аз Ерусалим берун хоҳанд рафт... Ва чунин хоҳад шуд, ки ҳар касе, ки аз ҳамаи халқҳое, ки бар зидди Ерусалим омада буданд, боқӣ мондааст, ҳар сол барои ибодати Подшоҳ, Худованди лашкарҳо, ва барои нигоҳ доштани иди хаймаҳо баромада хоҳад рафт» (Закарё 14:8,16).
«Ва иди хаймаҳои яҳудиён наздик буд... Дар рӯзи охирин, он рӯзи бузурги ид, Исо истода фарёд зад ва гуфт: «Агар касе ташна бошад, назди Ман ояд ва бинӯшад. Касе ки ба Ман имон оварад, чунон ки Навиштаҳо гуфтаанд, аз шиками ӯ дарёҳои оби зинда ҷорӣ хоҳад шуд» (Юҳанно 7:2,37).
Вақте ки Масеҳ барои ҳукмронӣ бар замин бармегардад, ягона иди қадимие, ки Худо аз ҳамаи халқҳо талаб мекунад, ки ҷашн гиранд, иди хаймаҳост. Чунон ки дар Ибодат 23 ва Такрори Шариат 16 оварда шудааст, ин яке аз се иди буд, ки ба ҳамаи мардони яҳудӣ фармон дода шуда буд, ки ҳар сол барои ҷашн гирифтан ба Ерусалим оянд, ва на бо дастҳои холӣ (Такрори Шариат 16:16).
Вақте ки Исо дар рӯи замин қадам мезад, ин идҳо ба «идҳои яҳудиён» табдил ёфта буданд ва аз муҳаббат ба инсон ё Худо холӣ буданд. Дар рӯзи охирин, «он рӯзи бузурги ид»-и хаймаҳо, Исо истода фарёд зад: «Агар касе ташна бошад, назди Ман ояд ва бинӯшад» (Юҳанно 7:37). Муносиб аст, ки дар ин ид Масеҳ ин пешниҳодро кард, зеро Ӯ мехост, ки муҳаббати Худо «ба воситаи Рӯҳи Муқаддас, ки ба мо дода шудааст, дар дилҳои мо рехта шавад» (Румиён 5:5).
Дар оянда Ӯ Ерусалимро маркази баракат барои тамоми ҷаҳон хоҳад кард. То он вақт, баракати Инҷили Масеҳ аз дили шахсоне, ки ба Ӯ эътимод доранд, ҷорӣ хоҳад шуд.
Худоро ҳамду сано гӯед, ки аз Ӯ ҳама баракатҳо ҷорӣ мешаванд; Ӯро ҳамду сано гӯед, ҳама махлуқоти ин ҷо дар поён; Ӯро ҳамду сано гӯед, эй лашкари осмонӣ; Падар, Писар ва Рӯҳи Муқаддасро ҳамду сано гӯед!
