Таваллуди нав «ҳатмӣ» аст
Агар шумо хоҳед, ки ба осмон равед, шумо бояд аз нав таваллуд шавед. Худи Исо ба Ниқӯдимус, як ҳокими динӣ ва муаллими яҳудиён, гуфт:
«Агар касе аз нав таваллуд нашавад, Малакути Худоро дида наметавонад.» — (Юҳанно 3:3)
Новобаста аз он ки ӯ чӣ буд, барои мерос гирифтани Малакути Худо ба таваллуди нав ниёз дошт.
Ниқӯдимус ҳайрон шуда пурсид:
«Чӣ тавр одам вақте ки пир аст, таваллуд шуда метавонад?»
Ҷавоби Худованд дини ӯро зери шубҳа гузошт ва ӯро гуноҳкори нотавон дар берун аз Малакути Худо гузошт:
«Агар касе аз об ва Рӯҳ таваллуд нашавад, ба Малакути Худо дохил шуда наметавонад. Он чизе ки аз ҷисм таваллуд мешавад, ҷисм аст, ва он чизе ки аз Рӯҳ таваллуд мешавад, рӯҳ аст… Шумо бояд аз нав таваллуд шавед.» — (Юҳанно 3:5-7)
Таваллуди нав рӯҳонӣ аст
Ҳамон тавре ки шумо ҳангоми таваллуд шудан ба ин ҷаҳон ҳаёти табиӣ гирифтед, ҳамин тавр шумо танҳо вақте ки аз нав таваллуд мешавед, ҳаёти рӯҳонӣ хоҳед гирифт.
Мо бо табиати гуноҳкор таваллуд мешавем –
«дар гуноҳҳо ва хатогиҳо мурда.» — (Эфсӯсиён 2:1)
Дар ин ҳолат, мо ҳеҷ гоҳ ба Малакути Худо дохил шуда наметавонем. Тағйирот бояд ба амал ояд, ва Писари Худо ба таври қатъӣ ба мо мегӯяд: «Шумо бояд аз нав таваллуд шавед.»
Таваллуди нав аз ҷониби Рӯҳи Худо барои ҳаёти рӯҳонӣ, ки ба осмон мебарад, муҳим аст. Инсон наметавонад онро бо иҷрои корҳои динӣ ё пайравӣ аз пешвоёни динӣ ба анҷом расонад.
Таваллуди нав аз Худост
Вақте ки Каломи Худо, бо қудрати Рӯҳ, моро аз ҳолати гуноҳкории мо бовар мекунонад ва мо ба Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳанда имон меоварем, мо аз нав таваллуд мешавем.
Худо моро месозад:
«шарикони табиати илоҳӣ.» — (2 Петрус 1:4)
Ва мо дар Масеҳ нав мешавем:
«Агар касе дар Масеҳ бошад, ӯ махлуқи нав аст; чизҳои кӯҳна гузаштанд; инак, ҳама чиз нав шуд.» — (2 Қӯринтиён 5:17)
Ин аст маънои «аз об ва Рӯҳ таваллуд шудан».
Баъзеҳо фикр мекунанд, ки «аз об ва аз Рӯҳ таваллуд шудан» ба таъмиди об ишора мекунад. Аммо Китоби Муқаддас равшан аст:
«Шустани об бо калом.» — (Эфсӯсиён 5:26)
«Мо аз нав таваллуд мешавем… тавассути Каломи Худо.» — (1 Петрус 1:23)
Мо бо таъмиди об аз нав таваллуд намешавем. Таваллуди нав танҳо вақте меояд, ки Каломи Худо бо қудрати Рӯҳ моро ба имон ба Масеҳ мебарад.
Таваллуди нав метавонад аз они шумо бошад!
Оё шумо аз нав таваллуд шудаед? Оё шумо воқеан Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳанда мешиносед, ё танҳо мегӯед, ки мешиносед?
Агар шумо диндор бошед, аммо аз нав таваллуд нашуда бошед, шумо дар гуноҳҳои худ мурдаед ва бе ҳаёти рӯҳонӣ ҳастед. Бе таваллуди нав, дин ҳеҷ чизро ба анҷом намерасонад:
«Агар касе аз нав таваллуд нашавад, Малакути Худоро дида наметавонад.»
Дар бораи таваллуди нав бепарво набошед. Агар шумо ҳеҷ гоҳ аз нав таваллуд нашуда бошед, ҷудоии абадӣ аз Худо дар кӯли оташ шуморо интизор аст.
Агар шумо аз нав таваллуд шуда бошед, пас бо Худованд дар осмон то абад будан тақдири шумост. Кадомашро интихоб мекунед?
— Р.К. Кэмпбелл
