Аз ҷониби: Ҷ. Дэвисон
Аз замони нашри мақолаи охирини мо, дар бораи фарқиятҳое, ки мо нишон додем, пурсишҳои иловагӣ ба даст омаданд. Чанд рӯз пеш мо ба иқтибоси зерин дучор шудем, ки метавонад мавзӯъро каме равшантар кунад.
«Матто танҳо ибораи «Салтанати осмон!»-ро истифода мебарад. Он аксар вақт, ба маънои умумӣ, бо «салтанати Худо» ивазшаванда аст, чунон ки мо бо муқоисаи Луқо мебинем. Бо вуҷуди ин, ин ду ибора на ҳамеша метавонанд якдигарро иваз кунанд ва Матто «салтанати Худо»-ро дар чанд порча истифода мебарад, ки дар он «салтанати осмон» истифода намешуд. (Матто 6:33; 12:28; 21:31, 43). Ҳамин тариқ, «салтанати Худо» дар он ҷо буд, вақте ки Масеҳ подшоҳ буд дар он ҷо; «салтанати осмон» бо Масеҳ оғоз ёфт ба осмон рафтан. Баъдтар, вақте ки Шайтон ҳукмронӣ намекунад, он «салтанати осмон» (ва албатта, Худо низ) хоҳад буд, на дар асрор, балки дар зуҳур. «Салтанати Худо» инчунин қувваи ахлоқӣ дорад, ки «салтанати осмон» надорад; ва ба ин тариқ онро Павлус зуд-зуд истифода мебурд ва ба мақсади Рӯҳ дар Луқо махсусан мувофиқ буд.» (JND)Дар пайравӣ аз нақшаи салтанат дар шакли васеътарини он, мо ҳоло онро ба таври маҳдудтар ба таври тақсимӣ, чунон ки дар ҳафт масал дар Матто 13 ба мо пешниҳод шудааст, баррасӣ мекунем. Дар ин ҷо мо нақшаи тамоми касби масеҳиро дорем, ки дар рӯзи Пантикост оғоз ёфт ва то охири ин аср идома хоҳад ёфт. Аз тухми хуб оғоз карда, он ба омехтаи хубу бад табдил ёфтааст, аммо ҳалли ҳамаи ин вақте сурат мегирад, ки муқаддасон ба осмон бурда мешаванд ва боқимонда барои доварӣ дар ин ҷаҳон гузошта мешаванд. Азбаски ин хислат танҳо пас аз он ки Масеҳ дар осмон буд, ба вуҷуд омад, салтанат ҳамчун сирр баррасӣ мешавад, зеро мо салтанате дорем, ки подшоҳи намоён надорад. Ин ҷанбаест, ки танҳо онҳое, ки чашмони бино доранд, метавонанд дарк кунанд, аз ин рӯ Худованди мо ба онҳо дар бораи «асрори салтанати осмон» сухан гуфт (ояти 11).
Салтанат дар масалҳои Матто 13
Мо бояд қайд кунем, ки масали аввал шабоҳати салтанат номида нашудааст, гарчанде ки шубҳае нест, ки он барои он омода шудааст. Киштгар балки қисми охири хидмати Худованди моро фаро гирифт ва танҳо пас аз рад кардани Ӯ аз ҷониби Исроил ба миён омад. Ӯ радди худро дар боби 11 қабул мекунад ва расман миллатро дар боби 12 рад мекунад, сипас Ӯ кори наверо ҳамчун Киштгар оғоз мекунад - ин дафъа на бо назардошти Исроил, балки бо назардошти Ҷамъомад, зеро ин бо ин масалҳо алоқаманд аст. Ғайр аз ин, мо дар масал дар бораи «киштзор» зикр намекунем, ки Худованди мо дар ин боб мегӯяд, ки «ҷаҳон аст». Боз ҳам, сабаб дар он аст, ки кори Ӯ аз ҳудуди Фаластин берун нарафтааст.
Салтанат, чунон ки дар шаш масали дигар тасвир шудааст, то он даме, ки Масеҳ дар ҷалол набуд, оғоз наёфт. Ин дар масали навбатӣ ба таври равшан дида мешавад, ки дар он киштзор дар дасти одамон аст. Бешубҳа, кишти Худованди мо ҷамъиятеро ба вуҷуд овард, ки Рӯҳи Муқаддасро дар рӯзи Пантикост қабул карданд, ва ба онҳо нигоҳубини киштзор супурда шуд, ва он аз он вақт инҷониб дар нигоҳубини одамон буд. Барои тасдиқи ин мо қайд мекунем, ки «киштзор» (ояти 38) «киштзори Ӯ» (ояти 24) ва «киштзори ту» (ояти 27) мегардад. Кай киштзор шуд киштзори Ӯ ? Вақте ки Ӯ ҳамаи он чиро, ки дошт, фурӯхт ва онро харид; ишора ба марги Худованди мо. Ҳамин тариқ, масали дуюм дар бораи «киштзори Ӯ» сухан меронад ва ба таври равшан нишон медиҳад, ки салтанат, чунон ки дар ин шаш масали дигар тасвир шудааст, пас аз салиб дар омадани Рӯҳи Муқаддас ба ин ҷаҳон оғоз ёфт. Худованд ҳамчун Киштгар дар масали аввал барои ин омода шуд, аммо танҳо ҳамчун Киштгар дар масали дуюм Ӯ онро дар ин ҷаҳон ба вуҷуд овард.
Дар шабоҳати аввали салтанат, ки аз ояти 24 оғоз меёбад, мо ворид шудани салтанатро ба ин ҷаҳон аз ҷониби Худованди мо - Киштгар - мебинем, аммо тавассути ҷамъияти апостолӣ, ки дар ин ҷо одамон номида мешаванд. Ин дар ҳоле буд, ки онҳо хобида буданд - на Киштгар - ки душман дар байни гандум зағза кошт. Ин сирри тамоми бадиест, ки имрӯз дар синаи масеҳият пайдо мешавад. Ҳам гандум ва ҳам зағза дар якҷоягӣ мерӯянд, то он даме, ки киштзор дахл дорад, ва ин ҳолат то охири аср боқӣ хоҳад монд. Дар охири ин аср фариштагон меоянд ва зағзаҳоро барои сӯзондан ба ҳам мебанданд, ва Худованд худро ба худ ҷамъ мекунад. Мо боварӣ дорем, ки тартиб чунин аст: аввал зағзаҳо баста мешаванд, сипас гандум ба анбор ҷамъ карда мешавад, ва ниҳоят зағзаҳо пас аз бурдани гандум сӯзонида мешаванд. Ин ҳама барои он омода аст, ки одилон «мисли офтоб» дурахшанд, ҳамин тариқ ба осмон ҳамчун ҷое, ки аз он ҷо дурахшанд, ишора мекунад (ояти 43).
«Дар охир, Ӯ тамоми кори душманро ба бастаҳо мебандад; яъне, Ӯ онҳоро дар ин ҷаҳон барои доварӣ омода мекунад. Ӯ сипас калисоро мебарад.» (J.N.D. Synopsis, ҷилди 3, саҳифаи 93.)Ҳангоми сухан дар бораи ҷамъомад, ки бо ин масалҳо алоқаманд аст, мо фарқияти байни салтанат ва Ҷамъомадро фаромӯш намекунем. Далел ин аст, ки салтанат ба ҷаҳон бо қудрати Рӯҳи Муқаддас бо мақсади таъмини Ҷамъомад ворид шудааст. Дар Ҷамъомад фикри хубу бад буда наметавонист, аммо ин вақте ки мо таълимоти Худованди худро дар масалҳои дигар пайгирӣ мекунем, равшантар хоҳад шуд.
Баъд мо масали дарахти хардалро дорем, ояти 31. Ин ба мо нишон медиҳад, ки салтанати осмон ба як қудрати бузурги ҷаҳонӣ табдил меёбад, гарчанде ки аз оғози хеле хурд. Бешубҳа, алоқамандӣ бо қудратҳои сиёсӣ инро ба вуҷуд овардааст. Калисои эътирофкунандаи ҷаҳонӣ чунон шудааст, ки Иблис ва фариштагони ӯ дар он ҷо мустаҳкам шудаанд. Сухани Худованд ба Пергамос инро ба таври равшан баён мекунад: онҳо дар он ҷое зиндагӣ мекарданд, ки тахти Шайтон аст (Ваҳй 2:13). Барои натиҷаи пурраи ин, мо бояд ба Ваҳй 18:2 муроҷиат кунем, «маскани девҳо, ва макони ҳар рӯҳи палид, ва қафаси ҳар паррандаи нопок ва нафратовар». Чунин соҳаи салтанат ба зудӣ мегардад.
Сипас дар масали навбатии зане, ки хамиртурушро дар се ченаки орд пинҳон мекунад, ба мо нишон дода мешавад, ки дар баробари бузургии беруна фасоди дохилӣ низ вуҷуд дорад. Бешубҳа, ин ду якҷоя мераванд. Бо муқоисаи ин бо Закарё 5:5-11, ки дар он «эфа» ҳамон ченак аст, ки се ченак (се сеаҳ) аст, бутпарастӣ ба таври равшан ишора шудааст, ва мо боварӣ дорем, ки он дар хислати пурраи худ вақте дида мешавад, ки масеҳияти муртад ба тасвири ҳайвон саҷда мекунад. Шабоҳати «зан» ба хислати бобилӣ ишора мекунад, ва ин шабоҳатҳоро якҷоя карда, ин ҳайвони арғувонӣ аст, ки зани бо арғувон ва сурх пӯшида савор аст. Чунин натиҷаи ниҳоии зағзаҳо пас аз он ки гандум дар осмон бехатар аст, хоҳад буд.
Қайд кардан ҷолиб аст, ки ҳамаи ин масалҳо аз ҷониби Худованди мо ба таври оммавӣ, берун аз хона дода шудаанд ва ба хислати салтанат, чунон ки дар ин ҷаҳон ба таври оммавӣ дида мешавад, ишора мекунанд. Ӯ бисёр дастурҳои дигарро дорад, ки ба онҳо бирасонад, аммо боқимондаро Ӯ дар дохили хона ба онҳо мегӯяд; зеро агар ин ҳама ҳолати ҷиддии фасод бояд нишон дода мешуд, боз бисёр хислатҳои хеле муборакро бояд расонд, аммо танҳо ба онҳое, ки чашмони бино ва гӯшҳои шунаво доранд. Тавзеҳот дар дохили хона дода мешаванд. Мо метавонем хеле миннатдор бошем, ки ба мо иҷозат дода шудааст, ки Худованди худро дар шарҳи он чи ки ба мардум гуфта буд, бишнавем ва барои танҳо гӯшҳои онҳо се масали дигар илова кунем, ки дар он ҳамаи он чи ки барои дили Ӯ муҳим ва гаронбаҳост, ба онҳо кушода мешавад. Дар ин робита, хуб аст, ки ба худ хотиррасон кунем, ки Худованди мо на танҳо соҳиби «киштзор» аст; Ӯ инчунин «соҳиби хона» аст (ояти 27). Ин на танҳо бо таҳқиқи «киштзор» аст, ки мо дар бораи асрори салтанат таълим мегирем, балки бо омадан ба соҳиби хона барои шарҳ. Натиҷа ин аст, ки мо худамон соҳиби хона мешавем (ояти 52) ва ҳамин тариқ метавонем ба дигарон низ таълим диҳем. Аммо боқимондаро мо бояд барои вақти дигар гузорем.
Масалҳое, ки дар хона гуфта шудаанд
Аввалин чизе, ки дар бораи се масали охирини дар ин боб овардашуда қайд кардан лозим аст, ин аст, ки онҳо дар хона гуфта шудаанд; мо ҳоло метавонем чизеро интизор шавем, ки дар ҷаҳон он қадар зоҳир нест ва танҳо аз ҷониби онҳое, ки чашмони бино ва дилҳои фаҳманда доранд, фаҳмида мешавад (ояти 51). Се масали аввал (ки аллакай ба таври мухтасар баррасӣ шудаанд) хислати даъвогаронаи салтанатро дар ин ҷаҳон, чунон ки аз ҷониби ҳама дида мешавад, нишон медиҳанд; ин чизҳо натиҷаи мустақими зағзаҳое мебошанд, ки дар байни гандум кошта шудаанд. Аммо ҳоло, мо аз лабони Худованди худ мешунавем, ки сарфи назар аз ин ҳама зуҳуроти бардурӯғ, дар салтанат чизе ҳаст, ки барои Ӯ арзишманд аст - бешубҳа, натиҷаи гандум.
Баъзеҳо фикр кардаанд, ки Исроил, калисо ва миллатҳо дар ин ҷо пешгӯӣ шудаанд, аммо агар онҳо ба назар мегирифтанд, ки ин «асрори» салтанат дар «ин аср» аст (ояти 49), онҳо ба ин хатогӣ роҳ намедоданд. Ғайр аз ин, ганҷе, ки пеш аз марворид меояд, инро манъ мекунад, зеро бешубҳа «Ҷамъомад» дар салтанат дар ҷаҳони оянда бар Исроил бартарӣ хоҳад дошт. Аммо ин салтанат дар ҷаҳони оянда нест, балки салтанати имрӯза аст, ки вақте Рӯҳи Муқаддас аз осмон фуруд омад, таъсис ёфт; ки дар он на Исроил ва на миллатҳо ҳамчун чунин ҳеҷ гуна саҳм надоранд. Ин боб ба таври равшан таълим медиҳад, ки ҳамаи он чи ки дар ин салтанат қалбакӣ аст, сӯзонида мешавад, ва ҳамаи он чи ки хуб аст, дар осмон хоҳад буд (оятҳои 30, 43), ҷое, ки на Исроил ва на миллатҳо нахоҳанд буд.
Дар масали ганҷе, ки дар киштзор пинҳон аст, чанд чизро бояд ба назар гирифт. Аввалан, он пинҳон буд, сипас ёфт шуд, сипас боз пинҳон шуд; ва танҳо аз ҷониби Он ки киштзорро харид, маълум буд, ки он дар он ҷост. Ҳеҷ гуна тасаввурот наметавонист инро Исроил дар рӯи замин кунад, ки ба ҳамаи миллатҳо ҳамчун халқи Худо маълум аст. Оё мо дар бораи ин ганҷи пинҳонӣ ягон нур дорем? Мо бешубҳа дорем, на дар Хуруҷ 19:5, балки дар худи ин боб (ояти 35). Ин сирри Худо буд, ки Масеҳ барои иҷро кардан омада буд; сирре, ки қаблан дар ин ҷаҳон маълум набуд. Ҳукми худи мо ин аст, ки ин масал аз Ҷамъомад берунтар меравад ва ҳамаи муқаддасони Аҳди Қадимро дар бар мегирад, ки ҷамъияти осмониро дар Ибриён 12:22 ташкил медиҳанд; дар Ваҳй 4:4 бисту чор пир номида шудаанд. Ҳар як мӯъмини таълимдида медонад, ки муқаддасоне, ки дар як давраи қаблӣ мурдаанд, вақте ки Худованд барои Худи Ӯ меояд, эҳё хоҳанд шуд, ва мо муддати тӯлонӣ баррасӣ кардаем, ки ганҷ онҳоро ҳамчун ташкилдиҳандаи тамоми оилае, ки дар осмон коҳинӣ мекунанд, дар бар мегирад. Мо боварӣ дорем, ки ҳамаи онҳо «мисли офтоб дурахшанд» (ояти 43).
Аммо масали навбатӣ, ки ба мо хеле маълум аст, Ҷамъомадро дар фарқияти хоси худ ҳамчун «як марвориди гаронбаҳо» (ояти 46) нишон медиҳад. Агар дар ин бора шубҳае пайдо шавад, як порча дар Ваҳй 21:21 - ки дар он ҳар дарвоза аз «як марворид» аст - арзиш ва гаронбаҳои онро ба Он ки онро харид, нишон медиҳад. Мо муддати тӯлонӣ фаҳмидаем, ки бисту чор пир аз тамоми ҷамъияти осмонӣ иборат аст, ва инро мо ҷавоби ганҷ мешуморем; аммо вақте ки мо ба «тӯйи Барра» (боби 19:7) меоем, Ҷамъомад дар он ҷо дар фарқияти хоси худ дида мешавад ва боқимондаи ҷамъияти осмонӣ барои иштирок дар ин ҳодиса даъват карда мешаванд. Пас аз ин маросим бисту чор пир дигар ҳеҷ гоҳ дида намешаванд. Ин, ба назари ман, сабаби он аст, ки мо ин ду масалро дорем: ганҷ, тамоми ҷамъияти осмонӣ; марворид, Ҷамъомад, ки Масеҳ дӯст дошт ва худро барои он дод. Қайд кардан лозим аст, ки Ӯ ганҷро ёфт ва киштзорро барои ба даст овардани он харид. Баръакс, Ӯ марворидҳои хубро «меҷуст» ва якеро харид, на киштзорро; ва Ӯ ганҷро намеҷуст, чунон ки марворидро меҷуст, далелҳое, ки мо ҳукм мекунем, он чиро, ки мо дар бораи маънои онҳо пешниҳод кардаем, тасдиқ мекунанд.
Ниҳоят, мо масали тӯрро дорем, ки ба таври равшан воситаҳои истифодашударо барои ба вуҷуд овардани салтанат нишон медиҳад. Боз мо ба одамонбармегардем, зеро тавассути одамон Худованд Инҷилро фиристод, ки тамоми ҷамъияти имрӯзаи масеҳиятро, хубу бад, ҷамъ овард. Мо метавонем қайд кунем, ки дар масали қаблии зағзаҳо ва гандум мо «одамон»-ро дохил кардаем. Ҳамин тариқ, мо дар «тӯр» дорем, аммо бо «ганҷ» ва «марворид» ҳеҷ одамон дар ин масъала зикр нашудаанд; ин ҳама аз худи Ӯ буд, ва мо метавонем Худоро шукр гӯем, ки ҳамаи он чиро, ки Ӯ худаш мекунад, ХУБ аст, ва барои хушнудии абадии Ӯ ва баракати абадии мо боқӣ хоҳад монд.
Як масъалаи дигар низ қобили қайд аст. Ин кори фариштагон аст, ки бо бадӣ мубориза баранд (ояти 49) ва кори одамон аст, ки бо некӣ мубориза баранд. Биёед, мо кори ба фариштагон супурдашударо накунем ва вақти худро барои табдил додани бадӣ ба некӣ сарф накунем. Балки биёед, мо барои таъмин ва кӯмак ба он чи ки ба таври равшан хуб аст, фаъол бошем, ва ҳамин тариқ «ҳамкорони салтанати Худо» (Қӯлассиён 4:11) ёфт шавем. Агар мо аз Худованди худ маънои ин масалҳоро дуруст омӯхта бошем - ва танҳо дар хона мо метавонем дуруст омӯзем - мо соҳибони хона хоҳем буд, ки метавонем аз ганҷҳои худ «чизҳои нав ва кӯҳна»-ро берун оварем. На чизҳои нав ва оянда, балки чизҳои нав ва кӯҳна; он чизҳои салтанати осмон дар шакли асрори он (чунон ки мо имрӯз дар он ҳастем), аммо ҳамаи муқаддасонеро, ки дар омадани Худованди мо дар осмон хоҳанд буд, таъмин мекунем. Оё мо бояд илова кунем, ки омадани Ӯ ин асрро то он даме, ки ба мо дахл дорад, ба охир мерасонад? Пас аз он, ҳамаи он чи ки бо ин аср алоқаманд аст, дар оташ сӯзонида мешавад, пеш аз он ки мо мисли офтоб дар салтанати Падари худ дурахшем (ояти 43).
Салтанат дар Юҳанно 3: Ҷанбаи ҳаётӣ ва рӯҳонӣ
Дар анҷоми ин мақолаҳо дар бораи салтанат, мо ҳоло ба ҷанбаи сеюм ва маҳдудтарини он меоем. Мо аллакай онро дар ҷанбаи васеътарини он, чунон ки дар нубуввати Дониёл таълим дода шудааст, баррасӣ кардем. Дуюм, дар ҷанбаи тақсимотии он, чунон ки дар Инҷили Матто таълим дода шудааст. Дар ин мақола мо ҷанбаи ҳаётӣ ва рӯҳонии онро дорем, чунон ки дар Инҷили Юҳанно таълим дода шудааст. Дар Юҳанно 3, он дар сухани Худованди мо ба Никодим хеле равшан баён шудааст. Мо дар Дониёл қайд кардем, ки то як нуқта, ба одамон иҷозат дода мешавад, ки бо иродаи худ амал кунанд, гарчанде ки Худо ҳокими коинот аст. Сипас, дар Матто 13 мо қайд кардем, ки ба зағзаҳо иҷозат дода мешавад, ки дар баробари гандум афзоиш ёбанд; ба фарзандони шарир иҷозат дода мешавад, ки дар ҳудуди салтанат дар шаҳодат зиндагӣ кунанд. Дар салтанат, чунон ки мо ҳоло дар Юҳанно 3 дорем, танҳо мӯъминони зинда, рӯҳонӣ, ки аз Худо таваллуд шудаанд, метавонанд ба он дохил шаванд. Дар се Инҷили дигар салтанат ҳамчун соҳаи касб пешниҳод шудааст, ва ин метавонад дуруст ё бардурӯғ бошад; аммо дар ин ҷо дар Юҳанно 3 танҳо онҳое, ки аз Худо таваллуд шудаанд, ба он дохил мешаванд, ва фарзандони шарир ҳеҷ гоҳ наметавонанд ба он дохил шаванд.
Он танҳо аз онҳое иборат аст, ки аз Худо таваллуд шудаанд ва ба Писар имон доранд, ки дар натиҷа Наҷот ва Ҳаёти Ҷовидониро қабул мекунанд (ояти 16).Аз Худо таваллуд шудан қаблан дар ин Инҷил, дар боби 1:12-13 зикр шуда буд. Мо мехонем, ки ду чиз онҳоеро, ки Писарро қабул карданд, нишон медод: онҳо «ба Номи Ӯ имон оварданд» (ояти 12) ва онҳо «аз Худо таваллуд шуданд» (ояти 13). Феъли истифодашуда дар ин ҷо «таваллуд шуданд» дар замони гузашта аст, ки ба мо таълим медиҳад, ки онҳо ба Номи Ӯ имон оварданд, зеро онҳо «аз Худо таваллуд шуданд». Ҳамин тартиб дар боби 3 пайдо мешавад, ки дар он ба мо гуфта мешавад, ки ҳар касе, ки ба салтанат дохил мешавад, аввал аз нав таваллуд мешавад (оятҳои 3-5), сипас онҳо ба Писар имон меоваранд (ояти 16). Ба ин тариқ мӯъминони зинда, рӯҳонӣ ташаккул меёбанд ва ба салтанат дохил мешаванд.
Дар ин оят (ояти 13) чор изҳорот мавҷуд аст; яке мусбат ва сето манфӣ. Изҳороти мусбат ин аст: «ки аз Худо таваллуд шудаанд». Се изҳороти манфӣ инҳоянд: «на аз хун», «на аз иродаи ҷисм» ва «на аз иродаи инсон». Ин се чиз қисмҳои таркибии таваллуди инсонии мо ба ин ҷаҳон мебошанд. «Хун» ба табиати он таваллуд, «ҷисм» ба агент ва «инсон» ҳамчун манбаъ ишора мекунад. Ин аст он чизе ки Худованди мо дар боби 3 ба он ишора мекунад: «он чи аз ҷисм таваллуд шудааст, ҷисм аст». Мо мефаҳмем, ки таваллуди нав маҳсули табиат нест, на аз ҷониби ҷисм ба вуҷуд омадааст, ва на аз инсон сарчашма мегирад, балки комилан аз Худост («ки аз Худо таваллуд шудаанд»). Тафсилоти бештар дар боби 3 дар бораи агентҳое, ки Худо барои ба вуҷуд овардани ин истифода мебарад, дода шудааст. Дар боби 1, ба он чизе ки таваллуди нав нест, таъкид карда мешавад, дар ҳоле ки дар боби 3, ба он чизе ки он аст ва чӣ тавр он аз ҷониби Худо ба вуҷуд оварда мешавад, таъкид карда мешавад.
Вақте ки Никодим барои дарёфти нур ба назди Худованди мо омад, ба ӯ фавран гуфта шуд, ки пеш аз он ки касе салтанати Худоро бубинад, бояд аз нав таваллуд шавад - аз нав, ё аз аввал. Барои дидани марде, ки мӯъҷизаҳо нишон медиҳад, таваллуди нав лозим набуд; аммо барои дидани салтанати Худо, ки ба ин тариқи рӯҳонӣ аз ҷониби Исо муаррифӣ шудааст, кори комилан нав дар рӯҳ лозим буд. Ғайр аз ин, вақте ки ӯ барои дарёфти нури бештар дар бораи чӣ гуна ин чизҳо метавонанд бошанд, кӯшиш кард, ба ӯ итминон дода шуд, ки ин кор танҳо тавассути каломи Худо ва Рӯҳ ба вуҷуд оварда мешавад. Инҳо агентҳое мебошанд, ки Худо барои иҷрои коре истифода мебарад, ки на танҳо чашмони одамонро мекушояд, балки дар онҳо табиати нави ахлоқӣ ва рӯҳониро ба вуҷуд меорад, ки онҳоро барои дохил шудан ба салтанат мувофиқ месозад. Хизматгорони дигар барои тасдиқи ин чизҳо истифода мешаванд. Яъқуб дар номаи худ ба мо мегӯяд: «Ӯ моро бо каломи ростӣ аз рӯи иродаи Худ таваллуд кард» (Яъқуб 1:18). Петрус низ ба мо мегӯяд: «Аз нав таваллуд шудан… бо каломи Худо» (1 Петрус 1:23). Яъқуб асосан манбаъро дар назар дорад; Петрус бештар ба агентҳо таъкид мекунад; ва Юҳанно як нуқтаи дигарро илова мекунад, ки он дар табиати худ чист - рӯҳ.
Натиҷаи ин кор дар Юҳанно 3:16 дар анҷоми он нишон дода шудааст. Онҳое, ки аз нав бо калом ва Рӯҳ таваллуд шудаанд, ба Писар имон меоваранд ва ҳамин тариқ ба салтанат дохил мешаванд, ки дар он ҷо тавассути Писар Наҷот ва Ҳаёти Ҷовидониро ба даст меоранд. Шояд ояти 3 оғози ин кор ва ояти 5 идомаи онро нишон медиҳад, зеро мо ба душворӣ фикр карда метавонем, ки касе, ки аз нав таваллуд шудааст ва салтанатро мебинад, ба он дохил намешавад. Аммо, мутмаин аст, ки танҳо вақте ки касе аз нав бо калом ва Рӯҳ таваллуд мешавад, метавонад дохил шавад; ҳеҷ каси дигар дар ин салтанат ҷой нахоҳад ёфт, ки аз ҷониби Худо ба ин тариқ кор карда нашудааст. Ин салтанати ҳақиқӣ аст ва ҳамаи онҳое, ки дар он ҳастанд, аз Худо ҳастанд: Юҳанно салтанатро ба таври тақсимӣ ҳамчун соҳаи касб, хоҳ дуруст бошад, хоҳ бардурӯғ, пешниҳод намекунад. Чунон ки мо гуфтем, ин салтанат дар шакли ҳаётӣ ва рӯҳонии худ аст; ва танҳо онҳое, ки аз Худо таваллуд шудаанд ва ба Инҷил имон овардаанд, аз ҷониби Рӯҳ мӯҳр зада шудаанд ва дар он саҳм доранд. Ин соҳаи салтанат нест, балки худи салтанат аст, ки дар ин боб дар назар аст.
Ин ҷанбаи салтанат аст, ки дар Румиён 14:17 ба он ишора шудааст: «Зеро салтанати Худо хӯрок ва нӯшокӣ нест; балки адолат, ва сулҳ, ва шодӣ дар Рӯҳи Муқаддас аст.» Ба ин салтанат Худо моро бо таваллуд кардани мо аз нав ва додани Рӯҳи Худ ба мо овард. Агар дар ин миён мо ба таври беруна бо бисёр чизҳои қалбакӣ дар соҳаи салтанати осмон алоқаманд бошем, далел боқӣ мемонад, ки мо фарзандони ҳақиқии салтанат ҳастем, ки дар қудрати Рӯҳи Худо зиндагӣ мекунем ва ҳаракат мекунем. Ин имтиёзи мост, ки ба иродаи Ӯ итоат карда, ба таври равшан нишон диҳем, ки мо чунин ҳастем, ки бо адолат, сулҳ ва шодӣ дар Рӯҳи Муқаддас нишон дода шудаем.
