Масеҳ Худро як бор барои ҳама қурбон кард
Ибриён 10. Нуқтаи асосие, ки дар таълимоти марги Масеҳ муқаррар шудааст, ин аст, ки Ӯ Худро як бор барои ҳама қурбон кард. Мо бояд инро дар хотир дошта бошем, то аҳамияти пурраи ҳамаи он чиро, ки дар ин ҷо гуфта шудааст, дарк кунем. Боби даҳум инкишоф ва татбиқи ин аст. Дар он муаллиф таълимоти худро дар ин бора ҷамъбаст карда, онро ба ҷонҳо татбиқ мекунад, ки онро бо Навиштаҳо ва бо мулоҳизаҳое, ки барои ҳар як виҷдони равшан маълуманд, тасдиқ мекунад.
Қурбонии шариат, сояи чизҳои оянда, на тасвири ҳақиқии онҳо
Шариат бо қурбониҳои худ ибодаткунандагонро комил накард; зеро, агар онҳо ба камолот расонида мешуданд, қурбониҳо аз нав пешниҳод намешуданд. Агар онҳо аз нав пешниҳод мешуданд, ин аз он сабаб буд, ки ибодаткунандагон комил набуданд. Баръакс, такрори қурбонӣ ёдгории гуноҳҳо буд; он ба мардум хотиррасон мекард, ки гуноҳ ҳанӯз вуҷуд дорад ва он ҳанӯз дар назди Худост. Дар асл, шариат, гарчанде ки сояи чизҳои оянда буд, тасвири ҳақиқии онҳо набуд. Қурбониҳо буданд; аммо онҳо такрор мешуданд, ба ҷои он ки танҳо як қурбонии самаранокии абадӣ бошад. Саркоҳин буд, аммо ӯ миранда буд ва коҳинӣ интиқолшаванда буд. Ӯ ба муқаддастарин дохил мешуд, аммо танҳо як маротиба дар як сол, пардае, ки Худоро пинҳон мекард, дарида набуд ва саркоҳин наметавонист дар ҳузури Ӯ бимонад, зеро кор комил набуд. Ҳамин тавр, дар ҳақиқат унсурҳое буданд, ки қисмҳои таркибии, ба истилоҳ, коҳинии чизҳои неки ояндаро ба таври возеҳ нишон медоданд; аммо ҳолати ибодаткунандагон дар як ҳолат комилан муқобили он чизе буд, ки дар дигар ҳолат буд. Дар аввал, ҳар як амал нишон медод, ки кори оштӣ анҷом нашудааст; дар дуюм, мавқеи саркоҳин ва ибодаткунанда шаҳодат медиҳад, ки ин кор анҷом ёфтааст ва охиринҳо дар ҳузури Худо то абад комил шудаанд.
Такрори қурбониҳо; қурбонии якдафъаинаи Масеҳ нишондиҳандаи самараи абадии он
Дар Ибриён 10 ин принсип ба қурбонӣ татбиқ карда мешавад. Такрори он исбот кард, ки гуноҳ вуҷуд дорад. Ин ки қурбонии Масеҳ танҳо як бор пешниҳод шуд, нишондиҳандаи самараи абадии он буд. Агар қурбониҳои яҳудӣ ибодаткунандагонро дар назди Худо воқеан комил мекарданд, онҳо аз пешниҳод шудан бозмедоштанд. Ҳавворӣ (гарчанде ки принсип умумӣ аст) дар бораи қурбонии солона дар рӯзи кафорат сухан меронад. Зеро агар онҳо тавассути самараи қурбонӣ ба таври доимӣ комил мешуданд, онҳо дигар виҷдони гуноҳҳоро намедоштанд ва фикри нав кардани қурбониро намедоштанд.
Наздик шудан; кори Масеҳ ҳамаи дигар ва ҳамаи такрори ҳамонро истисно мекунад
Дар ин ҷо, он чиро, ки хеле муҳим аст, мушоҳида кунед, ки виҷдон пок карда мешавад, гуноҳҳои мо кафорат карда мешаванд, ибодаткунанда ба воситаи қурбонӣ наздик мешавад. Маънои хидмати яҳудӣ ин буд, ки гуноҳ ҳанӯз вуҷуд дорад; маънои хидмати масеҳӣ ин аст, ки он аз байн рафтааст. Дар мавриди аввал, ҳарчанд намуна арзишманд аст, сабаб равшан аст: хуни барзаговҳо ва бузҳо наметавонист гуноҳро аз байн барад. Аз ин рӯ, он қурбониҳо бекор карда шуданд ва коре бо хислати дигар (гарчанде ки ҳанӯз қурбонӣ) анҷом дода шуд — коре, ки ҳамаи дигар ва ҳамаи такрори ҳамонро истисно мекунад, зеро он аз ҳеҷ чиз камтар аз фидокории Писари Худо барои иҷрои иродаи Худо ва анҷоми он чизе, ки Ӯ ба он бахшида шуда буд, иборат нест: амале, ки такрор карданаш ғайриимкон аст, зеро тамоми иродаи Ӯро ду маротиба иҷро кардан мумкин нест ва агар имконпазир мебуд, ин шаҳодати нокифоягии аввал ва аз ин рӯ ҳарду мебуд.
Писари Худо ҷои итоат ва фармонбардориро мегирад, вазифаи иҷрои тамоми иродаи Худо
Ин аст он чизе ки Писари Худо дар ин порчаи муҳимтарин (оятҳои 5-9) мегӯяд, ки дар он мо иҷозат дорем, ки мувофиқи файзи Худо, он чиро, ки байни Худои Падар ва Худаш гузаштааст, вақте ки Ӯ иҷрои иродаи Худоро ба ӯҳда гирифт — он чиро, ки Ӯ гуфт, ва нақшаҳои абадии Худоро, ки Ӯ иҷро кард, бидонем. Ӯ ҷои итоат ва фармонбардориро, иҷрои иродаи дигарро мегирад. Худо дигар қурбониҳоеро, ки дар зери шариат пешниҳод мешуданд (чаҳор синфи онҳо дар ин ҷо нишон дода шудаанд), қабул намекард, Ӯ аз онҳо хурсандӣ намекард. Ба ҷои онҳо Ӯ барои Писари Худ ҷисм омода карда буд; ҳақиқати бузург ва муҳим! зеро ҷои инсон итоат аст. Ҳамин тавр, Писари Худо, ин ҷойро гирифта, Худро дар мавқеи комилан итоат кардан қарор дод. Дар асл, Ӯ вазифаи иҷрои тамоми иродаи Худоро, ҳар чӣ ки бошад, ба ӯҳда мегирад — иродае, ки ҳамеша «нек, мақбул ва комил» аст.
Шакли ғуломро гирифтан
Забур дар ибрӣ мегӯяд: «Ту барои ман гӯшҳоро кофтаӣ», ки дар Септуагинта тарҷума шудааст: «Ту барои ман ҷисм омода кардаӣ»; калимаҳое, ки маънои ҳақиқиро медиҳанд, аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас истифода мешаванд. Зеро «гӯш» ҳамеша ҳамчун нишонаи қабули фармонҳо ва принсипи ӯҳдадории итоат кардан ё майли ин кор истифода мешавад.
«Ӯ ҳар субҳ гӯши маро кушодааст» (Ишаъё 50)
яъне, маро водор кардааст, ки ба иродаи Ӯ гӯш диҳам, ба фармонҳои Ӯ итоат кунам. Гӯшро бо сӯрохкунанда ба дар мехкӯб мекарданд, то нишон диҳанд, ки исроилӣ ҳамчун ғулом ба хона пайваст шудааст, то абад итоат кунад. Ҳоло, Худованд бо гирифтани ҷисм, шакли ғуломро гирифт (Филиппиён 2). Барои Ӯ гӯшҳо кофта шуданд. Яъне, Ӯ Худро дар мавқее қарор дод, ки дар он Ӯ бояд ба тамоми иродаи Устоди Худ, ҳар чӣ ки бошад, итоат кунад. Аммо дар порчаи пеши мо Худованд Худаш сухан меронад: «Ту», мегӯяд Ӯ, «барои ман ҷисм омода кардаӣ».
Парда аз он чи дар осмон байни Худо ва Калом, ки иҷрои иродаи Ӯро ба ӯҳда гирифт, бардошта шуд
Ӯ ба таври муфассалтар ворид шуда, қурбониҳои сӯхтанӣ ва қурбониҳои гуноҳро, қурбониҳоеро, ки хислати муошират камтар доштанд ва аз ин рӯ маънои амиқтар доштанд, муайян мекунад; аммо Худо аз онҳо хурсандӣ намекард. Хулоса, хидмати яҳудӣ аллакай аз ҷониби Рӯҳ ба Худо номақбул эълон шуда буд. Ҳамааш бояд қатъ мешуд, он бесамар буд; ҳеҷ қурбоние, ки қисми он буд, мақбул набуд. Не; нақшаҳои Худо ошкор мешаванд, аммо пеш аз ҳама дар дили Калом, Писари Худо, ки Худро барои иҷрои иродаи Худо пешниҳод мекунад. «Он гоҳ гуфтам: «Инак, меоям, дар китоб дар бораи ман навишта шудааст, ки иродаи Туро, эй Худо, ба ҷо оварам». Ҳеҷ чиз аз ин ҷолибтар буда наметавонад, ки пардаро аз он чи дар осмон байни Худо ва Калом, ки иҷрои иродаи Ӯро ба ӯҳда гирифт, бардорад. Мушоҳида кунед, ки пеш аз он ки Ӯ дар мавқеи итоат буд, Ӯ Худро барои иҷрои иродаи Худо, яъне аз муҳаббати озод барои ҷалоли Худо, аз иродаи озод пешниҳод мекунад; ҳамчун Касе, ки қудрат дошт, Ӯ Худро пешниҳод мекунад. Ӯ итоатро ба ӯҳда мегирад, Ӯ ба ӯҳда мегирад, ки ҳар чизеро, ки Худо мехоҳад, иҷро кунад. Ин дар ҳақиқат қурбон кардани тамоми иродаи Худ аст, аммо озодона ва ҳамчун натиҷаи ҳадафи Худ, гарчанде ки ба муносибати иродаи Падари Худ. Ӯ бояд Худо бошад, то ин корро кунад ва иҷрои ҳамаи он чиро, ки Худо метавонист бихоҳад, ба ӯҳда гирад.
Чаро сирри бузурги муоширати илоҳӣ ба мо расонида мешавад; итоати комили Худованд
Дар ин ҷо мо сирри бузурги ин муоширати илоҳиро дорем, ки ҳамеша бо шукӯҳи муҳташами худ иҳота шудааст, гарчанде ки он ба мо расонида мешавад, то мо онро бидонем. Ва мо бояд онро бидонем; зеро ҳамин тавр мо файзи бепоён ва ҷалоли ин корро дарк мекунем. Пеш аз он ки Ӯ инсон шуд, дар ҷое, ки танҳо илоҳият маълум аст ва нақшаҳо ва андешаҳои абадии он байни Шахсони илоҳӣ муошират карда мешаванд, Калом — чунон ки Ӯ онро дар замон ба мо тавассути Рӯҳи пайғамбарӣ эълон кардааст — чунин будани иродаи Худо, ки дар китоби нақшаҳои абадӣ мавҷуд аст, Ӯ, ки метавонист онро иҷро кунад, Худро озодона барои иҷрои он ирода пешниҳод кард. Ӯ ба ин нақшаи аллакай барои Ӯ тартибдодашуда итоат карда, бо вуҷуди ин Худро бо озодии комил барои иҷрои он пешниҳод мекунад. Аммо дар пешниҳод кардан Ӯ итоат мекунад, аммо дар айни замон ба ӯҳда мегирад, ки ҳамаи он чиро, ки Худо, ҳамчун Худо, мехост, иҷро кунад. Аммо инчунин дар ба ӯҳда гирифтани иҷрои иродаи Худо, ин ба тариқи итоат, фармонбардорӣ ва фидокорӣ буд. Зеро ман метавонам иҷрои иродаи дигарро ба ӯҳда гирам, ҳамчун озод ва салоҳиятдор, зеро ман он чизро мехостам; аммо агар ман гӯям «иродаи Туро ба ҷо оварам», ин худ итоати мутлақ ва комил аст. Ва ин аст он чизе ки Худованд, Калом, кард. Ӯ инчунин ин корро кард, эълон карда, ки Ӯ барои ин кор омадааст. Ӯ бо қабули ҷисми барои Ӯ омодашуда мавқеи итоатро гирифт. Ӯ барои иҷрои иродаи Худо омад.
Ҳаёти Исо дар рӯи замин ифодаи он чизе ки Ӯ дар осмон буд, чунон ки ба мо ошкор шудааст
Он чизе ки мо дар бораи он сухан меронем, пайваста дар ҳаёти Исо дар рӯи замин зоҳир мешавад. Худо тавассути мавқеи Ӯ дар ҷисми инсонӣ медурахшад; зеро Ӯ ҳатман Худо дар худи амали фурӯтании Худ буд; ва ҳеҷ кас ҷуз Худо наметавонист онро ба ӯҳда гирад ва дар он бошад; аммо Ӯ ҳамеша, ва комилан ва комилан, итоаткор ва вобаста ба Худо буд. Он чизе ки дар мавҷудияти Ӯ дар рӯи замин зоҳир шуд, ифодаи он чизе буд, ки дар макони абадӣ, дар табиати Худаш анҷом ёфт. Яъне (ва дар ин бора Забур 40 сухан меронад), он чизе ки Ӯ эълон мекунад, ва он чизе ки Ӯ дар ин ҷо дар поён буд, як чиз аст, яке дар асл дар осмон, дигаре ҷисман дар рӯи замин. Он чизе ки Ӯ дар ин ҷо дар поён буд, танҳо ифода, зоҳироти зинда, воқеӣ, ҷисмии он чизе буд, ки дар он муоширатҳои илоҳӣ, ки ба мо ошкор шудаанд, мавҷуд аст ва онҳо воқеияти мавқее буданд, ки Ӯ гирифт.
Ва дидани ин чизҳо дар пешниҳоди озоди салоҳияти илоҳӣ, на танҳо дар иҷрои онҳо дар марг, хеле муҳим аст. Он ба кори ҷисмонӣ дар ин ҷо дар поён хислати комилан дигар медиҳад.
Ваҳй дар Забур 40 барои шарҳ додани он ки чӣ тавр Худованд бо иродаи озоди Худ ғулом шуд, зарур аст
Дар асл, аз Ибриён 1, Рӯҳи Муқаддас ҳамеша Масеҳро ба ин тариқ муаррифӣ мекунад. Аммо ин ваҳй дар забур барои шарҳ додани он ки чӣ тавр Ӯ ғулом шуд, Мессиа воқеан чӣ буд, зарур буд; ва ба мо назари бузургеро ба роҳҳои Худо мекушояд, назаре, ки умқи он — ҳарчанд ба таври возеҳ ошкор шудааст, ва тавассути худи возеҳияти ваҳй — ба мо чизҳои илоҳӣ ва ҷалолнокро нишон медиҳад, ки мо сар хам карда, рӯйҳои худро мепӯшем, гӯё ки дар чунин муоширатҳо саҳм дошта бошем, аз сабаби шукӯҳи Шахсоне, ки амалҳо ва муносибатҳои наздики онҳо ошкор шудаанд. Дар ин ҷо ҷалол нест, ки моро ба ҳайрат меорад. Аммо ҳатто дар ин ҷаҳони камбағал ҳеҷ чизе нест, ки мо ба он бегонатар бошем, аз наздикии онҳое, ки дар тарзи зиндагии худ аз мо хеле болотаранд. Пас, вақте ки ин Худост, чӣ мешавад! Номи Ӯ муборак бод! файзе ҳаст, ки моро ба он меорад ва дар заъфи мо ба мо наздик шудааст. Пас, мо иҷозат дорем, ки ин ҳақиқати арзишмандро бидонем, ки Худованд Исо бо иродаи озоди Худ иҷрои тамоми иродаи Худоро ба ӯҳда гирифт ва Ӯ хушнуд шуд, ки ҷисми барои Ӯ омодашударо барои иҷрои он бигирад. Муҳаббат, фидокорӣ ба ҷалоли Худо ва тарзи ба ӯҳда гирифтани итоат аз ҷониби Ӯ ба таври комил баён шудааст. Ва ин — самараи нақшаҳои абадии Худо — (бо худи табиати худ) ҳар як нишонаи муваққатиро иваз мекунад: ва дар худ танҳо шарти тамоми муносибат бо Худо ва воситаеро, ки Ӯ Худро ҷалол медиҳад, дар бар мегирад.
Таъсири қурбонии Масеҳ дар робита ба тақдис
Пас, Калом ҷисм мегирад, то Худро ҳамчун қурбонӣ пешниҳод кунад. Ғайр аз ваҳйи ин фидокории Калом барои иҷрои иродаи Худо, таъсири қурбонии Ӯ мувофиқи иродаи Худо низ ба мо пешниҳод карда мешавад.
Ӯ барои иҷрои иродаи Яҳува омад. Ҳоло имон дарк мекунад, ки бо ин иродаи Худо (яъне, бо иродаи Ӯ, ки мувофиқи ҳикмати абадии Худ барои Писари Худ ҷисм омода кардааст) онҳое, ки Ӯ барои наҷот ба Худ даъват кардааст, ба Худо ҷудо карда мешаванд, ба ибораи дигар, тақдис карда мешаванд. Бо иродаи Худо мо барои Ӯ ҷудо карда мешавем (на бо иродаи худамон), ва ин ба воситаи қурбонии ба Худо пешниҳодшуда.
Мо мушоҳида хоҳем кард, ки нома дар ин ҷо дар бораи расонидани ҳаёт ё тақдиси амалӣ, ки аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас анҷом дода мешавад, сухан намеронад: мавзӯъ Шахси Масеҳи ба осмон суудкарда ва самараи кори Ӯст. Ва ин дар робита ба тақдис муҳим аст, зеро он нишон медиҳад, ки тақдис ҷудо кардани комил ба Худост, ҳамчун ба Ӯ тааллуқ доштан ба нархи қурбонии Исо, бахшидан ба Ӯ ба воситаи он қурбонӣ. Худо яҳудиёни нопокро аз байни одамон гирифт ва онҳоро ҷудо кард — ба Худ бахшид; ҳамин тавр ҳоло даъватшудагонро аз он миллат; ва, шукр Худо, худамонро низ, ба воситаи қурбонии Исо.
Қурбонии Масеҳ якдафъаина аст; нишастани Ӯ дар дасти рости Худо ҳолатеро нишон медиҳад, ки Ӯ моро ба он овардааст
Аммо дар ин қурбонӣ унсури дигаре низ ҳаст, ки аллакай зикр шудааст, ки нома дар ин ҷо қувваи онро ба имондорон татбиқ мекунад, яъне, ки қурбонӣ «якдафъаина» аст. Он такрорро иҷозат намедиҳад. Агар мо аз самараи ин қурбонӣ баҳра барем, тақдиси мо дар табиати худ абадӣ аст. Он ноком намешавад. Он ҳеҷ гоҳ такрор намешавад. Мо ба Худо то абад мувофиқи самараи ин қурбонӣ тааллуқ дорем. Ҳамин тавр, тақдиси мо, ҷудо кардани мо ба Худо, — дар робита ба коре, ки онро анҷом додааст — тамоми устувории иродаи Худо ва тамоми файзеро, ки аз он сарчашма гирифтааст, дорад; он инчунин, дар табиати худ, камолоти худи корро, ки бо он анҷом дода шудааст, ва давомнокӣ ва қувваи доимии самараи он корро дорад. Аммо самараи ин қурбонӣ бо ин ҷудо кардан барои Худо маҳдуд намешавад. Нуқтаи аллакай баррасӣшуда бахшидани моро аз ҷониби худи Худо тавассути қурбонии комилан самараноки Масеҳ, ки иродаи Ӯро иҷро мекунад, дар бар мегирад. Ва ҳоло мавқее, ки Масеҳ дар натиҷаи қурбонии Худаш гирифтааст, барои равшан нишон додани ҳолате, ки Ӯ моро дар назди Худо ба он овардааст, истифода мешавад.
Коҳинон дар байни яҳудиён — зеро ин муқоиса ҳанӯз идома дорад — пайваста дар назди қурбонгоҳ меистоданд, то ҳамон қурбониҳоеро такрор кунанд, ки ҳеҷ гоҳ наметавонистанд гуноҳҳоро аз байн баранд. Аммо ин Мард, вақте ки Ӯ як қурбонӣ барои гуноҳҳо пешниҳод кард, то абад дар дасти рости Худо нишаст. Дар он ҷо — ҳамаи он чиро, ки ба муаррифии онҳо бе доғ ба Худо дахл дорад, барои худ анҷом дода — Ӯ лаҳзаеро интизор аст, ки душманони Ӯ пойгоҳи пойҳои Ӯ шаванд, мувофиқи Забур 110:
«Дар дасти рости Ман бинишин, то даме ки душманони Туро пойгоҳи пойҳои Ту гардонам». (Забур 110)
Ва Рӯҳ ба мо сабаби муҳимро, ки барои мо бениҳоят арзишманд аст, медиҳад: «Зеро Ӯ онҳоеро, ки тақдис шудаанд, то абад комил кардааст».
Қувваи калимаи «то абад» тарҷумашуда
Дар ин ҷо (ояти 14), чунон ки дар ояти 12, ки охирин ба он вобаста аст, калимаи «то абад» қувваи доимӣ — давомнокии бефосила дорад. Ӯ ҳамеша нишастааст, мо ҳамеша комил карда мешавем, ба шарофати кори Ӯ ва мувофиқи адолати комиле, ки дар он ва мувофиқи он Ӯ дар дасти рости Худо бар тахти Худ нишастааст, мувофиқи он чизе ки Ӯ шахсан дар он ҷост, қабули Ӯ аз ҷониби Худо бо нишастани Ӯ дар дасти рости Ӯ исбот мешавад. Ва Ӯ дар он ҷо барои мост.
Адолати тахт; пайдоиш ва асоси мавқеи мо; шаҳодати илоҳӣ ба он ва татбиқи он; гуноҳҳо дигар ба ёд оварда намешаванд
Ин адолатест, ки ба тахти Худо мувофиқ аст, бале, адолати тахт. Он на тағйир меёбад ва на ноком мешавад. Ӯ дар он ҷо то абад нишастааст. Агар мо бо ин қурбонӣ мувофиқи иродаи Худои Худаш муқаддас карда шуда бошем — барои Худо ҷудо карда шуда бошем — пас мо низ бо ҳамин қурбонӣ, ки дар Шахси Исо ба Ӯ пешниҳод шудааст, барои Худо комил карда шудаем.
Мо дидем, ки ин мавқеъ аз ирода, иродаи неки Худо (иродае, ки файз ва мақсади Худоро муттаҳид мекунад) сарчашма мегирад ва асос ва яқинии ҳозираи он дар анҷом додани кори Масеҳ аст, ки камоли он бо нишастани Ӯ, ки онро анҷом додааст, дар дасти рости Худо нишон дода мешавад. Аммо шаҳодат — зеро барои лаззат бурдан аз ин файз мо бояд онро бо яқинии илоҳӣ донем, ва ҳар қадар он бузургтар бошад, ҳамон қадар дилҳои мо ба шубҳа кардан ба он водор мешуданд — шаҳодате, ки бар он мо бовар мекунем, бояд илоҳӣ бошад. Ва ин ҳамин тавр аст. Рӯҳулқудс ба мо дар бораи он шаҳодат медиҳад. Иродаи Худо манбаи кор аст; Масеҳ, Писари Худо, онро анҷом дод; Рӯҳулқудс ба мо дар бораи он шаҳодат медиҳад. Ва дар ин ҷо татбиқ ба халқ, ки бо файз даъват шуда ва наҷот ёфтааст, дар натиҷа пурра баён шудааст, на танҳо иҷрои кор. Рӯҳулқудс ба мо шаҳодат медиҳад. «Гуноҳҳо ва бадкориҳои онҳоро дигар ба ёд намеорам.»
Мавқеи муборак! Яқинии он ки Худо ҳеҷ гоҳ гуноҳҳо ва бадкориҳои моро ба ёд намеорад, бар иродаи устувори Худо, бар қурбонии комили Масеҳ, ки ҳоло дар натиҷа дар дасти рости Худо нишастааст, ва бар шаҳодати яқини Рӯҳулқудс асос ёфтааст. Ин масъалаи имон аст, ки Худо ҳеҷ гоҳ гуноҳҳои моро ба ёд намеорад.
Нома ба ибриён; аҳде, ки ба он ишора шудааст
Мо метавонем дар ин ҷо тарзи муаррифии аҳдро қайд кунем; зеро гарчанде ки ӯ, ба «бародарони муқаддас, шарикони даъвати осмонӣ» навишта, мегӯяд, «шаҳодат ба мо», шакли муроҷиати ӯ ҳамеша шакли нома ба ибриён аст (албатта, имондорон, аммо ибриён, ки ҳанӯз ҳам хусусияти халқи Худоро доранд). Ӯ дар бораи аҳд ба таври мустақим, ҳамчун имтиёзе, ки масеҳиён дар он саҳми мустақим доштанд, сухан намегӯяд. Рӯҳулқудс, мегӯяд ӯ, эълон мекунад, «Ман дигар ба ёд намеорам» ва ғайра. Ин ҳамон чизест, ки ӯ иқтибос меорад. Ӯ танҳо ба аҳди нав ишора мекунад, ва дар натиҷа онро аз ҳама татбиқи ҳозира канор мегузорад. Зеро пас аз гуфтани «Ин аст аҳд» ва ғайра, шаҳодат ҳамчун шаҳодати Рӯҳулқудс оварда мешавад, то нуқтаи асосиеро, ки ӯ баррасӣ мекард, яъне он ки Худо дигар гуноҳҳои моро ба ёд намеорад, исбот кунад. Аммо ӯ ба аҳд (ки аллакай ба яҳудиён ҳамчун қаблан аз ҷониби Худо эълоншуда маълум буд) ишора мекунад, ки ба ин шаҳодат қудрати китобҳоро медод, ки Худо дигар гуноҳҳои халқи Худро, ки муқаддас шуда ва ба файзи Ӯ қабул шудаанд, ба ёд намеорад, ва дар айни замон ин ду фикрро пешниҳод мекард; аввалан, ки ин бахшиши комил дар зери аҳди аввал вуҷуд надошт: ва сониян, ки дар барои баракати миллат вақте ки аҳди нав расман барқарор карда шавад, кушода мондааст.
Гуноҳҳо бахшида шудаанд, дигар қурбонӣ барои гуноҳ нест; дар Масеҳ; озодӣ барои дохил шудан ба ҷои муқаддас; аз ҷониби саркоҳин бузург намояндагӣ карда мешавад
Натиҷаи дигари амалӣ гирифта мешавад: гуноҳҳо бахшида шудаанд, дигар қурбонӣ барои гуноҳ нест. Як қурбонӣ бахшишро ба даст овардааст, дигар қурбониҳоро барои ба даст овардани он пешниҳод кардан мумкин нест. Ёдбуди ин як қурбонӣ, ҳар чӣ хусусияти он бошад, метавонад вуҷуд дошта бошад; аммо қурбоние барои бартараф кардани гуноҳҳое, ки аллакай бартараф шудаанд, вуҷуд дошта наметавонад. Аз ин рӯ, мо дар асл дар заминаи комилан нав қарор дорем — дар заминаи он, ки бо қурбонии Масеҳ гуноҳҳои мо комилан бартараф шудаанд, ва барои мо, ки муқаддас шуда ва шарикони даъвати осмонӣ ҳастем, поксозии комил ва абадии доимӣ анҷом дода шудааст, бахшиш дода шудааст, наҷоти абадӣ ба даст оварда шудааст. Ба тавре ки мо, дар назари Худо, бегуноҳ ҳастем, дар заминаи камоли кори Масеҳ, ки дар дасти рости Ӯ нишастааст, ки ба муқаддастарин ҳақиқӣ, ба худи осмон дохил шудааст, то дар он ҷо нишинад, зеро кори Ӯ анҷом ёфтааст.
Ҳамин тавр, ҳама озодӣ аз они мост, ки ба ҷои муқаддас (ҳама ҷасорат) бо хуни Исо, бо роҳи нав ва зинда, яъне ҷисми Ӯ, дохил шавем, то моро беайб ба ҳузури Худои Худаш, ки дар он ҷо ошкор шудааст, қабул кунад. Барои мо парда даридааст, ва он чизе ки пардаро даридааст, то моро қабул кунад, инчунин гуноҳеро, ки моро берун карда буд, бартараф кардааст. Мо инчунин як Саркоҳини бузург бар хонаи Худо дорем, чунон ки дидем, ки моро дар ҷои муқаддас намояндагӣ мекунад.
Адолати комил ва коҳинӣ; озодии комил барои дохил шудан ба муқаддастарин
Бар ин ҳақиқатҳо насиҳатҳои зерин асос ёфтаанд. Як сухан пеш аз он ки ба онҳо дохил шавем, дар бораи муносибате, ки байни адолати комил ва коҳинӣ вуҷуд дорад. Бисёр ҷонҳо ҳастанд, ки коҳиниро ҳамчун воситаи ба даст овардани бахшиш ҳангоми ноком шудан истифода мебаранд. Онҳо ба Масеҳ ҳамчун коҳин мераванд, то Ӯ барои онҳо шафоат кунад ва бахшишеро, ки онҳо мехоҳанд, ба даст орад, аммо барои он ҷуръат намекунанд, ки мустақиман аз Худо талаб кунанд. Ин ҷонҳо — ҳарчанд самимона бошанд ҳам — озодӣ надоранд, ки ба ҷои муқаддас дохил шаванд. Онҳо ба Масеҳ паноҳ мебаранд, то онҳоро аз нав ба ҳузури Худо биёранд. Вазъияти онҳо амалан ҳамон вазъиятест, ки як яҳудии парҳезгор дар он қарор дошт. Онҳо дар натиҷаи қурбонии Масеҳ шуури воқеии мавқеи худро дар назди Худо аз даст додаанд, ё балки ҳеҷ гоҳ бо имон надоштаанд. Ман дар ин ҷо дар бораи ҳама имтиёзҳои ҷамъомад сухан намегӯям: мо дидем, ки нома дар бораи онҳо сухан намегӯяд. Мавқеъе, ки он барои имондорон муқаррар мекунад, ин аст: онҳое, ки ба он муроҷиат мекунад, ҳамчун дар осмон ҷойгиршуда дида намешаванд, гарчанде ки шарикони даъвати осмонӣ ҳастанд; аммо наҷоти комил анҷом ёфтааст, ҳама гуноҳҳо барои халқи Худо, ки дигар гуноҳҳои онҳоро ба ёд намеорад, комилан бартараф шудаанд. Виҷдон комил карда шудааст — онҳо дигар виҷдони гуноҳҳоро надоранд — ба шарофати коре, ки як бор ва барои ҳама анҷом дода шудааст. Дигар суоле дар бораи гуноҳ нест; яъне, дар бораи нисбат додани он, дар бораи он ки онҳо дар назди Худо, байни онҳо ва Худо ҳастанд. Ин имконнопазир аст, зеро кори дар салиб анҷомёфта. Аз ин рӯ, виҷдон комил аст; Намоянда ва Саркоҳини онҳо дар осмон аст, дар он ҷо шоҳиди кори аллакай барои онҳо анҷомёфта.
Ҳамин тавр, гарчанде ки нома онҳоро ҳамчун дар муқаддастарин, ҳамчун дар он ҷо нишаста — мисли нома ба Эфсӯсиён — пешниҳод намекунад, онҳо озодии комил, ҷасорати комил доранд, ки ба он дохил шаванд. Масъалаи нисбат додан дигар вуҷуд надорад. Гуноҳҳои онҳо ба Масеҳ нисбат дода шудаанд. Аммо Ӯ ҳоло дар осмон аст — далели он ки гуноҳҳо то абад нест карда шудаанд. Аз ин рӯ, имондорон бо озодии комил ба ҳузури Худои Худаш дохил мешаванд, ва ин ҳамеша — дигар то абад ҳеҷ гуна виҷдони гуноҳҳоро надоранд.
Гуноҳҳо муоширатро қатъ мекунанд, аммо дар мавқеи мо тағйирот намеоранд; таъсири дугонаи ҳузури Масеҳ дар дасти рости Худо; вакили мо
Пас, коҳинӣ барои чӣ мақсад аст? Бо гуноҳҳое, ки мо содир мекунем, чӣ бояд кард? Онҳо муоширати моро қатъ мекунанд; аммо онҳо дар мавқеи мо дар назди Худо, ва на дар шаҳодате, ки ҳузури Масеҳ дар дасти рости Худо медиҳад, тағйирот намеоранд. Ва онҳо ҳеҷ суоле дар бораи нисбат додан ба миён намеоранд. Онҳо гуноҳҳое бар зидди он мавқеъ, ё бар зидди Худо мебошанд, ки бо муносибате, ки мо бо Худо дорем, чен карда мешаванд. Зеро гуноҳ бо виҷдон мувофиқи мавқеи мо чен карда мешавад. Ҳузури доимии Масеҳ дар дасти рости Худо барои мо ин таъсири дугонаро дорад: аввалан, то абад комил карда шудаем, мо дигар виҷдони гуноҳҳоро дар назди Худо надорем, мо қабул шудаем; сониян, ҳамчун коҳин Ӯ файзро барои кӯмак дар вақти эҳтиёҷ ба даст меорад, то мо гуноҳ накунем. Аммо амали ҳозираи коҳинӣ аз ҷониби Масеҳ ба гуноҳҳо ишора намекунад: мо ба воситаи кори Ӯ дигар виҷдони гуноҳҳоро надорем, то абад комил карда шудаем. Ҳақиқати дигаре бо ин алоқаманд аст, ки дар 1 Юҳанно 2 оварда шудааст:
мо дар назди Падар вакил дорем, Исои Масеҳи одилона. (1 Юҳанно 2)
Бар ин муоширати мо бо Падар ва бо Писари Ӯ Исои Масеҳ асос ёфта ва таъмин карда шудааст. Гуноҳҳои мо нисбат дода намешаванд, зеро кафорат бо тамоми арзиши худ дар назди Худост. Аммо бо гуноҳ муошират қатъ мешавад; адолати мо тағйир намеёбад — зеро ин худи Масеҳ дар дасти рости Худо ба шарофати кори Ӯст; ва файз тағйир намеёбад, ва «Ӯ кафорат барои гуноҳҳои мост»; аммо дил аз Худо дур шудааст, муошират қатъ шудааст. Аммо файз ба шарофати адолати комил ва бо шафоати Масеҳ, аз номи он касе, ки ноком шудааст, амал мекунад; ва ҷони ӯ ба муошират барқарор карда мешавад. Ва ин тавр нест, ки мо барои ин ба Исо меравем; Ӯ, ҳатто агар мо гуноҳ кунем, барои мо ба Худо меравад. Ҳузури Ӯ дар он ҷо шоҳиди адолати тағйирнопазирест, ки аз они мост, шафоати Ӯ моро дар роҳе, ки мо бояд тай кунем, нигоҳ медорад, ё ҳамчун Вакили мо Ӯ муоширатеро, ки бар он адолат асос ёфтааст, барқарор мекунад. Дастрасии мо ба Худо ҳамеша кушода аст. Гуноҳ лаззат бурдан аз онро қатъ мекунад, дил дар муошират нест; шафоати Исо воситаи бедор кардани виҷдон бо амали Рӯҳ ва калом аст, ва мо (худро фурӯтан карда) ба ҳузури Худои Худаш бармегардем. Коҳинӣ ва шафоати Масеҳ ба ҳолати махлуқи нокомил ва заиф, ё ноком, дар рӯи замин ишора мекунад, ки онро бо камоли ҷой ва ҷалоле, ки адолати илоҳӣ моро дар он ҷой медиҳад, мувофиқат мекунад. Ҷон устувор нигоҳ дошта мешавад ё барқарор карда мешавад.
Насиҳат барои наздик шудан бо итминони комили имон
Насиҳатҳо пайравӣ мекунанд. Ҳамин тавр, ҳуқуқи наздик шудан ба Худоро дошта, биёед бо дили рост, бо итминони комили имон наздик шавем. Ин ягона чизест, ки самаранокии кори Масеҳ ва муҳаббатеро, ки моро ба лаззат бурдан аз Худо овардааст, эҳтиром мекунад. Дар суханони зерин, ба тақдиси коҳинон ишора шудааст — ишораи табиӣ, зеро наздик шудан ба Худо дар муқаддастарин мавзӯъ аст. Онҳо бо хун пошида шуда ва бо об шуста шуданд, ва сипас онҳо барои хидмат ба Худо наздик шуданд. Бо вуҷуди ин, гарчанде ки ман ба ишора ба коҳинон шубҳа надорам, комилан табиӣ аст, ки таъмид ба он сабаб шуда бошад. Дар ин ҷо дар бораи тадҳин сухан намеравад — ин қудрат ё имтиёзи ҳуқуқи ахлоқӣ барои наздик шудан аст.
Боз, мо метавонем қайд кунем, ки дар мавриди асоси ҳақиқат, ин заминаест, ки Исроил дар рӯзҳои охир бар он қарор хоҳад гирифт. Дар Масеҳ дар осмон ҷои онҳо нахоҳад буд, ва на соҳиби Рӯҳулқудс ҳамчун муттаҳид кардани имондор ба Масеҳ дар осмон; аммо баракат бар об ва бар хун асос хоҳад ёфт. Худо дигар гуноҳҳои онҳоро ба ёд намеорад; ва онҳо дар оби поки калом шуста хоҳанд шуд.
Устуворӣ дар эътирофи комили Масеҳ ва ба ҳамдигар таваҷҷӯҳ кардан; дигар қурбонӣ барои гуноҳ нест, агар як қурбонӣ қасдан барои роҳ рафтан дар гуноҳ тарк карда шавад
Насиҳати дуюм ин аст, ки дар эътирофи умед бе дудилагӣ устувор бошем. Он ки ваъдаҳоро дод, вафодор аст.
На танҳо мо бояд ин эътимодро ба Худо барои худ дошта бошем, балки мо бояд ба ҳамдигар барои рӯҳбаландии мутақобила таваҷҷӯҳ кунем; ва дар айни замон, дар эътирофи оммавӣ ва умумии имон ноком нашавем, вонамуд карда, ки онро нигоҳ медорем, дар ҳоле ки аз муайян кардани ошкорои худ бо халқи Худованд дар мушкилотҳои марбут ба эътирофи ин имон дар назди ҷаҳон худдорӣ мекунем. Ғайр аз ин, ин эътирофи оммавӣ як ангезаи нав дошт, зеро рӯз наздик мешуд. Мо мебинем, ки ин доварӣ аст, ки дар ин ҷо ҳамчун чизе, ки интизор меравад, пешниҳод шудааст — то он ба виҷдон таъсир расонад ва масеҳиёнро аз бозгашт ба ҷаҳон ва аз таъсири тарси инсон муҳофизат кунад — на омадани Худованд барои гирифтани халқи Худ. Ояти 26 бо параграфи қаблӣ (23-25) алоқаманд аст, ки калимаҳои охирини он огоҳии ояти 26-ро пешниҳод мекунанд; ки илова бар ин, бар доктринаи ин ду боб (Ибриён 9 ва Ибриён 10) дар мавриди қурбонӣ асос ёфтааст. Ӯ бар устуворӣ дар эътирофи комили Масеҳ исрор меварзад, зеро як қурбонии Ӯ, ки як бор пешниҳод шуда буд, ягона буд. Агар касе, ки арзиши онро эътироф карда буд, онро тарк мекард, дигар қурбоние набуд, ки ӯ метавонист ба он муроҷиат кунад, ва он ҳеҷ гоҳ такрор карда намешуд. Дигар қурбоние барои гуноҳ намонд. Ҳама гуноҳҳо бо самаранокии ин қурбонӣ бахшида шуданд: аммо агар, пас аз донистани ҳақиқат, онҳо гуноҳро интихоб мекарданд, дигар қурбоние набуд, ҳатто ба шарофати камоли қурбонии Масеҳ. Танҳо доварӣ боқӣ монд. Чунин як эътирофкунанда, ки дониши ҳақиқатро дошт ва онро тарк карда буд, хислати душманро ба худ мегирифт.
Пас, ҳолате, ки дар ин ҷо тахмин карда мешавад, инкор кардани эътирофи Масеҳ аст, ки қасдан — пас аз донистани ҳақиқат — роҳ рафтан мувофиқи иродаи худ дар гуноҳро афзалтар медонад. Ин ҳам аз он чизе ки қабл аз он омадааст ва ҳам аз ояти 29 равшан аст.
Ду имтиёзи бузурги масеҳият; огоҳӣ, ки агар ин воситаҳои наҷот инкор карда мешуданд, чизе ҷуз доварӣ намемонд
Ҳамин тавр, мо (Ибриён 6 ва Ибриён 10) ду имтиёзи бузурги масеҳиятро дорем, ки онро аз яҳудият фарқ мекунад, ки барои огоҳ кардани онҳое, ки ба аввалӣ эътироф мекарданд, пешниҳод шудааст, ки инкор кардани ҳақиқат, пас аз лаззат бурдан аз ин бартариҳо, марговар буд; зеро агар ин воситаҳои наҷот инкор карда мешуданд, дигар воситае набуд. Ин имтиёзҳо ҳузури зоҳиршуда ва қудрати Рӯҳулқудс, ва қурбоние буданд, ки бо арзиши аслии ва мутлақи худ, барои дигар ҳеҷ ҷой намегузошт. Ҳардуи инҳо самаранокии бузурге доштанд, ки дар ҳоле ки аз як тараф қувват ва қудрати илоҳӣ ва зоҳиршавии ҳузури Худоро медод, аз тарафи дигар наҷоти абадӣ ва камоли ибодаткунандаро ошкор мекард; ҳеҷ воситае барои тавба намегузошт, агар касе қудрати зоҳиршуда ва маълуми он ҳузурро тарк мекард; ҳеҷ ҷой барои қурбонии дигар (ки илова бар ин, самаранокии аввалро инкор мекард), пас аз кори комили Худо дар наҷот, комил ҳам дар мавриди наҷот, ҳам дар мавриди ҳузури Худо бо Рӯҳ дар миёни халқи Худ. Чизе ҷуз доварӣ намонд.
Натиҷаи таҳқири файзи Худо ва он чизе ки Ӯ кардааст
Онҳое, ки шариати Мусоро хор мекарданд, бе раҳм мурданд. Пас, онҳое, ки Писари Худоро поймол карданд, хуни аҳдро, ки ба воситаи он муқаддас шуда буданд, чизи оддӣ ҳисобиданд ва Рӯҳи файзро таҳқир карданд, аз дасти Худо чӣ сазовор нестанд? Ин нофармонии оддӣ набуд, ҳарчанд он метавонад бад бошад; ин нафрат ба файзи Худо ва он чизе буд, ки Ӯ дар шахсияти Исо карда буд, то моро аз оқибатҳои нофармонӣ раҳо кунад. Аз як тараф, агар онҳо бо дониши он чӣ буд, инро рад мекарданд, чӣ боқӣ мемонд? Аз тарафи дигар, чӣ тавр онҳо аз доварӣ гурехта метавонистанд? зеро онҳо Худоеро медонистанд, ки гуфта буд, ки интиқом аз они Ӯст ва Ӯ ҷазо хоҳад дод; ва, боз Худованд қавми Худро доварӣ хоҳад кард.
Муқаддасшавӣ ба хун нисбат дода мешавад
Дар ин ҷо тарзи нисбат додани муқаддасшавӣ ба хунро мушоҳида кунед; ва, инчунин, ки профессорон ҳамчун ба халқ тааллуқдошта муносибат карда мешаванд. Хун, ки бо имон қабул шудааст, ҷонро ба Худо мебахшад; аммо дар ин ҷо он ҳамчун воситаи беруна барои ҷудо кардани халқ ҳамчун халқ дида мешавад. Ҳар як фарде, ки Исоро Масеҳ ва хунро мӯҳр ва асоси аҳди абадӣ барои поксозӣ ва наҷоти абадӣ аз ҷониби Худо эътироф карда буд, худро бо ин восита ҳамчун яке аз халқ барои Худо ҷудошуда эътироф мекард — ҳар як чунин фард, агар онро рад мекард, онро чунин рад мекард: ва роҳи дигари муқаддас кардани ӯ набуд. Системаи қаблӣ барои ӯ қудрати худро аз даст дода буд ва системаи ҳақиқиро ӯ тарк карда буд. Ин аст сабаби гуфта шудани он, ки «дониши ҳақиқатро гирифтаанд.»
Умедҳои беҳтар барои масеҳиёни ибронӣ; ҳаёти сабр ва истодагарӣ, ки бо имон тавсиф мешавад, қуввати он
Бо вуҷуди ин, ӯ ба чизҳои беҳтар умед дорад, зеро мева, нишонаи ҳаёт, дар он ҷо буд. Ӯ ба онҳо хотиррасон мекунад, ки онҳо барои ҳақиқат чӣ қадар азоб кашидаанд ва ҳатто бо шодӣ ғорат шудани моли худро қабул кардаанд, зеро медонистанд, ки онҳо дар осмон ҳиссаи беҳтар ва доимӣ доранд. Онҳо набояд ин эътимодро, ки мукофоти он бузург хоҳад буд, дур кунанд. Зеро дар ҳақиқат онҳо ба сабр ниёз доштанд, то ки пас аз иҷрои иродаи Худо, онҳо таъсири ваъдаро қабул кунанд. Ва Он ки меояд, ба зудӣ хоҳад омад.
Ин бо ҳаёти сабр ва истодагарӣ аст, ки боб татбиқ мешавад. Аммо принсипе мавҷуд аст, ки қуввати ин ҳаёт аст ва онро тавсиф мекунад. Дар миёни душвориҳои роҳи масеҳӣ, одилон бо имон зиндагӣ хоҳанд кард; ва агар касе ақибнишинӣ кунад, Худо аз ӯ хушнуд нахоҳад шуд. «Аммо,» мегӯяд муаллиф, ки худро ҳамеша дар миёни имондорон ҷойгир мекунад, «мо аз онҳое нестем, ки ақибнишинӣ мекунанд, балки аз онҳое ҳастем, ки барои наҷоти ҷон имон доранд.» Сипас ӯ амали ин имонро тавсиф мекунад, ки имондоронро бо намунаи пиронсолон, ки шӯҳрати худро бо роҳ рафтан мувофиқи ҳамон принсипе, ки имондорон ҳоло ба он даъват шудаанд, ба даст овардаанд, рӯҳбаланд мекунад.
