Ҳамон тавре ки офтоби табиӣ баъзан дар абрҳо ғарқ мешавад, ҳамин тавр масеҳӣ баъзан тулӯи дурахшон ва нисфирӯзии боз ҳам дурахшонтар дорад, аммо дар торикӣ ғарқ мешавад. Аммо мо медонем, ки вақте рӯзи абадият фаро мерасад, охирин осори сояҳои замин абадӣ аз байн хоҳад рафт. Худованд он гоҳ ваъда медиҳад, ки гарчанде мо намедонем, ки Ӯ чӣ кор мекунад, мо баъдтар хоҳем донист (Юҳанно 13:7). Чунин ба назар мерасад, ки Ӯ баъзе чизҳоро аз мо пинҳон мекунад, то садоқати моро санҷад ё моро водор созад, ки дар итоати боэътимод зиндагӣ кунем.
Дар нури абадият, ториктарин ҳодисаҳои ин зиндагӣ бо раҳмат дурахшон хоҳанд буд ва ҳатто сахттарин озмоишҳо танҳо ҷанбаҳои сахттарин муҳаббати Ӯ хоҳанд буд. Пас, ба муносибатҳои ҳозираи Худо бо худ кунҷковона ё танқидона нанигаред. Бо сабр интизор шавед, то рӯзи бузурге, ки ҳама чиз ошкор мешавад. Эй ҷони ман, оё ин ҷо барои ту шаб аст? Навишта шудааст: «Шаб дар он ҷо нахоҳад буд» (Ваҳй 21:25). Сабр кунед! Худованди шумо ба зудӣ зоҳир хоҳад шуд ва он зоҳиршавии пурҷалол нисфирӯзии абадиеро оғоз хоҳад кард, ки шафақро намедонад. Дар ҳамин ҳол, фурӯтанона ва бо сабр интизор шавед, зеро агар «гиря барои шаб ояд… субҳ шодӣ ҳаст» (Забур 30:5).
Он гоҳ, «Офтоби ту дигар ғуруб нахоҳад кард… зеро Худованд нури абадии ту хоҳад буд, ва рӯзҳои мотами ту ба охир мерасад» (Ишаъё 60:20). Нури абадӣ! Нури абадии Худо пурҷалол хоҳад буд ва дар осмон шумо шаҳрванди шодмон, бегуноҳ, беғам, беашк хоҳед буд. Шумо ҳеҷ гоҳ аз шунидани фарёди «Муқаддас, муқаддас, муқаддас, Худованд Худои Қодир, ки буд, ва кист, ва ки меояд» хаста нахоҳед шуд (Ваҳй 4:8).
