Тарси Худованд
Маънои он чист?
«Тарси Худованд» маънои эҳтироми амиқи Худоро дорад, ки ба нафрат аз бадӣ ва ба амалияи итоати бечунучаро ба Ӯ оварда мерасонад. Ин натиҷаи қадршиносии бузургии Ӯ, қудрати мутлақ [ҳама тавоно] ва дониши мутлақ [ҳама доно] ва инчунин муҳаббати Ӯ мебошад, ки аз фаҳмиши инсонӣ болотар аст.
Ин аз Ӯ натарсидан ва пинҳон шудан аз Ӯ нест, чунон ки Одам вақте ки дар боғи Адан ба Худо итоат накард. Он тарс тарси шиканҷаовар буд – тарсе, ки Одамро водор кард, ки аз Худо пинҳон шавад, бинобар ин, вақте ки Худо ӯро даъват кард, ӯ ба Худованд Худо гуфт: «Ман овози Туро дар боғ шунидам, ва ман тарсидам зеро ман урён будам; ва худро пинҳон кардам» (Ҳастӣ 3:10 KJV, курсив аз ман). Тарсе, ё дурусттараш, даҳшате ҳаст, ки одамро водор мекунад, ки аз Худо пинҳон шавад, бо умеди он ки Худо ӯро нахоҳад дид. Ин тарс одамонро дар рӯзи оянда водор мекунад, ки ба кӯҳҳо гӯянд: «Бар мо афтед ва моро аз рӯи Он ки бар тахт нишастааст, ва аз хашми Барра пинҳон кунед» (Ваҳй 6:16).
Тарси Худованд ҳамеша бо муҳаббат ба Худованд алоқаманд аст, муҳаббате, ки итоатро шодӣ мегардонад, на бори гарон. Ин муҳаббат тарси нодурустро дур мекунад (1 Юҳанно 4:18).
Баракатҳои ваъдашудаи тарси Худованд
Тарси Худованд барои имондор натиҷаҳои гаронбаҳо дорад. Мо ба чанде аз онҳо ишора хоҳем кард.
Ҳикмат: «Тарси Худованд ибтидои ҳикмат аст» (Забур 111:10). «Ва ба инсон Ӯ [Худо] гуфт: «Инак, тарси Худованд, ин ҳикмат аст; ва аз бадӣ дур шудан фаҳмиш аст» (Айюб 28:28).
Устуворӣ ва ганҷ: «Ва ҳикмат ва дониш устувории замонҳои ту ва қуввати наҷот хоҳад буд: тарси Худованд ганҷи ӯст» (Ишаъё 33:6).
Дониши наздик: «Сирри Худованд барои онҳоест, ки аз Ӯ метарсанд, ва Ӯ аҳди Худро ба онҳо хоҳад донист» (Забур 25:14 NASB). Мисолҳои Юсуф ва Дониёлро баррасӣ кунед.
Эътимод ва ҳифз: «Дар тарси Худованд эътимоди қавӣ ҳаст, ва фарзандони Ӯ паноҳгоҳ хоҳанд дошт» (Масалҳо 14:26).
Раҳмати Худованд: «Аммо раҳмати Худованд аз азал то абад бар онҳоест, ки аз Ӯ метарсанд, ва адолати Ӯ бар фарзандони фарзандон» (Забур 103:17 KJV).
Таъсири он дар ҳаёти ҳаррӯза
Тарси Худованд ба рафтори мо дар ҳар як ҷанбаи ҳаёти мо таъсир мерасонад. Масалан, он моро водор мекунад, ки ҳақиқатро бидуни илова, муболиға ё тағир додан бигӯем. Он моро аз гуфтан ё ишора кардани чизе, ки ба обрӯи дигаре, ки шояд эҳсосоти моро ранҷонда бошад, пешгирӣ мекунад. Тарси Худованд моро аз тарси инсон, худхоҳӣ, ғурур, беахлоқӣ ... ва рӯйхат идома дорад, наҷот медиҳад.
Се мисоли назаррас
1. Иброҳим падари имондорон номида шудааст. Мо мехонем: «Бо имон Иброҳим вақте ки даъват шуд, ки ба ҷое биравад, ки баъдтар онро ҳамчун мерос қабул кунад, итоат кард; ва ӯ берун рафт, надониста, ки ба куҷо меравад. Бо имон ӯ дар замини ваъда ҳамчун дар кишвари бегона зиндагӣ кард, дар хаймаҳо бо Исҳоқ ва Яъқуб, ворисони бо ӯ аз ҳамон ваъда, зиндагӣ мекард: зеро ӯ шаҳреро интизор буд, ки асосҳо дорад, ки созанда ва офарандаи он Худост» (Ибриён 11:8-10).
Баъд аз он, Иброҳим аз озмоиши сахти имони худ гузашт, вақте ки Худо ӯро даъват кард ва гуфт: «Писари худро, писари ягонаи худро Исҳоқро, ки дӯст медорӣ, бигир ва ба замини Мӯриё бирав; ва ӯро дар он ҷо ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ бар яке аз кӯҳҳое, ки Ман ба ту хоҳам гуфт, қурбонӣ кун» (Ҳастӣ 22:2). Иброҳим чунон ки ба ӯ гуфта шуд, рафт. Ӯ қурбонгоҳ сохт ва ҳезумро ба тартиб гузошт, пеш аз он ки писараш Исҳоқро баст ва ӯро бар қурбонгоҳ бар ҳезум гузошт. «Ва Иброҳим дасти худро дароз кард ва кордро гирифт, то писарашро забҳ кунад. Ва фариштаи Худованд аз осмон ӯро даъват кард ва гуфт: «Иброҳим, Иброҳим... дасти худро бар писар нагузор, ва ба ӯ ҳеҷ коре накун: зеро акнун ман медонам, ки ту аз Худо метарсӣ, зеро писари худро аз Ман боз надоштӣ» (оятҳои 10-12). Иброҳим медонист, ки итоат ба Худо роҳи бехатартарин ва муборактарин аст – ин тарси Худост. Азбаски ӯ дар имон қавӣ буд, медонист, ки Худованд ваъдаи Худро иҷро хоҳад кард, ки дар Исҳоқ «насли ӯ номида хоҳад шуд» (21:12).
2. Юсуф тарси Худовандро ҳам вақте ки ӯ ғулом дар хонаи хоҷааш буд ва ҳам вақте ки ӯ ҳокими бонуфуз дар Миср буд, нишон дод. Дар ҳолати аввал тарси Худованд ба ӯ бар васвасаи зани хоҷааш, ки кӯшиш мекард ӯро ба зино бо худ васваса кунад, пирӯзӣ бахшид. Ҷавоби ӯ ин буд: «Пас, чӣ тавр ман ин бадии бузургро карда метавонам ва бар зидди Худогуноҳ кунам?» (Ба Ҳастӣ 39:7-9 нигаред).
Баъдтар, вақте ки ӯ дар Миср ҳоким шуд ва бародаронаш, ба ҷуз Бинёмин, барои харидани гандум омаданд, онҳо ӯро нашинохтанд, аммо ӯ онҳоро шинохт. Дар дифоъи худ аз айби ҷосусӣ онҳо гуфтанд, ки дар хона бародари хурдӣ доранд. Юсуф, ки дилаш барои дидани бародараш Бинёмин мехост, ба онҳо гуфт, ки танҳо дар сурати овардани бародари хурдиашон ба онҳо бовар мекунад. Ӯ қарор дод, ки яке аз онҳоро бо гандуми харидаашон баргардонад ва бародари хурдиашонро биёрад. Даҳ нафари дигар дар зиндон нигоҳ дошта мешуданд, то он даме ки бародари хурдӣ ба Миср оварда шавад, вагарна онҳо ҷосус ҳисобида мешуданд. «Ва ӯ ҳамаи онҳоро се рӯз дар зиндон нигоҳ дошт. Ва Юсуф дар рӯзи сеюм ба онҳо гуфт: «Инро кунед ва зинда монед; зеро ман аз Худо метарсам» (Ҳастӣ 42:17-18). Сипас ӯ қарор дод, ки танҳо якеро дар зиндон нигоҳ дорад ва даҳ нафари дигарро ба хона равона кунад, зеро ӯ тарси Худовандро дошт. Тарси Худованд ӯро аз сахтгирӣ ҳатто нисбат ба онҳое, ки ба ӯ раҳм накарданд, наҷот дод.
3. Наҳемё. Лутфан Наҳемё 5:14-19-ро хонед. Ин имтиёзи Наҳемё буд, ки бо салоҳияти императори Форс мукофотҳои молиявӣ (ки «нони ҳоким» номида мешуданд) илова бар «чиҳил сиқли нуқра» дошта бошад, мисли ҳокимоне, ки пеш аз ӯ буданд. Аммо Наҳемё ин корро накард «ба сабаби тарси Худо» (ояти 15). Тарси Худованд моро аз муҳаббати пул муҳофизат мекунад ва моро ба эҳтиёҷоти дигарон ҳассостар мегардонад.
Иброҳим, Юсуф, Наҳемё ва фарзандони бешумори дигари Худо шаҳодат медиҳанд, ки роҳи бехатартарин ва муборактарин тарси Худованд аст! «Худовандро ҳамду сано гӯед. Хушбахт аст он марде, ки аз Худованд метарсад, ки аз аҳкоми Ӯ хеле шод мешавад» (Забур 112:1).
