Заруратҳо ва душвориҳои роҳ, ки Павлус ҳамчун инсон эҳсос мекард
Ҳоло ин қудрат дар заъфи ҳавворӣ амал мекард; дар дили инсонӣ, ки заруратҳои одамон ва душвориҳои дар роҳ ба миёномадаро эҳсос мекард — онҳоро ҳамчун инсон эҳсос мекард, ҳарчанд мувофиқи Худо, ва самараи муҳаббати Ӯ буд. Ӯ мехост, ки Қӯлассиён муборизаи ӯро барои онҳо ва барои ҳамаи онҳое, ки ӯро ҳеҷ гоҳ надида буданд, дарк кунанд, то ки онҳо рӯҳбаланд шаванд ва дар муҳаббат комилан муттаҳид гарданд; то ки онҳо дар тамоми сарватҳои итминони комил сирри Худоро дарк кунанд. Қӯлассиён 2.
Иттиҳод бо Масеҳ, ки дар дил дарк шудааст: муҳофизат аз найрангҳои душман
Ҳавворӣ эҳсос мекард, ки ин ҳамон чизест, ки ба онҳо лозим буд ва барои онҳо баракат хоҳад буд. Ӯ медонист, ки иттиҳод бо Масеҳ, ки дар дил дарк шудааст, муҳофизат аз найрангҳои душман аст, ки Қӯлассиён ба онҳо дучор буданд. Ӯ арзиши бебаҳои ин иттиҳод ва ҳатто дарки онро бо имон медонист. Ӯ меҳнат мекард, дар дуо мубориза мебурд — зеро ин дар ҳақиқат мубориза аст — то ки ҳисси пурраи ин иттиҳод бо Сарвари пурҷалол дар дилҳои онҳо амалӣ гардад, то ки Масеҳи дар осмон буда дар онҳо бо имон бошад. Ҳамаи ганҷҳои ҳикмат ва дониш дар сирре ёфт мешуданд, ки ин барои ҷонҳои онҳо марказ ва қудрат буд. Онҳо набояд дар ҷои дигар ҷустуҷӯ мекарданд. Илм, ки ба таври бардурӯғ номида мешавад, метавонад вонамуд кунад, ки ба онҳо баландӣҳоеро медиҳад, ки соддагии таълимоти Масеҳ ба онҳо намерасид; аммо дар асл ҳикмати Худо ва умқи нақшаҳои Ӯ ин кӯшишҳои абрноки ақли инсониро дар масофаи беохир мегузошт. Ғайр аз ин, онҳо ҳақиқат — воқеият буданд — ба ҷои он ки танҳо махлуқоти тасаввурот бошанд, ки аз ҷониби душман илҳом гирифта шудаанд.
Илм, ки ба таври бардурӯғ номида мешавад, ва кӯшишҳои ақли инсонӣ, ки аз ҷониби ваҳйҳои содда ва аҷиби Худо дар масофаи беохир гузошта шудаанд
Аз ин сабаб ҳавворӣ ин ваҳйҳои аҷиби Худоро дар бораи ҷалоли дугонаи Масеҳ ва дар бораи Шахсияти Ӯ пешниҳод карда буд. Ӯ онҳоро эълон кард, то ки ҳеҷ кас Қӯлассиёнро бо суханони фиребанда гумроҳ накунад. Ӯ аз тартиботе, ки дар байни онҳо вуҷуд дошт, ва аз имони онҳо истифода мебарад, то онҳоро аз хатаре, ки аз ин андешаҳо ба онҳо таҳдид мекард, муҳофизат кунад, ки ин андешаҳо метавонистанд ноаён ба ақли онҳо ворид шаванд, дар ҳоле ки ҳама чиз ҳанӯз хуб пеш мерафт ва шуури имони онҳо ламс нашуда буд. Ин аксар вақт рӯй медиҳад. Одамон ба Масеҳ имон доранд, онҳо хуб роҳ мераванд, онҳо дарк намекунанд, ки баъзе ғояҳо ин имонро сарнагун мекунанд; онҳо онҳоро қабул мекунанд, дар ҳоле ки ҳанӯз эътирофи имонро бо ин ғояҳо нигоҳ медоранд; аммо қувваи ҳақиқат ва ҳисси иттиҳод бо Масеҳ ва соддагии дар Ӯ буда гум мешавад. Душман то ин дам ба ҳадафи худ расидааст. Он чизе ки қабул карда мешавад, ин рушди Масеҳ нест, балки чизе берун аз Ӯст.
Дониши вонамудшудаи инсон ва кӯшишҳои шарҳи офариниш берун аз Худо; нақши Шайтон дар тахминҳои ӯ
Аз ин рӯ, ҳавворӣ мегӯяд: «Чӣ тавре ки шумо Исои Масеҳро, Худовандро қабул кардед, дар Ӯ роҳ равед; дар Ӯ реша давонда ва бино ёфта, ва дар имон устувор гардед, чунон ки таълим гирифтаед». Вақте ки мо Масеҳро қабул кардем, ҳамаи боқимонда танҳо рушди он чизест, ки Ӯст, ва ҷалолест, ки нақшаҳои Худо бо Шахсияти Ӯ пайвастаанд. Дониш, ё дониши вонамудшуда, берун аз ин, танҳо моро аз Ӯ дур мекунад, дилҳои моро аз таъсири ҷалоли Ӯ бозмедорад, моро ба он чизе ки дурӯғ аст, меандозад ва ҷонҳои моро ба пайвастшавӣ бо офариниш берун аз Худо, ва бидуни доштани калиди мақсадҳои Ӯ мебарад. Ҳамин тавр, азбаски инсон қодир нест, ки он чизеро, ки вуҷуд дорад, дарк кунад ва онро ба худ шарҳ диҳад, кӯшишҳои ӯ барои ин кор ӯро водор мекунанд, ки як қатор ғояҳоеро ихтироъ кунад, ки асос надоранд, ва кӯшиш кунад, ки холигиеро, ки дар дониши ӯ аз сабаби нодонии ӯ аз Худо ёфт мешавад, бо тахминҳо пур кунад, ки дар онҳо (азбаски ӯ аз Худо дур аст) Шайтон нақши асосиро бидуни гумони инсон мебозад.
Принсипҳои зоҳиран номувофиқ, ки бидуни Масеҳ мувофиқат карда наметавонанд; тамоюли инсон ва муҳофизати масеҳӣ
Инсон, ҳамчун фарзанди Одам, дар маркази низоми бузурги роҳҳои Худо нест. Берун аз Масеҳ ва бидуни Масеҳ, ӯ марказро намедонад; ӯ беасос ва беохир тахмин мекунад, танҳо барои он ки бештар ва бештар худро гум кунад. Дониши ӯ дар бораи некӣ ва бадӣ, ва нерӯи қобилиятҳои ахлоқии ӯ, танҳо ӯро бештар гумроҳ мекунад, зеро ӯ онҳоро дар масъалаҳои баландтаре истифода мебарад, ки танҳо ба чизҳои ҷисмонӣ алоқаманданд; ва онҳо дар ӯ зарурати мувофиқ кардани принсипҳои зоҳиран номувофиқро ба вуҷуд меоранд, ки бидуни Масеҳ мувофиқат карда наметавонанд. Ғайр аз ин, тамоюли инсон ҳамеша ин аст, ки худро, чунон ки ҳаст, маркази ҳама чиз қарор диҳад; ва ин ҳама чизро дурӯғ мекунад.
Пас, масеҳиён бояд бо соддагӣ дар роҳҳои Худованд роҳ раванд, чунон ки Ӯро қабул кардаанд; ва пешрафти онҳо бояд дар дониши Масеҳ, маркази ҳақиқӣ ва пуррагии ҳама чиз бошад.
Хатарҳои фалсафа ва дин; Яҳудият ҳамчун дини ҷисм
Вақте ки инсон аз ҷиҳати фалсафӣ бо ҳама чиз машғул мешавад, нокифоягии захираҳои худи ӯ ҳамеша ӯро ба дасти як пешвои зеҳнӣ ва ба анъана меандозад; ва, вақте ки мавзӯъ дин аст, ба анъанаҳое, ки дини ҷисмро инкишоф медиҳанд ва ба қувваҳо ва тамоюлҳои он мувофиқанд.
Дар он рӯзҳо Яҳудият ба ин гуна дин даъвоҳои баландтарин дошт, бо тахминҳои инсонӣ ҳамроҳ шуд ва онҳоро қабул кард, ва ҳатто онҳоро бо ҷидду ҷаҳд пайгирӣ мекард; дар айни замон далелҳои пайдоиши илоҳӣ ва шаҳодат ба ягонагии Худоро пешниҳод мекард, ки набудани дағалии мифологияи бутпарастӣ ва вохӯрии шуури инсонӣ аз илоҳӣ онро боварибахш мегардонд. Ин покдоманӣ нисбӣ майл дошт, ки — барои ақлҳои равшанфикр — он чизеро, ки дар низоми бутпарастӣ нафратовар буд, аз байн барад. Низоми яҳудӣ, бо марги Исо, ҳама даъвои ибодати ҳақиқии Худоро аз даст дода буд; ва аз ин рӯ (бо бартариҳое, ки дар покдоманӣ нисбии догмаҳои худ пешниҳод мекард) барои он ки асбоби Шайтон дар муқобили ҳақиқат бошад, мувофиқ буд. Ҳамеша он ба ҷисм мутобиқ буд, бар унсурҳои ин ҷаҳон асос ёфта буд, зеро ба воситаи он, вақте ки Худо онро эътироф мекард, Худо инсонро дар мавқеъе, ки инсон дар он қарор дошт, месанҷид. Аммо ҳоло Худо дигар дар он набуд; ва яҳудиён, ки аз ҳасад барангехта шуда буданд, ғайрияҳудиёнро ба таъқиб ташвиқ мекарданд; ва Яҳудият бо тахминҳои бутпарастӣ ҳамроҳ шуд, то ки асосҳои масеҳиятро фасод кунад ва хароб созад ва шаҳодати онро нобуд кунад.
Аслан ҳамеша чунин аст. Ҷисм метавонад муддате анъанаро нафрат кунад, аммо он чизе ки танҳо зеҳнӣ аст, дар миёни инсоният бидуни чизи динӣ истода наметавонад. Он на ҳақиқат дорад ва на ҷаҳоне, ки ба имон тааллуқ дорад, ва барои аксарияти бузург хурофот ва анъана лозим аст; яъне, дине, ки ҷисм метавонад онро дарк кунад ва ба ҷисм мувофиқ бошад. Худо бо қудрати худ метавонад як қисми ҳақиқатро ҳифз кунад, ё иҷозат диҳад, ки ҳамааш фасод шавад; аммо дар ҳарду ҳолат мавқеи ҳақиқии масеҳӣ ва таълимоти ҷамъомад гум мешаванд.
Мо дар ҳақиқат метавонем фалсафаро берун аз дини ҷисм пайдо кунем, ва охиринро берун аз аввалӣ; аммо дар ин ҳолат фалсафа нотавон ва атеистӣ аст, дини ҷисм танг, қонунӣ, хурофотӣ ва, агар имконпазир бошад, таъқибкунанда.
Ҳикмати инсонӣ ва анъанаҳои одамон дар муқобили Масеҳи осмонӣ, ки ба ҳамаи ниёзҳои мо ҷавоб медиҳад
Дар боби мо фалсафа ва холӣ будани ҳикмати инсониро бо анъанаҳои одамон, ки ҳамчун «унсурҳои ин ҷаҳон» тавсиф шудаанд, дар муқобили Масеҳ меёбем: зеро мо Масеҳи осмонӣ дорем, ки муқобили комили ҷисм дар инсони дар замин зиндагӣкунанда аст, Масеҳе, ки дар Ӯ тамоми ҳикмат ва пуррагӣ, ва воқеияти ҳамаи он чизест, ки шариат вонамуд мекард, ки медиҳад, ё он чизеро, ки дар сурат пешниҳод мекард: ва ки дар айни замон ҷавоб ба ҳамаи ниёзҳои мост. Инро ҳавворӣ дар ин ҷо инкишоф медиҳад, ки марг ва эҳёро бо Ӯ ҳамчун воситаи иштирок дар он нишон медиҳад.
Он чизе ки мо дар шахсияти Масеҳ дорем ва ҳастем
Ва аввалан, тамоми пуррагии Худоӣ дар Ӯ ҷисман сокин аст. Ба ҷои тахминҳои туманноки одамон ва асрҳои афсонавӣ, мо пуррагии Худоро ҷисман, дар ҷисми воқеии инсонӣ, ва ба ин васила барои мо самаранок, дар Шахсияти Исои Масеҳ дорем. Дар ҷои дуюм, мо дар Ӯ комил ҳастем; ба мо берун аз Масеҳ чизе лозим нест. Аз як тараф, мо дар Ӯ Худоро комилан дар тамоми пуррагии Ӯ пешниҳодшуда дорем; аз тарафи дигар, мо дар Ӯ комилият ва пуррагиро дар назди Худо дорем. Мо дар мавқеи худ дар назди Худо чизе намерасем. Чӣ ҳақиқат! Чӣ мавқеъ! Худо, дар пуррагии комили худ, дар Масеҳ ҳамчун инсон; мо дар Ӯ дар назди Худо, дар комилияти он чизе ки Ӯст — дар Ӯ, ки Сарвари тамоми сарварӣ ва қудрат аст, ки дар назди он инсон дар нодонии худ майл дорад зону занад! Мо дар Ӯ ҳастем, ки дар Ӯ пуррагии Худоӣ дар бораи Шахсияти Ӯ сокин аст; дар Ӯ, ки аз тамоми сарварӣ дар бораи мавқеи Ӯ ва ҳуқуқҳои Ӯ ҳамчун Масеҳ, инсони баландбардошташуда дар осмон, болотар аст.
Пас, ҳавворӣ ба баъзе тафсилоти татбиқ ворид мешавад, то нишон диҳад, ки мӯъминон ҳама чизро дар Масеҳ доранд, ки мувофиқи мавқеъе, ки Ӯ гирифтааст, дида мешавад, бидуни он ки дар ин ҷо дар поён чизи дигареро ҷустуҷӯ кунанд.
Хатнаи ҳақиқӣ
Хатна (нишонаи илоҳии аҳд бо яҳудиён ва аз худ дур кардани ҷисм, ки барои ҷузъи қавми Худо шудан талаб карда мешуд) воқеияти худро дар Ӯ дошт. Бо қудрати ҳаёте, ки дар Ӯст ва аз они онҳост — ки аз самаранокии марги Ӯ шарик шудаанд — масеҳиён худро мурда меҳисобанд ва ин ҷисми гуноҳро бо имон аз худ дур кардаанд. Ин хатнаи ҳақиқии Масеҳ аст, ки бе дастҳо сохта шудааст. Хатнаи бо дастҳо сохташуда танҳо нишонаи ин аз худ дур кардани ҷисми ҷисм буд — имтиёзи масеҳӣ дар Масеҳ. Бо доштани ҳаёти нав дар Масеҳ, ӯ одами кӯҳнаро ба таври самаранок аз худ дур кардааст.
Бо Масеҳ дафн шуда ва бо Ӯ эҳё шуда
Мо бо Масеҳ ба воситаи таъмид дафн шудаем (ин маънои он аст), ки дар он мо низ бо Ӯ ба воситаи имон ба ин амали қудрати Худо, ки Ӯро аз мурдагон эҳё кард, эҳё шудаем. Таъмид нишона ва ифодаи ин буд; имон ба амали Худо, ки Ӯро эҳё кард, воситаест, ки ба воситаи он ин эҳёи аҷиб бо Масеҳ ба ҳолат ва саҳнаи нав — ин марги хушбахтона, ё балки ин иштироки гаронбаҳо дар марги Ӯ, ки ҳама чизро барои мо анҷом додааст, дар мо амалӣ мегардад. Ва вақте ки ман мегӯям «имон», ин қудрати Рӯҳи Худост, ки дар мо амал мекунад. Аммо ин қудрати худи Худост, чунон ки дар Масеҳ амал мекард, ки дар мо амал мекунад, то ба мо мавқеи навро дар ҳаёт диҳад. Дар робита бо эҳёи мо бо Масеҳ дида мешавад, ки ин — аз худи далели қабули он — маънои онро дорад, ки мо комилан ва абадӣ бахшида шудаем. Мо зери бори гуноҳҳои худ будем ва дар онҳо мурда будем. Ин борро Масеҳ ба худ гирифт ва барои мо мурд, он чизеро, ки гуноҳҳои моро дар фурӯ рафтан ба марг аз байн бурд, анҷом дод. Бо Ӯ эҳё шуда, азбаски мо аз он ҳаёте, ки Ӯ ҳамчун аз мурдагон эҳёшуда дорад, шарик ҳастем, мо — мисли Ӯ ва бо Ӯ — тамоми он бори гуноҳ ва маҳкумиятро бо марге, ки аз он наҷот ёфтаем, дар паси худ гузоштаем. Аз ин рӯ, Ӯ мегӯяд: «Ҳамаи гуноҳҳои шуморо бахшидааст».
Аз марг ба ҳаёт; ҷонибҳои гуногуни мавзӯъ дар Эфсӯсиён, Румиён ва Қӯлассиён
Масеҳ, вақте ки эҳё шуд, марг ва вазни маҳкумиятеро, ки мо зери он будем, дар паси худ гузошт — мо низ бо Ӯ эҳё шудем. Табиист, ки Худо, бо ин роҳ моро аз ҳолате, ки дар он будем, эҳё карда, моро барои маҳкум кардан, ё бо маҳкумият ба ин ҳаёти нав, ки худи Масеҳ аст, эҳё накардааст. Зеро Ӯ аллакай маҳкумиятро бардошта буд ва адолати Худоро қонеъ карда буд ва барои аз байн бурдани гуноҳ мурда буд, пеш аз он ки ин ҳаётро ба мо бахшад. Худо моро аз марг ва маҳкумият бо Масеҳ, ки онро барои мо бардошта буд, берун овард. Аммо ин бо ҷанбаи дигари ин кори файз, ки дар ин ҷо ва ҳам дар Эфсӯсиён, ва ҳатто дар Юҳанно 5 ва 2 Қӯринтиён 5 зикр шудааст, алоқаманд аст. Касе, ки дар гуноҳҳо зинда аст, дар онҳо нисбат ба Худо мурда аст. Агар ман ба ӯ ҳамчун зинда дар онҳо нигоҳ кунам, марг бояд ворид шавад ва дар салиб ворид шудааст (нигаред ба Румиён 6). Ин ҷанба дар Эфсӯсиён пешниҳод нашудааст; танҳо марг дар Румиён; дар Қӯлассиён марг ва эҳё дар Масеҳ, ки мо дар бораи он сухан рондем. Дар Эфсӯсиён дар ин бора ҳеҷ сухан гуфта нашудааст. Мо ҳамчун мурда дар гуноҳҳо, мурда нисбат ба Худо дида мешавем, ва ҳамаи некӣ офариниши нав мувофиқи нақшаҳои Худост. Мо бо Масеҳ якҷоя зинда карда мешавем, вақте ки дар гуноҳҳо мурдаем. Ин ҳам дар Қӯлассиён баррасӣ шудааст: танҳо он ҳамчун офариниши нав зикр нашудааст. Аммо дар ҳарду ҳаёти нав дода мешавад, вақте ки мо мурдаем; танҳо Эфсӯсиён бо ин дар Масеҳи эҳёшуда ва баландбардошташуда оғоз меёбад, ва бо ҳамон қудрат дар мо. Дар Қӯлассиён он ҳамчун пурракунандаи он чизе ки дар бораи идораи ин таълимоти марг дар таъмид ва эҳёи мо бо имони амали Худо дар Масеҳ таълим дода шудааст, пешниҳод шудааст. Дар Эфсӯсиён файз моро мурда меёбад ва бо Масеҳ зинда мекунад. Дар Қӯлассиён он моро дар гуноҳҳо зинда меёбад ва марг ва эҳёро меорад, ва инро бо зинда кардан бо Масеҳ пурра мекунад.
Фармонҳо нест карда шуданд
Ҳамаи фармонҳо низ, ки ба унсурҳои ин ҷаҳон тааллуқ доштанд ва ба инсон дар ҷисм татбиқ мешуданд, ва ҳамчун юғи тоқатфарсо бар яҳудиён вазнинӣ мекарданд (ва онҳо кӯшиш мекарданд, ки дигаронро ба онҳо тобеъ кунанд), ки виҷдонро ҳамеша зери бори хидмати нотамом аз ҷониби инсон ва адолати ноқонеъ дар Худо мегузоштанд — ин фармонҳо нест карда шуданд. Дар онҳо яҳудӣ, метавон гуфт, имзои худро ба гуноҳи худ гузошта буд; аммо ӯҳдадорӣ нобуд карда шуд ва ба салиби Масеҳ мехкӯб карда шуд. Мо озодӣ, инчунин ҳаёт ва бахшишро қабул мекунем.
Қудрати шарорати рӯҳонӣ; Қӯлассиён дар рӯи замин дида мешаванд, ҳарчанд эҳё шудаанд; хатари онҳо ва табобати он
Ин ҳама нест. Қувваи сарвариҳо ва қудратҳо бар зидди мо буд — қудрати шарорати рӯҳонӣ. Масеҳ онҳоро дар салиб мағлуб ва ғорат кард, бар онҳо дар он пирӯз шуд. Ҳама чизеро, ки бар зидди мо буд, Ӯ аз байн бурд, то моро, ки комилан аз ҳамаи он озод шудаем, ба мавқеи нави худ ворид кунад. Дар ин ҷо дида мешавад, ки он чизе ки ҳавворӣ дар бораи кори Масеҳ мегӯяд, аз он чизе ки Ӯ барои наҷоти мо анҷом дод, зиёд нест, то моро дар ҷойҳои осмонӣ ҷойгир кунад. Ӯ (ояти 10) дар бораи ҳуқуқҳои Масеҳ сухан меронад, аммо на ҳамчун нишаста дар ҷойҳои осмонӣ, ва на ҳамчун ба асирӣ бурдани душман; на ҳамчунин дар бораи мо ҳамчун нишаста дар Ӯ дар осмонҳо сухан меронад. Ӯ ҳама чизеро, ки барои ворид кардани мо ба онҳо лозим аст, анҷом додааст; аммо Қӯлассиён ҳамчун дар рӯи замин дида мешаванд, ҳарчанд эҳё шудаанд, ва дар хатар буданд, ки ҳадди аққал ҳисси мавқеъеро, ки аз сабаби иттиҳоди онҳо бо Масеҳ аз они онҳо буд, аз даст диҳанд, ва дар хатар буданд, ки ба унсурҳои ҷаҳон ва ҷисм, ба инсони дар ҷисм зинда, на мурда, на бо Масеҳ эҳёшуда, баргарданд; ва ҳавворӣ кӯшиш мекунад, ки онҳоро ба он баргардонад, бо нишон додани он ки чӣ тавр Масеҳ ҳама чизеро, ки лозим буд, анҷом додааст — ҳама чизеро, ки ба расидани онҳо монеъ мешуд, аз байн бурдааст. Аммо ӯ наметавонад дар бораи худи мавқеъ сухан ронад: онҳо дар он бошуурона набуданд. Дар корҳои Худо мо наметавонем мавқеъро бидуни дар он будан дарк кунем. Худо метавонад онро ошкор кунад. Худо метавонад ба мо роҳи онро нишон диҳад. Ҳавворӣ дар ин ҷо дар бораи Шахсияти Масеҳ чунин мекунад, ки танҳо Ӯ метавонист онҳоро ба он баргардонад; ва дар айни замон ӯ самаранокии кори Ӯро дар ин робита инкишоф медиҳад, то онҳоро аз занҷирҳое, ки онҳоро бозмедоштанд, озод кунад, ва ба онҳо нишон диҳад, ки ҳамаи монеаҳо бартараф карда шудаанд. Аммо дар тафсилот ӯ бояд онро ба хатарҳое, ки онҳоро таҳдид мекарданд, татбиқ кунад, на ин ки натиҷаҳои пурҷалоли онро дар осмон намоиш диҳад.
Сояҳо ва моҳият; ибодати фариштагон; фурӯтании зоҳирӣ
Фармонҳои яҳудӣ танҳо сояҳо буданд, Масеҳ моҳият аст. Бо ворид кардани фариштагон ҳамчун объектҳои эҳтиром, ва ба ин васила онҳоро дар байни худ ва Масеҳ гузоштан, онҳо худро аз Сарвари бадан, ки аз ҳамаи сарвариҳо болотар буд, ҷудо мекарданд. Соддагии имони масеҳӣ Сарварро мустаҳкам нигоҳ медошт, ки аз он тамоми бадан мустақиман ғизои худро мегирифт ва ба ин васила бо афзоиши Худо афзоиш меёфт. Ин ба фурӯтанӣ монанд буд, ки худро бо фариштагон, ҳамчун мавҷудоти олӣ ва баландбардошташуда, ки метавонистанд ҳамчун миёнарав хидмат кунанд, алоқаманд созанд. Аммо дар ин фурӯтании зоҳирӣ ду хатои азими муҳим вуҷуд дошт. Аввалан, ин дар ҳақиқат ғурури комил буд — ин даъвои ворид шудан ба асрори осмон, ки онҳо аз онҳо бехабар буданд. Онҳо дар бораи мавқеи фариштагон чӣ медонистанд, ки онҳоро объектҳои чунин эҳтиром қарор диҳад? Ин вонамуд кардани он буд, ки ба осмон барои худ ва ба воситаи худ баромада, муносибатҳои худро бо махлуқоти Худо бидуни Масеҳ ва бо хоҳиши худ бо онҳо пайваст кунанд. Дуюм, ин инкор кардани иттиҳоди онҳо бо Масеҳ буд. Бо Ӯ як буда, ҳеҷ чиз дар байни Ӯ ва онҳо буда наметавонист; агар чизе мебуд, пас онҳо мурда ва ду маротиба мурда буданд. Ғайр аз ин, бо ин иттиҳод онҳо бо Ӯ, ки аз фариштагон болотар буд, як буданд. Бо Ӯ муттаҳид шуда, онҳо, чунон ки дидем, ба воситаи ҳамаи аъзои бадан, аз ганҷҳои файз ва ҳаёт, ки дар Сарвар буданд, иртибот мегирифтанд. Пайвандҳои мутақобилаи байни аъзои худи бадан ба ин васила мустаҳкам мешуданд, ва ба ин васила бадан афзоиш меёфт.
Татбиқҳои таълимоти мурда ва бо Масеҳ эҳёшуда будан
Ду татбиқи таълимоте, ки онҳо бо Масеҳ мурда ва бо Ӯ эҳё шудаанд, дар пай меояд (Қӯлассиён 2:20). Ӯ принсипи маргро ба ҳамаи фармонҳо ва ба аскетизм, ки баданро ҳамчун чизи дар худ паст ҳисоб мекард, ки бояд рад карда шавад, татбиқ мекунад; ва (Қӯлассиён 3:1) ӯ эҳёро барои баланд бардоштани дилҳои онҳо ба соҳаи баландтар ва баргардонидани онҳо ба Масеҳ бо нигоҳ кардан ба боло истифода мебарад, дар ҳоле ки онҳо нисбат ба одами кӯҳна мурдаанд.
Хатари дугона; таъсироти васеъ ва харобиовари принсипҳои он
Барои равшантар кардани ин дастурҳо бо нишон додани робитаи онҳо, мо метавонем қайд кунем, ки ҳавворӣ хатари дугона, яъне фалсафа ва анъанаи инсониро, дар муқоиса бо Масеҳ (Қӯлассиён 2:3; нигаред ба оятҳои 9-15) нишон медиҳад. Ҳангоми муайян кардани мо бо Масеҳ, ӯ бештар дар бораи таъсири кори худи Масеҳ сухан меронад, на дар бораи ин муайянкунӣ. Дар оятҳои 16-19 ӯ онро аввалан (ояти 16) ба тобеъият ба фармонҳо, яъне ба ҷониби яҳудии хатари онҳо татбиқ мекунад; ва сипас (ояти 18) ба фалсафаи гностикӣ, илми ба таври бардурӯғ номидашуда, ки бо яҳудият алоқаманд буд (ё ба он яҳудият алоқаманд буд), ки худро дар шакли нав такрор мекард. Аз ояти 20 ҳавворӣ марг ва эҳёи моро бо Масеҳ ба ҳамин нуқтаҳо, ё ба наҷоти Қӯлассиён бо баланд бардоштани андешаҳои онҳо татбиқ мекунад.
Аммо Қӯлассиён ягона касоне нестанд, ки шояд дар ин хатар буданд. Асосан ин принсипҳо дар ҳама давру замонҳо сабаби харобии калисо будаанд. Онҳо принсипҳои сирри шарорат мебошанд, ки аз он вақт инҷониб хеле пухта расидаанд ва таъсироти гуногун ва бо тағйироти мухталиф аз сабаби дигар принсипҳое, ки низ амал кардаанд, ва зери тақдири мутлақи Худо ба вуҷуд овардаанд. Мо принсипи амиқ, содда ва ҳалкунандаеро, ки дар он дар оятҳои зерин мавҷуд аст, хоҳем дид.
Низоми бад ҳамчун дурӯғ аз рӯи кори Масеҳ, эҳё ва иттиҳод бо Ӯ доварӣ карда шуд
Оятҳои аллакай иқтибосшуда, то ояти бистум, ин тамоми низоми яҳудо-фалсафиро аз нуқтаи назари кори Масеҳ, эҳёи Ӯ ва иттиҳод бо Ӯ дар мавқеи осмонии Ӯ доварӣ карда буданд.
Низоми ҳамчун дурӯғ ва абсурд нишон додашуда; фармонҳо бо чизҳои фаношаванда алоқаманданд
Он чизе ки дар пай меояд, онро пас аз мавқеи мо доварӣ мекунад. Оятҳои қаблӣ нишон дода буданд, ки ин низом дурӯғ аст, зеро Масеҳ ва кори Ӯ чунон ки дар онҳо эълон шудааст, ҳастанд. Қисмате, ки мо баррасӣ хоҳем кард, нишон медиҳад, ки ин низом абсурд аст, ба мо татбиқ намешавад, татбиқи имконпазир надорад, аз сабаби мавқеи мо. Аз як тараф, ин як низоми дурӯғ, беарзиш ва беэътибор дар ҳамаи қисмҳои худ аст, агар Масеҳ ҳақиқӣ ва дар осмон бошад ва, аз тарафи дигар, ин як низоми абсурд дар татбиқи он ба мост, агар мо масеҳӣ бошем. Ва аз ин сабаб: ин як низомест, ки ҳаётро дар ин ҷаҳон ва муносибатҳоеро, ки бо Худо ба даст оварда мешаванд, ки асоси онҳо дар он ҳаёт аст, тахмин мекунад, дар ҳоле ки вонамуд мекунад, ки ҷисмро мемирад; ва бо вуҷуди ин ба шахсоне муроҷиат мекунад, ки барои имон мурдаанд. Ҳавворӣ мегӯяд, ки мо ба унсурҳои ин ҷаҳон, ба ҳамаи принсипҳое, ки ҳаёти он амал мекунад, мурдаем. Пас чаро, гӯё ки мо ҳанӯз дар он зиндаем (зинда), гӯё ки мо ҳанӯз дар ин ҷаҳон зиндаем, худро ба фармонҳое тобеъ мекунем, ки ба ин ҳаёт алоқаманданд ва мавҷудияти онро тахмин мекунанд? — фармонҳое, ки ба чизҳое татбиқ мешаванд, ки дар истифодаи онҳо фано мешаванд, ва бо он чизе ки осмонӣ ва абадӣ аст, ҳеҷ робитае надоранд. Онҳо дар ҳақиқат як намуди фурӯтанӣ ва худдорӣ нисбат ба бадан доранд, аммо бо осмон, ки соҳаи ҳаёти нав аст — аз ҳамаи ангезаҳои он ва ҳамаи рушди он — ҳеҷ робитае надоранд; ва онҳо шарафи махлуқро, ҳамчун махлуқе, ки аз дасти Худо баромадааст, ки ҳамчун чунин ҳамеша ҷой ва шарафи худро дорад, эътироф намекунанд. Онҳо инсонро дар ҷисм ва зери ҷисм мегузоранд, дар ҳоле ки вонамуд мекунанд, ки моро аз он наҷот медиҳанд, ва онҳо мӯъминро аз Масеҳ ҷудо мекунанд, бо гузоштани фариштагон дар байни ҷон ва ҷои осмонӣ ва баракат; дар ҳоле ки мо бо Масеҳ муттаҳид ҳастем, ки аз ҳамаи ин қудратҳо болотар аст, ва мо дар Ӯ ҳастем.
Ин фармонҳо танҳо бо чизҳои фаношаванда алоқаманд буданд — бо ҳаёти нав алоқаманд набуданд, балки бо инсоне, ки дар ҳаёти ҷисмии худ дар рӯи замин зиндагӣ мекард, ки масеҳӣ аз ҷиҳати ахлоқӣ ба он ҳаёт мурда аст; ва то ҷое ки ба ин ҳаёт дахл дошт, онҳо баданро ҳамчун махлуқи Худо, чунон ки бояд эътироф карда шавад, эътироф намекарданд.
Масеҳ, моҳият, гум шуд; хатарҳои низом он вақт ва ҳоло
Ҳамин тариқ, низоми фармонҳо Масеҳро, ки моҳияти онҳо буд, гум карда буд. Он бо ғуруре алоқаманд буд, ки вонамуд мекард, ки ба осмон ворид мешавад, то худро бо мавҷудоте, ки мо онҳоро ба тавре намешиносем, ки бо онҳо ягон муносибат дошта бошем, алоқаманд созад — ғуруре, ки бо ин кор аз Сарвари бадан, Масеҳ, ҷудо шуд ва ба ин васила ҳамаи робитаро бо манбаи ҳаёт ва бо ягона мавқеи ҳақиқии ҷон дар назди Худо инкор кард. Ин низом мавқеи моро дар рӯи замин низ таҳриф кард, бо мо чунон муносибат кард, ки гӯё мо пас аз одами кӯҳна ҳанӯз зиндаем, дар ҳоле ки мо мурдаем; ва махлуқро ҳамчун чунин беобрӯ кард, ба ҷои он ки онро ҳамчун аз дасти Худо омада эътироф кунад.
Он чизе ки дар замони ҳавворӣ барои масеҳиён хатар буд, масеҳиятро дар замони ҳозира тавсиф мекунад.
Мавқеи масеҳӣ дар огоҳӣ аз хатар ва барои дастур баён шудааст
Мавқеи масеҳӣ ҳамин тавр баён шуда буд, аммо дар татбиқи он то ин дам бештар ба хатари масеҳиён, на ба имтиёзҳои осмонии онҳо. Ҳамин тавр, файз ба мо ҳама чизеро, ки лозим аст, фароҳам овардааст, бо истифода аз ҳар як имтиёз, бо истифода аз имони баъзеҳо, додани огоҳиҳо ва дастурҳои бебаҳо, ва истифода бурдани камбудиҳои дигарон.
