Нуқтаи асосии Нома ба Ғалотиён ин аст, ки мо бо кори Масеҳ дар салиб аз қонун озод шудаем. Мутаассифона, бисёре аз масеҳиён ин оқибати асосии наҷоти худро намефаҳманд. Онҳо дуруст дарк мекунанд, ки онҳо аз ғуломии гуноҳ озод шудаанд ва барои гуноҳ мурдаанд, аммо онҳо он чизеро, ки Павлус дар бораи қонун гуфтааст, эътироф намекунанд: «Зеро ман ба воситаи қонун барои қонун мурдам, то ки барои Худо зиндагӣ кунам» (Ғал. 2:19). Мо аз ҳар гуна ғуломӣ, ҳатто қонун, озод шудаем ва ба озодии комил ва пурра аз ҷониби Масеҳ ва барои Масеҳ гузошта шудаем.
Аммо чизи дигаре, ки хеле монанд аст, метавонад ба ин озодие, ки мо ҳоло дорем, ба осонӣ халал расонад: фармонҳои одамон. Павлус аз Қӯлассиён саволи зеринро пурсид: «Агар шумо бо Масеҳ аз принсипҳои асосии ҷаҳон мурда бошед, чаро, гӯё дар ҷаҳон зиндагӣ мекунед, худро ба қоидаҳо тобеъ мекунед — «Даст нарасонед, начашед, даст назанед». Чунин ба назар мерасад, ки ҷисм қонунҳоро дӯст медорад. Павлус нуқтаи назари худро хеле возеҳ баён мекунад: ин чизҳо метавонанд аз берун хуб ба назар расанд, аммо дар ниҳоят онҳо танҳо барои «ифроткорӣ дар ҷисм» мебошанд (Қӯл. 2:20–21, 23). Ин ҷисми зиштро хуб нишон медиҳад ва ба он аҳамият медиҳад. Ин на танҳо истифодаи хуби ин озодие нест, ки мо дар он қарор дорем, балки онро «ҳамчун фурсат барои ҷисм» истифода мебарад (Ғал. 5:13).
Мо ба ин озодӣ даъват шудаем, то ки мо озодона ба Масеҳ хидмат кунем. Оё ман имрӯз озодам, ки озодона ба Масеҳ хидмат кунам, ё дар ҳаёти ман чизҳое ҳастанд, ки маро бозмедоранд? Биёед аз ин озодӣ дар Масеҳ ба хубӣ истифода барем ва ба воситаи муҳаббат ба якдигар хидмат кунем «барои муҷаҳҳаз кардани муқаддасон барои кори хидмат, барои сохтани бадани Масеҳ» (Эфс. 4:12).
