Қисми аввали боби даҳуми Нома ба ибриён се мавзӯи пурҷалолро ба мо пешкаш мекунад:
- Шахси пурҷалол.
- Кори пурҷалол.
- Натиҷаи пурҷалол.
Шахси пурҷалол
Шахси пурҷалол касе нест, ҷуз Писари Худо. Он ки Худо ҷаҳонҳоро ба воситаи Ӯ офарид; Он ки ҳама чизро бо Каломи Худ нигоҳ медорад; Он ки тамоми доварӣ ба Ӯ супурда шудааст; Он ки ҳамаи офаридаҳоро чун либоси кӯҳна печонда хоҳад кард; Он ки Худо Худро дар Ӯ ошкор кардааст, Ӯ дурахши ҷалоли Худо ва сурати дақиқи шахсияти Ӯст; Ӯ омадааст.
Дар китоб дар бораи Ӯ навишта шуда буд: «Инак, ман меоям, то иродаи Туро ба ҷо оварам, эй Худо».
Ҳеҷ кас, ҷуз Он ки Худаш Худо буд, наметавонист тамоми иродаи Худоро ба ҷо оварад, ҳеҷ кас, ҷуз Ӯ, наметавонист кафорат кунад, ҳеҷ кас, ҷуз Ӯ, наметавонист барои мо наҷоти абадӣ ба даст орад ва халқеро дар адолат ба Худо биёрад. Ҳамин тавр буд, ки Ӯ, ки Худаш Худо буд, инсон шуд, то тамоми хоҳиши Худоро иҷро кунад. Ҳеҷ фаришта ё сарфариштае барои ин қадар пурҷалол набуд, ҳеҷ коҳин ё пайғамбаре дар зери шариат наметавонист муфид бошад. Танҳо Писари Худо метавонист кафорат кунад ва Худоро дар бораи масъалаи даҳшатноки гуноҳ ҷалол диҳад.
Кори пурҷалол
Қонуни Мусо омадани Масеҳро соя афканда буд. Ба таври норавшан нишон дода буд, ки Ӯ ҳанӯз бояд пайдо шавад. Ҳар қурбонӣ ва ҳадия як нишона дар роҳи асрҳо буд ва, ба истилоҳ, дар ҳар яки он навишта шуда буд - «БА ҶОИ ҶУМҶУМА».
Онҳо дар бораи кори пурҷалоле, ки Шахси пурҷалол бояд анҷом медод, нақл мекарданд.
Аммо ҳеҷ яке аз ин қурбониҳо ё ҳадияҳо наметавонистанд гуноҳҳоро дур кунанд; ҳеҷ яке барои ин арзиши воқеӣ надошт; аҳамияти онҳо дар он буд, ки онҳо намунаҳое буданд, ки марги Масеҳро пешгӯӣ мекарданд - онҳо он чизеро, ки Ӯ ҳанӯз бояд анҷом медод, тасвир мекарданд.
Ҳамин тавр буд, ки онҳо борҳо ва борҳо қурбонӣ карда мешуданд ва ҳеҷ гоҳ наметавонистанд ба он касе, ки онҳоро меовард, виҷдони комил диҳанд. Имкон надошт, ки хуни барзаговҳо ва бузҳо гуноҳҳоро дур кунад; ва ҳамин тавр, сол ба сол, дар рӯзи кафорат гуноҳҳо бо ҳадияҳое, ки ба Ҳорун фармон дода шуда буд, ки пешкаш кунад, ёдоварӣ мешуданд.
Аммо Масеҳ, Писари Худо, ки Худро беайб ба Худо қурбонӣ кард ва як қурбонӣ барои гуноҳҳо кард, кор анҷом ёфт, наҷот ба анҷом расид, кафорат анҷом ёфт. Ҳамин тавр, суханони мубораки Ӯ дар салиб инҳо буданд: «ТАМОМ ШУД»; ва акнун Ӯ эҳё шудааст, қабри холии Ӯ ин суханонро бозгардонд ва онҳо аз тахти ҷалол, ки Ӯ дар он баланд нишастааст, боз такрор мешаванд. Салиби Ӯ, қабри Ӯ, тахти Ӯ достонро нақл мекунанд: «ТАМОМ ШУД». Ӯ дигар ҳеҷ гоҳ азоб нахоҳад кашид, зеро азобҳои Ӯ комилан муфиданд. Онҳо ҳама чизро кофӣ ва барои ҳама кофӣ мебошанд. Дигар қурбонӣ барои гуноҳҳо лозим нест ва дигар қурбонӣ барои гуноҳҳо имконнопазир аст.
Дигар қурбонӣ барои гуноҳҳо лозим нест, зеро як қурбонии он Шахси пурҷалол даъвоҳои одилонаи тахти Худои се бор Муқаддасро комилан ва абадӣ қонеъ кардааст. Дигар қурбонӣ барои гуноҳҳо имконнопазир аст, зеро чунин қурбонӣ ба кофӣ будани кори Писари Худо таҳқир ва нанг меовард. Акнун мо метавонем дар бораи мавҷудияти
ДИГАР ЁДОВАРИИ ГУНОҲҲО НЕСТ
аз ҷониби Худо бар зидди ҳар касе, ки паёми Инҷилро дар бораи Писари Ӯ бовар мекунад. Ва ин шаҳодати Рӯҳулқудс ба мост, ки дар бораи натиҷаи пурҷалоли кори Масеҳ бовар мекунем.
Худо гуноҳҳоро ёдоварӣ кардааст. Вақте ки Худованд дар салиб буд, ҳамаи гуноҳҳои мо дар доварӣ ёдоварӣ шуданд. Чунон ки боби панҷоҳу сеюми Ишаъё, дар ояти шашум мегӯяд: «Худованд гуноҳи ҳамаи моро бар Ӯ гузошт». Дар Ҷолҷота гуноҳҳои мо ба назар омаданд ва дар доварӣ, ки бар Наҷотдиҳандаи мо афтод, ҳал карда шуданд.
Худованд Исо дар он ҷо барои мо азоб кашид, вақте ки мо фарёди Ӯро мешунавем: «Худои ман, Худои ман, чаро Маро тарк кардӣ?» мо метавонем ҷавоб диҳем ва бигӯем: «Барои ман, Худованд Исо, Ту тарк карда шудӣ, барои гуноҳҳои ман Ту доварӣ шудӣ. Ту барои гуноҳҳои ман захмдор шудӣ, барои бадкориҳои ман кӯфта шудӣ, ҷазои сулҳи ман бар Ту буд, ва бо зарбаҳои Ту ман шифо ёфтам». Аммо чунон ки мо дидем, кори Ӯ анҷом ёфт, косаи доварӣ холӣ шуд, ва Худо акнун дар ёд накардани гуноҳҳои мо одилона аст.
Ин изҳоротро хуб дарк кунед, эй мӯъмини азиз: «Азбаски хуни Масеҳ ҳамеша дар пеши чашми Худост, аз ин рӯ гуноҳҳои ман ҳамеша дар паси пушти Ӯ ҳастанд. Онҳо аз назари Ӯ ва аз хотираи Ӯ абадӣ рафтаанд». ДИГАР Худо гуноҳи моро ёд нахоҳад кард; Ӯ гуноҳҳои зиёди моро дар асоси як қурбонии Писари Худ, ки як бор барои ҳама карда шудааст, бахшидааст ва Ӯ дигар ҳеҷ гоҳ барои доварӣ кардани онҳо ба онҳо ишора нахоҳад кард. Ин аст натиҷаи пурҷалоле, ки аз кори пурҷалоли Шахси пурҷалол бармеояд. Ва мо, ки имон дорем, аз натиҷаи пурҷалол баҳра мебарем, гарчанде ки мо дар кори пурҷалол ҳеҷ гуна саҳм надоштем.
Пас, ду далели равшан вуҷуд дорад, ки гуноҳҳои мо рафтаанд. Яке ҷоест, ки Масеҳ дар дасти рости Худо гирифтааст, ва дигаре каломи навишташудаест, ки Рӯҳулқудс навиштааст: «Гуноҳҳо ва бадкориҳои онҳоро дигар ёд нахоҳам кард». Аммо на танҳо аз ҷониби Худо дигар ёдоварии гуноҳҳо нест, балки
ДИГАР ВИҶДОНИ ГУНОҲҲО НЕСТ
аз ҷониби мӯъмин. Ин фикри Худо барои ҳамаи худ дар ин рӯзи шодии Инҷил аст.
Виҷдон мувофиқи қурбонӣ аст. Қурбонии нокомил дар зери шариат виҷдони нокомил медод. Қурбонии комили Масеҳ ба масеҳӣ виҷдони комил медиҳад.
Яъне, он ба масеҳӣ имкон медиҳад, ки дар пеши Худо бе ҳеҷ тарси доварӣ бошад, зеро виҷдони ӯ бо хуни Масеҳ пок шудааст, аз «амалҳои мурда» аз ҳама кӯшишҳо барои сохтани адолати худ пок шудааст, ва ӯ аз ин пас озод аст, «ба Худои зинда хидмат кунад». Як мисол истифода шудааст ва метавонад ба баъзеҳо кӯмак кунад. Мо метавонем як тахтаи сиёҳи калонро дар ҳузури Худо тасаввур кунем, ва дар он, ҳамаи гуноҳҳои зиёди мо навишта шудаанд - ин хотира ё ҳисоби Худо аз гуноҳҳои мост. Ва мо метавонем як тахтачаи хурдро дар синаи худ тасаввур кунем, ва дар ин баъзе аз гуноҳҳои мо навишта шудаанд - ин хотира ё виҷдони мо аз гуноҳҳои мост. Кори Масеҳ тахтаи сиёҳи калонро тоза мекунад, ва тахтачаи хурдро низ тоза мекунад. Он хотираи Худоро тоза мекунад, ва виҷдони моро низ тоза мекунад.
Худо ҳамаи гуноҳҳои моро медонист, ва мо баъзеи онҳоро медонистем, аммо як қурбонии Масеҳ ба Худо имкон медиҳад, ки гуноҳҳои моро дигар ёд накунад ва моро дар назди Худ дошта бошад, ва ҳамон қурбонӣ ба мо имкон медиҳад, ки дар пеши Худо бе тарси доварӣ, бо шодӣ дар Худаш бошем, вақте ки мо тамоми бузургии файзи Ӯро нисбат ба худ мебинем. Аммо мавқеи ҳар касе, ки имон овардан ба Худованд Исои Масеҳро эълон кардааст, ва сипас ба яҳудӣ, ё буддизм, ё ислом баргаштааст, воқеан ҷиддӣ аст. Вой! Ҳодисаҳое, ки чунин куфр рух додааст, дар замони мо кам нестанд.
Ҳамин тавр, расул онҳоро ҳушдор медиҳад, ки чунин рафтор танҳо бо сахттарин ҷазо анҷом ёфта метавонад.
Агар аз Масеҳ ва кори анҷомёфтаи Ӯ рӯй гардонда мешуд, боқӣ мемонд
ДИГАР ҚУРБОНӢ БАРОИ ГУНОҲҲО НЕСТ
Пас аз як қурбонии Масеҳ Писари Худо дигар қурбонӣ имконнопазир буд. Ҷоне, ки Масеҳро қатъиян тарк мекунад, бе имконияти наҷот мемонад. Дигар Наҷотдиҳандае нест, ва ҳеҷ чиз ҷуз интизории муайяни даҳшатноки доварӣ ва хашми оташин, ки душманонро фурӯ хоҳад бурд, дар пеши куфркунанда нест.
Ин нишон медиҳад, ки он шахс душмани Худост, зеро он чизеро, ки Худо қадр мекунад, ӯ ночиз мешуморад, ва он чизеро, ки Худо барои баракати инсон муқаррар кардааст, ӯ беарзиш медонад.
Ҳамин тавр, мо мебинем, ки -
- Аз ҷониби Масеҳ дигар қурбонӣ барои гуноҳҳо нест;
- Аз ҷониби Худо дигар ёдоварии гуноҳҳо бар зидди мӯъмин нест;
- Аз ҷониби масеҳӣ дигар виҷдони гуноҳҳо нест, вақте ки ӯ ба фикри Худо дар бораи кори Масеҳ дохил мешавад;
- Аз ҷониби радкунандаи Масеҳ дигар қурбонӣ барои гуноҳҳо нест, балки ӯ ба доварии мутлақи Худо дучор мешавад.
Мӯъмин, ки аз натиҷаи пурҷалоли кори Масеҳ шодӣ мекунад, метавонад бо ҷасорат, ба воситаи хуни Исо, ба муқаддастарин дохил шавад ва дили худро дар ҳамду санои шодӣ ва ибодат, чун ибодаткунандаи хушбахт дар дохили парда, бирезад.
