Агар вохӯрии дӯсти дерина ё бародар дар рӯи замин як ҳодисаи шодмонӣ бошад — пас, эй ҷони ман, шодии иттиҳоди ту бо ин Бародари бародарон, ин Дӯсти дӯстон чӣ гуна хоҳад буд!
«Ман боз хоҳам омад ва шуморо назди Худам қабул хоҳам кард; то ки дар куҷое ки Ман бошам, шумо низ дар он ҷо бошед!» (Юҳанно 14:3)
«Ман боз хоҳам омад!» Оҳ! ин чӣ гуна рисолати муҳаббат, чӣ гуна шараф ва иззати ваъдашуда аст — муқаддасони Ӯ на танҳо Биҳишт — балки ҳузури бевоситаи Ӯро шарик хоҳанд шуд! «Дар куҷое ки Ман бошам — дар он ҷо шумо низ хоҳед буд!»
«Падар, Ман мехоҳам» (Ин хоҳиши охирини Ӯ буд — иловаи аҷибе дар он дуои васиятӣ) «ки онҳое ки Ту ба Ман додаӣ, бо Ман дар он ҷое ки Ман ҳастам, бошанд.» Вохӯрии хушбахтона! Наҷотдиҳандаи муборак, агар ҳузури Ту дар замини гуноҳзада ин қадар ширин бошад ва вақте ки танҳо бо чашми имон ноаён маълум бошад — пас, он ҳузур дар Биҳишти бегуноҳ, ки бо тамоми зебоӣ ва ҷалоли бебаёнаш ошкор шудааст, чӣ гуна хоҳад буд!
Вохӯрии хушбахтона! ин вохӯрии тамоми оилаи наҷотёфта хоҳад буд — Сар бо ҳамаи аъзоёнаш — Ток бо ҳамаи шохаҳояш — Чӯпон бо тамоми рамааш — Бародари калонӣ бо ҳамаи хешовандонаш. Оҳ, шодии шинохти мутақобила дар байни робитаҳои аз марг ҷудошуда , ки дар рӯи замин канда шуда буданд — ва акнун бебозгашт нав карда шудаанд — дӯстиҳои ҷудошуда аз нав пайваст шудаанд — ғалабаи муҳаббат комил аст — муҳаббат бародарро бо бародар, ва дӯстро бо дӯст, ва ҳамаро бо Бародари калонӣ мепайвандад! Эй ҷони ман! ту дар бораи ин Биҳишт чӣ фикр дорӣ? Дар хотир дор кӣ аст, ки Исо мегӯяд, ки бо Ӯ бар тахти Ӯ хоҳад нишаст, «Касе ки ғолиб меояд!»
