Солҳои зиёд пеш як хонум дар Испания мехост коре махсус кунад, то муҳаббати худро ба Худованд Исои Масеҳ нишон диҳад. Рӯзе, ӯ бо марде, ки девор месохт, сӯҳбат мекард. Вақте ки ӯ фаҳмид, ки мард ҳеҷ гоҳ Китоби Муқаддас надоштааст, ба ӯ якто пешниҳод кард ва номи ӯро дар он навишт. Мард аз рад кардани он хеле шарм медошт, аммо вақте ки хонум рафт, ӯ ба худ гуфт: «Ман ҳеҷ гоҳ инро намехонам ва боварӣ ҳосил мекунам, ки каси дигар ҳам намехонад!» Пас, ӯ Китоби Муқаддасро дар паси яке аз сангҳои девор гузошт, боварӣ ҳосил кард, ки он дида намешавад ва деворро тамом кард.
Чанд сол пас, заминларзае ба он минтақаи Испания зад ва як нозири бино, ки дар ҷустуҷӯи зарар буд, ҳамин деворро бо тарқиш дар он пайдо кард. Ҳангоми тафтиши зарар, ӯ бо ҳайрат китоберо дар он ҷо пинҳоншуда ёфт. Бодиққат онро берун овард ва ба хона бурд, то бихонад. Нозир, пас аз хондани дар бораи Худованд Исо, дар навбати худ мехост, ки ба одамон дар бораи ин муҳаббати бузург нақл кунад. Ӯ фурӯшандаи Китоби Муқаддас шуд ва Китоби Муқаддасро аз ҷое ба ҷои дигар мефурӯхт.
Дар як шаҳр ӯ истод, то бо як сангтарош сӯҳбат кунад. Вақте ки ӯ ба сангтарош Китоби Муқаддас пешниҳод кард, ба ӯ як ҳикояи аҷибе нақл карда шуд, ки чӣ тавр солҳо пеш ин мард ягона Китоби Муқаддасеро, ки дошт, дар деворе, ки месохт, мӯҳр зада буд. Фурӯшанда аз ҷайбаш Китоби Муқаддасеро, ки дар он девор ёфта буд, берун овард.
Оё ин ҳамон аст?
Ӯ аз сангтарош пурсид. Онҳо якҷоя ба саҳифаи аввал нигоҳ карданд, ки дар он хонум номи мардро навишта буд. Пас аз гӯш кардани ҳикояи фурӯшанда, сангтароши ҳайроншуда ба хона рафт, то Китоби Муқаддаси дубора ёфтшудаи худро бихонад. Сангтарош масеҳӣ шуд ва баъдтар миссионер дар сарзамини хориҷӣ.
