Хушбахтона аст, ки дар оятҳое, ки мо хондем, мебинем, ки сарфи назар аз ҳама нокомиҳо ва харобиҳое, ки дар ин бобҳо сабт шудаанд, дар калисои Филаделфия чизе ҳаст, ки Худованд метавонад аз он лаззати махсус барад ва Ӯ ҳеҷ сухани доварӣ барои ин ҷамъомад надорад.
Заминаи нокомии калисо
Дар боби аввал ҷалоли Писари Одам ба мо пешниҳод шудааст. Дар бобҳои 2 ва 3 Ӯ дар миёни калисоҳо бо хислати довар қадам мезанад; ва дар Эфсӯс Ӯ ба сабаби асосии нокомии калисо даст мезанад, вақте ки мегӯяд:
«Ту муҳаббати аввалини худро тарк кардаӣ».
Ҳавворӣ Павлус, дар номаи худ ба муқаддасони Таслӯникӣ, онҳоро ба ёд овард
«кори имон, ва меҳнати муҳаббат, ва сабри умед» (1 Таслӯникӣ 1:3),
аммо дар ҳоле ки Худованд ҳамин чизҳоро дар бораи Эфсӯс қайд мекунад, дар бораи сарчашмаҳои амале, ки дар Таслӯникиён ёфт шудаанд: имон, муҳаббат ва умед, зикр нашудааст; ба ҷои ин, Ӯ ба коҳиши муҳаббат таваҷҷӯҳ зоҳир мекунад. Ҳама нокомиҳое, ки дар ин бобҳо сабт шудаанд, аз даст додани муҳаббати аввалин ба вуҷуд меоянд, инчунин бардоштани шамъдони шаҳодат барои Масеҳ.
Дар се калисои аввал, ки пайдарпайии марҳилаҳои таърихи оммавии калисоро пешгӯӣ мекунанд, муроҷиат ба ғолиб пас аз насиҳат меояд:
«Касе ки гӯш дорад, бигзор бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд».
Ин тартиб дар чаҳор калисои охир баръакс аст, ва дар ҳар яке аз ин чаҳор калисо омадани Худованд зикр шудааст, ки бешубҳа маънои онро дорад, ки шароитҳои тасвиршуда дар онҳо то охир идома хоҳанд ёфт. Фасоди католикизм, мурдагии протестантизм, садоқати Филаделфия ва бепарвоии Лаодикия ҳама дар калисои эътирофкунанда ҳангоми омадани Худованд ёфт хоҳанд шуд.
Вақте ки Худованд меояд, калисои эътирофкунанда, ки Ӯ аз даҳони худ берун хоҳад кард, зери ҳукми илоҳӣ қарор хоҳад гирифт, чунон ки баъдтар дар ин китоб нишон дода шудааст. Оё мо имрӯз калисоро дар ҳолати Лаодикияи худ намебинем, ки бо бепарвоӣ ва бетаваҷҷӯҳӣ ба Масеҳ фарқ мекунад? Масеҳ дар беруни дари калисои эътирофкунанда истода, дарро мекӯбад, аммо сухани Ӯ ба шахс ин аст:
«Агар касе овози Маро бишнавад ва дарро кушояд, Ман ба назди ӯ даромада, бо ӯ хӯрок мехӯрам, ва ӯ бо Ман».
Сарфи назар аз фасоди калисо, шахси содиқ метавонад бо Худованд муошират дошта бошад ва ҳама баракатҳое, ки ин ба дилҳои мо мегӯяд.
Хусусияти Филаделфия
Маънои Филаделфия муҳаббати бародарон аст, ва эҳтироми онҳо ба калом ва Номи Худованд ҳамчун Муқаддас ва Ҳақиқӣ на танҳо муҳаббати бародарона, балки муҳаббат ба худи Худованд Исоро зоҳир мекард. Чӣ қадар фарқияти калон бо Эфсӯс, ки дар он муҳаббати аввалин аз даст дода шуда буд. Ин муроҷиат ба фариштаи калисо, намояндаи ҳокимият дар ҷамъомад, унсури масъул аст.
Худованд худро ба Филаделфия ошкор мекунад
Чунон ки дар ҳар як муроҷиат, Худованд худро ба таври хос муаррифӣ мекунад; дар ин ҷо мо мехонем:
«Инҳоро мегӯяд Он ки муқаддас аст, Он ки ҳақиқӣ аст, Он ки калиди Довудро дорад, Он ки мекушояд, ва ҳеҷ кас намебандад: ва мебандад, ва ҳеҷ кас намекушояд».
Қимати калом ва қудрати он аз Он ки сухан мегӯяд, хислат мегирад.
"Ӯ ки муқаддас аст"
Худованд худро ҳамчун «Муқаддас» муаррифӣ карда, ошкор мекунад, ки Ӯ аз худӣ интизор аст, ки дар шаҳодат дар назди ҷаҳон ҳамин хислатро дошта бошанд, чунон ки Петрус нишон медиҳад, ки Худо ҳамеша инро аз халқи худ мехост, вақте ки гуфт:
«Муқаддас бошед; зеро Ман муқаддас ҳастам».
Он чизе ки Худо аз халқи худ дар замонҳои қадим талаб мекард, имрӯз дар муқаддасон таъмин карда мешавад, зеро Худо ба мо Рӯҳи Муқаддаси Худро ҳамчун қудрати муқаддасӣ додааст.
"Ӯ ки ҳақиқӣ аст"
Исо ҳамчунин «Ҳақиқӣ» аст. Вақте ки Ӯ дар ин ҷо дар рӯи замин буд, гуфт:
«Ман роҳ, ҳақиқат ва ҳаёт ҳастам».
Дар рӯи замин Ӯ ифодаи комили ҳама фикрҳо ва табиати Худо буд, Он ки дар Ӯ Падар пурра ошкор шуда буд. Аммо ҳамчун «Ҳақиқӣ» Худованд Он ки комилан боэътимод аст, ки ба ҳар як озмоиши илоҳӣ ҳамчун Инсон комилан ҷавоб додааст ва ки меъёри илоҳии комилият барои одамон аст. Дар чунин рӯзе, ки ҳама чиз дар атроф дар ошуфтагӣ аст, ки дар он мо омӯхтаем, ки ба ҷисм эътимод надорем, мо метавонем бо эътимоди комил ба Он ки «Ҳақиқӣ» аст, такя кунем, донистани Ӯ дар садоқати худ доимӣ аст ва мо метавонем ба Ӯ барои ҳама чиз дар ҳама вақт эътимод кунем.
"Ӯ ки калиди Довудро дорад"
Доштани «Калиди Довуд», Худованди муборак бо қудрати илоҳӣ сухан мегӯяд ва қудрат дорад, ки роҳро ба ганҷҳои ваҳйи илоҳӣ кушояд ва дарро барои шаҳодат дар бораи худ ҳамчун Муқаддас ва Ҳақиқӣ кушояд. Агар мо дар ҷаҳоне зиндагӣ кунем, ки Шайтон худо ва шоҳи он аст, барои мо хуб аст, ки дарк кунем, ки ҳеҷ қудрати душман наметавонад дареро, ки Масеҳ барои муқаддасони худ дар ин рӯзҳои охир кушодааст, бандад. Ҳама чиз дар бораи Худо дар дасти Худованд Исо бехатар аст; агар Ӯ дарҳоро кушояд, ҳеҷ кас наметавонад бандад; вақте ки Ӯ мебандад, ҳеҷ кас наметавонад кушояд. Шаҳодат аз они мо нест, аз они Ӯст, то ки мо ба Ӯ назар кунем, ки ҳама чизро барои хушнудии худ ва ҷалоли Худо тартиб диҳад.
Корҳои шоистаи Филаделфия
Суханони Ӯ дар бораи корҳои онҳо ҳамон суханони ба Эфсӯс гуфташудаанд:
«Ман корҳои туро медонам»;
аммо он чизе ки пас аз он меояд, ба мо имкон медиҳад, ки фикрҳои Ӯро дар бораи онҳо бубинем. Ӯ аз муҳаббатҳои онҳо айб намеёбад, балки дарро кушодае пеши онҳо мегузорад, ки ҳеҷ кас наметавонад бандад. Корҳои онҳо корҳои бузурги Пантикост набуданд, ки ҳама метавонистанд ба онҳо таваҷҷӯҳ кунанд; онҳо танҳо «қувваи каме» доштанд, аммо Ӯ ба он чизе ки дар заъфи бошуурона барои чашми Ӯ анҷом дода шуда буд, таваҷҷӯҳ кард, на барои тасдиқи эътирофи бузурги динӣ дар атроф.
Каломи Ӯро нигоҳ доштан
Масеҳ ба мо мегӯяд, ки Ӯ дар чунин рӯзе чӣ чизро тасдиқ мекунад:
«Ту… каломи Маро нигоҳ доштӣ, ва Номи Маро инкор накардӣ».
Роҳи онҳо итоати оддӣ ба хоҳишҳои Масеҳ буд; он чизе ки Ӯ гуфта буд, барои онҳо кофӣ буд. Фармонҳои Ӯ талаботҳои мушаххас мебошанд, аммо каломи Ӯ тамоми доираи фикрҳо ва хоҳишҳои Ӯ барои худӣ мебошад. Дар рӯзе, ки ҷаҳони динӣ, ки Номи Ӯро эътироф мекунад, аз Ӯ рӯй гардондааст ва каломи Ӯро нодида мегирад, чӣ қадар дилхушкунанда аст, ки ба дили Масеҳ онҳоеро бубинад, ки ба каломи Ӯ ғамхорӣ мекунанд ва кӯшиш мекунанд, ки онро иҷро кунанд.
Номи Ӯро инкор накардан
Филаделфиягиҳо Номи Масеҳро инкор накарда буданд. Ҳарчанд ин хислати манфӣ аст, чӣ қадар пурқувват дар бораи дуршавии ҷиддии омма дар Калисои эътирофкунанда, ки Номи Ӯро инкор карда буданд, сухан мегӯяд. Чӣ қадар каманд онҳое, ки дар ҳақиқат ба обрӯи Номи Масеҳ ғамхорӣ мекунанд. Ҳар касе, ки худро масеҳӣ медонад, Номи Масеҳро бар худ дорад, ва ҳар як амали онҳо ба Номи Ӯ таъсир мерасонад. Онҳое, ки ба шарафи он Номи пурҷалол ва гаронбаҳо бепарво ва бетаваҷҷӯҳанд, ки онро дар рафтор ва тарзи ҳаёти худ инкор мекунанд, гунаҳкори беэҳтиромии ҷиддӣ ба Ӯ мебошанд. Онҳо метавонанд бепарво бошанд: Ӯ нест. Ва Ӯ аз онҳое, ки дар бораи Номи Ӯ фикр мекунанд ва кӯшиш мекунанд, ки онро дар тафсилоти ҳаёти ҳаррӯза ҳангоми гузаштан аз ин ҷаҳон эҳтиром кунанд, бехабар нест.
Эҳтиром ба Масеҳ дар ҷамъомадҳо
Мо на танҳо бояд ба калом ва Номи Масеҳ дар ҳаёти инфиродии худ, балки дар ҷамъомадҳои худ низ ғамхорӣ кунем. Ӯ гуфтааст:
«Инро барои ёдбуди Ман кунед»
ва онҳое, ки каломи Ӯро қадр мекунанд, бо хушнудӣ ҷамъ меоянд, то аз Шоми Худованд ба тавре ки Ӯ худаш муқаррар кардааст, баҳра баранд, то ба каломи Ӯ ҷавоб диҳанд. Дар робита ба ҷамъомадҳои худ, мо ҳамчунин каломи Ӯро ба ёд меорем:
«Дар куҷо ду ё се нафар ба Номи Ман ҷамъ омадаанд, Ман дар миёни онҳо ҳастам».
Дар чунин ҷамъомадҳо, ҳама чиз бояд мувофиқи каломи Ӯ ва бо дарки он ки мо ба Номи Ӯ ҷамъ омадаем, анҷом дода шавад: шарафи Номи Ӯ бо рафтори муқаддасон дар ҷамъомадҳои онҳо алоқаманд аст."
