Мо берун аз Худо, дур аз Ӯ будем. Мо гунаҳкорон, душманон будем. Мо қарзи бузурге доштем ва сазовори он будем, ки дар бадбахтии худ, дар торикии берунӣ, дар шаби абадӣ берун бимонем.
Мо аз дари кушода даромадем. Худованд Исо он Дар буд.
Дар қурбонгоҳ мо муҳаббати Худоро ба худ дидем, ки боиси кушта шудани Писари ягонаи Ӯ дар салиб гардид. Дар он ҷо мо оштӣ ва сулҳро бо Худо ёфтем.
Пас мо ба ҳавз омадем ва пас аз он ба хонаи тилло даромадем.
Он аз ҳама интизориҳои мо болотар буд. Мо сарватҳои Худованд Исоро дар шамъдон, миз ва қурбонгоҳи тиллоӣ дидем.
Аз парда мо ба нури осмонӣ, ки тахти Худоро иҳота карда буд, даромадем. Он ҷо хонаи мост. Худо мехоҳад гунаҳкорони гумшударо дар он ҷо дошта бошад. Оё ин хоб аст? Не, ин воқеият аст! Ҳоло мо онро бо имон мебинем, аммо ба зудӣ онро бо чашм хоҳем дид.
Чӣ муҳаббати Худо! Чӣ файзест файзи Ӯ! Чӣ қадар аҷиб аст шахсе, ки ҳамаи инро анҷом додааст: Писари Худо!
Кӣ ба Ӯ монанд аст?
Аз ҷониби Ҷ. Роу, аз «Хонаи тилло», Believers Bookshelf Canada.
Ба Он ки моро дӯст дошт ва моро аз гуноҳҳоямон бо хуни Худаш шуст, ва моро подшоҳон ва коҳинон барои Худо ва Падари Ӯ гардонд; ба Ӯ ҷалол ва ҳукмронӣ то абад ва абад бод. Омин —Ваҳй 1:5-6 KJV
