Дар ин ҳикояи маъруф, Худованд Исо аввал Шимъӯни Петрус ва Андриёсро даъват кард, ва баъд Ӯ Яъқуб ва Юҳанноро низ даъват кард. Дар ҳар ду ҳолат онҳо тиҷорати моҳигирии худро тарк карданд, то Худовандро пайравӣ кунанд. Аммо, таваҷҷӯҳ кунед, ки Навиштаҳо намегӯянд, ки онҳо тиҷорати моҳигирии худро тарк карданд, то моҳигири одамон шаванд. Дуруст аст, ки Худованд гуфта буд, ки Ӯ онҳоро чунин хоҳад кард. Аммо оятҳо чӣ мегӯянд? Онҳо ҳама чизро тарк карданд, то Ӯро пайравӣ кунанд.
Чаро мо ин фарқиятро қайд мекунем? Танҳо бо ин сабаб, барои таъкид кардани ҳадафе, ки дар назди Петрус ва Андриёс, ва Яъқуб ва Юҳанно буд. Хизмат, сайд кардани одамон, ҳадафи онҳо набуд. Худи Масеҳ буд. Онҳо Ӯро пайравӣ карданд.
Мо метавонем нуқтаеро, ки мо кӯшиш мекунем, бо назардошти фарқияти ду ҳикояи хидмати Марто дар Луқо 10 ва Юҳанно 12 тасвир кунем. Дар Луқо 10, худи хидмат тамаркузи Марто буд, ва аз ин рӯ вай «дар бораи бисёр чизҳо хавотир ва ташвиш кашид». Вай ҳатто ба шикоят кардан оғоз кард, ки хоҳараш тавре ки вай фикр мекард, хидмат намекунад! Аммо дар Юҳанно 12, худи Худованд ҳадафи вай буд, ва ҳама чиз барои ҷалоли Ӯ буд. Дар ин ҷо шикоят дар бораи дигарон набуд, балки хидмати вай хидмати дигаронро комилан пурра мекард.
Албатта, мо дарк мекунем, ки аксарият барои хидмат ба Худованд ба тарк кардани кор, ё хона, ё оила даъват нашудаанд. Аммо ҳамаи мо даъват шудаем, ки ба Ӯ дар ҳар ҳолате, ки Ӯ моро гузоштааст, хидмат кунем. Мо ҳама хизматгороне ҳастем, ки бояд то омадани Ӯ машғул бошем (Луқо 19:13).
Бигзор Худованд ба ҳамаи мо файз диҳад, ки дар ҳар хидмате, ки Ӯ ба дасти мо меорад, худи Ӯ ҳадафи мо бошад, ва хоҳиши мо ҷалол додани Ӯ бошад.
