Дар Ваҳй 4 мо ҷалоли Худоро ҳамчун Офаридгор дидем, ки далели ошкор шудани Худо дар Писари муборакашро тасдиқ мекунад. Акнун биёед Ваҳй 5-ро дида бароем, ки дар он мебинем, ки наҷот мавзӯи ибодат аст.
Ҳеҷ кас сазовори кушодани китоби доварӣ ёфт нашуд
Дар дасти рости Ҳокими Мутлақ китобе дида мешавад, ки бо ҳафт мӯҳр мӯҳр зада шудааст, «аз дарун ва аз берун навишта шудааст» (Ваҳй 5:1 NKJV). Ин китоби довариҳои Худост, ки дида мешавад пур аз доварӣ, зеро гуноҳ ба ҳокимияти Худо мушкилоти фаровон овардааст. Сабри тӯлонии Ӯ бо гуноҳ доварии ҷиддитарро талаб мекунад, вақте ки он меояд. Фариштаи қавӣ (ояти 2) барои ҳама шунидан саволи бузургро эълон мекунад, ки кӣ сазовори кушодани китоб ва шикастани мӯҳрҳои он аст. Ҳатто бо додани вақти кофӣ (ояти 3), ҳеҷ кас сазовори дидани китоб ёфт нашуд, на дар осмон – ки дар он ҷо наҷотёфтагон ҳангоми ин ҳодиса ҷамъ мешаванд – на дар замин ва на дар зери замин. Бо тамоми офариниш машварат карда мешавад, аммо ҳеҷ кас мувофиқат намекунад.
Далели он ки ҳеҷ кас сазовори кушодани китоб ёфт нашуд, ба назар мерасад, ки муқаддасон дар осмон аллакай дар назди курсии доварии Масеҳ зоҳир шудаанд (2 Қӯринтиён 5:10), ва ҳеҷ яке аз онҳо мувофиқ дониста нашуд, ки калимаеро диҳад, ки дарҳои довариро бар ҷаҳони бехудо боз кунад. Ин гиряи амиқи ҳавворӣ Юҳанноро ба вуҷуд меорад (ояти 4). Оё дар ин ҷо нишонае нест, ки мо бояд то чӣ андоза ғамгинии ҳамаи чизҳои бефоидаро дар ҳаёти худ ва дар ҳаёти ҳамаи муқаддасон, чизҳоеро, ки барои ҷалоли Худо набудаанд, эҳсос кунем?
Яке сазовор ёфт шуд
Аммо, ғамгинӣ набояд идома ёбад, зеро яке аз пирон ба Юҳанно мегӯяд, ки гиря накунад (ояти 5). Чашмони ӯ ба ягонае равона карда шудаанд, ки сазовор аст, Шери қабилаи Яҳудо, Решаи Довуд. Ҳамчун Шер Ӯ Подшоҳи пурқудрати Худост; ҳамчун Решаи Довуд Ӯ Худои зинда аст, Ӯ ки Довуд аз Ӯ ҳастӣ гирифтааст. Ӯ ғолиб омадааст, зеро Ӯ кист ва қурбонии бузурги кафорати Ӯ, ки ба Ӯ ҳуқуқ медиҳад, ки ҳар як имондорро наҷот диҳад ва онҳоеро, ки Ӯро рад мекунанд, доварӣ кунад.
Ба ҷои дидани Шер, Юҳанно Барраеро мебинад, ки гӯё нав дар миёни тахт ва мавҷудоти зинда ва пирон кушта шудааст (ояти 6). Мӯъҷизаи марги Ӯ барои абадият як воқеияти тоза ва ҳаётӣ боқӣ хоҳад монд, гӯё ки он нав рух дода бошад. Албатта, танҳо Худо дар миёни тахт аст; Барра Худост. Воқеияти равшани қурбонии Ӯ дар Ҷолҷото – итоати хоксоронаи Ӯ ҳатто то марг – ба ҷои қудрати муқовиматнашавандаи Ӯ, ки дар Шер дида мешавад, таъкид мешавад. Дар ҳақиқат, омезиши аҷибе дар ин Мавҷуди зебо! Ҳафт шохи Ӯ аз камоли қудрат дар муқоиса бо даҳ шохи ҳайвони бади ояндаи Ваҳй 13:1 – даъвои азими ғурури мағрурона – сухан мегӯянд. Ҳафт чашм, ки боз зикр шудаанд, моро боз бо дониши комил ва ҳамабини Ӯ бо қудрати Рӯҳи Худо тасвир мекунанд.
Ягонагии Ӯ бо Худои Падар дар он дида шудааст, ки Ӯ дар миёни тахт аст. Акнун, фарқияти Ӯ дар гирифтани китоб аз дасти рости Худо, дасти қудрати мусбат (5:7) қайд карда мешавад. Ин боиси он мегардад, ки мавҷудоти зинда ва пирон дар назди тахт (ояти 8) бо арфаҳо (садои гуворо аз ҳамду сано) ва зарфҳои тиллоӣ пур аз бӯйҳо (бӯи ширини дуоҳои вобастаи муқаддасон) саҷда кунанд. Ин ибодати самимӣ ва беғаразона ба Барра равона карда шудааст, ки ин далели дигари он аст, ки Ӯ Худост.
Аммо, дар ин боб, мавҷудоти зинда ва пирон на танҳо сухан мегӯянд, чунон ки дар Ваҳй 4:10-11 ҳангоми ҷашн гирифтани офариниш, балки месароянд ҳамду санои Барраро ба хотири наҷоти бузурги Ӯ (ояти 9). Ин суруди нав аст, то ҷое ки осмон дахл дорад, гарчанде ки бешубҳа муқаддасон онро дар замин сурудаанд. Ин ҳеҷ гоҳ суруди фариштагон набудааст. Суханони он Барраро ҳамчун сазовори гирифтани китоб ва шикастани мӯҳрҳои доварии он баланд мебардоранд, на ба хотири қудрати Ӯ, ки дар офариниш зоҳир шудааст, балки ба хотири қурбонии мубораки Ӯ, ки бо он Ӯ ҳазорон нафарро аз ҳар гӯшаи ҷаҳон наҷот додааст. Ин кори бузург ба Ӯ ҳуқуқи комил медиҳад, ки онҳоеро, ки қудрати наҷотбахши онро рад кардаанд, доварӣ кунад. Наҷотёфтагон салтанат, коҳинон барои Худои мо шудаанд (ояти 10). Хислати подшоҳӣ бо шаҳодат додан ба ҳақиқати Худо дар назди ҷаҳон алоқаманд аст (Юҳанно 18:37), дар ҳоле ки ҳамчун коҳинон, имондорон имтиёз доранд, ки ба ҳузури Худо дохил шаванд, хоҳ дар ибодат ва хоҳ дар шафоат. Онҳо «бар» замин (JND) бо Масеҳ ҳукмронӣ хоҳанд кард, вақте ки Ӯ ҳукмронӣ мекунад.
Фариштагон дар ибодати Барра муттаҳид мешаванд
Гарчанде ки ба мо гуфта нашудааст, ки фариштагон ин сурудро месароянд, аммо шумораи зиёди онҳо ҳамчун гирду атрофи тахт (ояти 11) зикр шудаанд, ки ба ҳамин монанд бо овози баланд сухан мегӯянд (ояти 12). Онҳо низ Барраеро, ки кушта шуда буд, ҳамчун сазовори гирифтани сарват, ҳикмат, қувват, шараф, ҷалол ва баракат ибодат мекунанд. Ояти 13 рӯзи ояндаи ҷалоли ҳазорсоларо пешбинӣ мекунад, на тасвири ибодати огоҳонаи ҳар як махлуқ пеш аз мусибати бузург. Аммо, тамоми офариниш бояд дар ниҳоят дар абадият бахшидан ба баракат, шараф, ҷалол ва қудрат, на танҳо ба Ӯ, ки бар тахт нишастааст, балки ба Барра низ ҳамроҳ шавад. Чаҳор мавҷуди зинда инро тасдиқ мекунанд (ояти 14), ва 24 пирон саҷда мекунанд ва ибодат мекунанд, дар ибодат хобидаанд.
Ин Силсила аз «Кашфи Ваҳй», шарҳи мухтасари тамоми китоби Ваҳй мутобиқ карда шудааст. Тамоми китобро метавон онлайн дар Маркази Китоби Муқаддас дастрас кард ё аз Рафҳои китобҳои имондорон ИМА ё Рафҳои китобҳои имондорон Канада харид.
Ту, Ту сазоворӣ, Худованд, Барои ситоиши беист; Баррае, ки як бор кушта шуд, ибодат хоҳад шуд Дар тӯли рӯзҳои абадӣ.
Гузари осмон бо ситоиш садо хоҳад дод Баландтар ва боз ҳам баландтар; Миллионҳо муқаддасон арзиши Туро хоҳанд суруд Ҳар дил дар ибодат хам шуда.
Сазовор! боз, боз — Фариштагон бо муқаддасон муттаҳид мешаванд Ба Баррае, ки як бор кушта шуд, нисбат медиҳанд Ҳикмат ва қудрати илоҳӣ.
Мавҷ ҳанӯз ҳам пеш хоҳад рафт, Он мавҷи ситоиши беохир, То ҳар махлуқ ба тахти Ту Овози худро дар баракат баланд кунад.
Эй Худованд, суруди нави шодӣ Ҳатто дар ин ҷо сурудани мост; Бо дили содиқ ва забони шод Мо акнун эҳтироми худро меорем.
«Сазовор!» мо боз фарёд мезанем, «Сазовор то абад!» Ва дар назди пойҳои Ту, эй Баррае, ки як бор кушта шуд, Мо ибодат мекунем, мо парастиш мекунем. —Кэтрин Ҳелен фон Посек (1859–1953)
Ту, Ту сазоворӣ, Худованд, Барои ситоиши беист; Баррае, ки як бор кушта шуд, ибодат хоҳад шуд Дар тӯли рӯзҳои абадӣ.
Гузари осмон бо ситоиш садо хоҳад дод Баландтар ва боз ҳам баландтар; Миллионҳо муқаддасон арзиши Туро хоҳанд суруд Ҳар дил дар ибодат хам шуда.
Сазовор! боз, боз — Фариштагон бо муқаддасон муттаҳид мешаванд Ба Баррае, ки як бор кушта шуд, нисбат медиҳанд Ҳикмат ва қудрати илоҳӣ.
Мавҷ ҳанӯз ҳам пеш хоҳад рафт, Он мавҷи ситоиши беохир, То ҳар махлуқ ба тахти Ту Овози худро дар баракат баланд кунад.
Эй Худованд, суруди нави шодӣ Ҳатто дар ин ҷо сурудани мост; Бо дили содиқ ва забони шод Мо акнун эҳтироми худро меорем.
«Сазовор!» мо боз фарёд мезанем, «Сазовор то абад!» Ва дар назди пойҳои Ту, эй Баррае, ки як бор кушта шуд, Мо ибодат мекунем, мо парастиш мекунем. —Кэтрин Ҳелен фон Посек (1859–1953)
Ту, Ту сазоворӣ, Худованд, Барои ситоиши беист; Баррае, ки як бор кушта шуд, ибодат хоҳад шуд Дар тӯли рӯзҳои абадӣ.
Гузари осмон бо ситоиш садо хоҳад дод Баландтар ва боз ҳам баландтар; Миллионҳо муқаддасон арзиши Туро хоҳанд суруд Ҳар дил дар ибодат хам шуда.
Сазовор! боз, боз — Фариштагон бо муқаддасон муттаҳид мешаванд Ба Баррае, ки як бор кушта шуд, нисбат медиҳанд Ҳикмат ва қудрати илоҳӣ.
Мавҷ ҳанӯз ҳам пеш хоҳад рафт, Он мавҷи ситоиши беохир, То ҳар махлуқ ба тахти Ту Овози худро дар баракат баланд кунад.
Эй Худованд, суруди нави шодӣ Ҳатто дар ин ҷо сурудани мост; Бо дили содиқ ва забони шод Мо акнун эҳтироми худро меорем.
«Сазовор!» мо боз фарёд мезанем, «Сазовор то абад!» Ва дар назди пойҳои Ту, эй Баррае, ки як бор кушта шуд, Мо ибодат мекунем, мо парастиш мекунем. —Кэтрин Ҳелен фон Посек (1859–1953)
