Савол: Қувваи ибораи «нури ҳаёт» дар матн чист?
«Ман нури ҷаҳон ҳастам, касе ки аз Ман пайравӣ мекунад, дар торикӣ роҳ нахоҳад рафт, балки нури ҳаёт хоҳад дошт» (Юҳанно 8:12)? Сутуни абр ва оташ, ки Исроилро аз хатарҳои биёбон ба замини ваъдашуда роҳнамоӣ мекард, барои тасвири ин сухани бузург истифода шудааст, ва он то андозае хидмат мекунад, аммо дар ин ҷо бештар аз он аст. Барои ҳеҷ кас нуре нест, ба ҷуз дар ИСО, на ҳоло дар замин, балки дар дасти рости Падар дар осмон; ҳама чизи дигар торикӣ аст. Офтоб барои ҳама медурахшад, аз ин рӯ нур дар чеҳраи Исо барои ҳама аст, аммо танҳо онҳое, ки пайравӣ мекунанд ва аз ин рӯ «дар нур роҳ мераванд», аз он баракат мегиранд. Пайравӣ дар Инҷили Юҳанно ҷои калон дорад. Онҳое, ки аз Худованди худ пайравӣ мекарданд, Ӯро шинохтанд, ки Ӯ фиристодаи Худо буд, ва онҳо ба Ӯ пайвастанд. Петрус суханро барои ҳамаи онҳо гуфт, вақте ки ӯ гуфт,
«Худовандо, ба назди кӣ равем? Ту суханони ҳаёти ҷовидонӣ дорӣ.» Нур ваҳйи Худо дар Писари маҳбуби Ӯст, ва барои одамон ҳаёти ҳақиқӣ бидуни он нур вуҷуд надорад.
Ин ҳаёти ҷовидонӣ аст, ки Туро, Худои ягонаи ҳақиқӣ, ва Исои Масеҳро, ки Ту фиристодаӣ, бишносем (Юҳанно 17:3).
Нур ҳаётро ба вуҷуд меорад ва ҳаёт ба нур ниёз дорад; Худованд Исо ҳам Нур ва ҳам Ҳаёт аст. Ӯ барои онҳое, ки нур дар дилҳояшон дурахшидааст, ҳатмӣ мегардад; онҳо Ӯро дӯст медоранд ва ба Ӯ такя мекунанд, бидуни Ӯ ҳеҷ коре карда наметавонанд, Ӯ ҳаёти онҳост ва Ӯ нури ҳаёти онҳост. Ҳамаи ин дар пайравӣ аз Ӯ дохил мешавад.
Аввал нур ва баъд ҳаёт, чунон ки дар офариниши аввал; сипас ҳаёт бо нури он роҳнамоӣ ва дастгирӣ мешавад. Пойҳо дар роҳ ба мероси осмонӣ бо нуре, ки медурахшад, роҳнамоӣ мешаванд бар пайрав, аммо виҷдон ва ақл ва дил равшан мешаванд, зеро нур медурахшад дар инчунин бар.
Худое, ки фармуд, ки нур аз торикӣ дурахшад, дар дилҳои мо дурахшид, то нури дониши ҷалоли Худоро дар чеҳраи Исои Масеҳ ато кунад (2 Қӯринтиён 4:6).
Нур соҳиби онро дар муносибатҳои дуруст бо муҳити худ қарор медиҳад, он ба ӯ имкон медиҳад, ки чизҳоро дар таносуби ҳақиқии худ бубинад, он чизеро, ки дурӯғ аст, фош мекунад ва ваҳйи он чизест, ки ҳақиқӣ аст; он рӯҳро ба сӯи ҷое, ки аз он медурахшад, мекашад, ки ин ҳадафи ҳамаи онҳоест, ки дар Писари Худо ҳаёт доранд.
Ҳаёт бидуни нур ғайриимкон мебуд. Мо шодӣ мекунем, ки Писарро дорем, ки ҳам нур ва ҳам ҳаёт аст.
«Дар Ӯ ҳаёт буд, ва ҳаёт нури инсон буд», ва аз Ӯ пайравӣ карда, мо дар торикӣ роҳ намеравем, зеро Ӯ нури ҳаётест, ки ба мо додааст.
