Дар таърихи ин канизаки хурдакак ҳеҷ чизи нав набуд. Қисмати ӯ дар он рӯзҳои сахту бераҳмонаи ҷангҳои байниқабилавӣ ба ҳазорон нафар хос буд. Аз миёни хона ва наздикон аз ҷониби душманони ваҳшии кишвараш ба зӯрӣ решакан шуда, ӯ худро асири хоксор дар хонаи генерали ғолиб ёфт.
«Суриёниён бо гурӯҳҳо баромада, аз замини Исроил як канизаки хурдакакро асир бурда буданд; ва ӯ ба зани Наамон хидмат мекард».
Дар он ҷо бо чанд калима шумо достони ғамангези ӯро аз қалами муаррихи илҳомбахш доред. Номи ӯ зикр нашудааст. Кӣ интизор буд, ки ӯ зикр шавад? Як ғуломи хурдакак дар сарзамини бегона, танҳо ва бе дӯст — танҳо тааҷҷубовар он аст, ки дар Китоби Китобҳо ӯ умуман зикр шудааст.
Дар ҳақиқат, маҳз тавассути як хитобе, ки аз лабони ӯ баромад, Наамон бори аввал дар бораи табобати махави худ шунид. Аммо ҳатто дар ин ҳолат, ин далел ба назар намерасад, ки барои чунин таваҷҷӯҳ сазовор бошад. Аммо он зикр шудааст ва ба таври таъкидӣ.
«Ва ӯ ба хонумаш гуфт: Кош, оғоям бо он набие, ки дар Самария аст, мебуд! Зеро ӯ ӯро аз махави худ шифо медод. Ва яке даромада, ба оғояш гуфт: Канизаке, ки аз замини Исроил аст, чунин ва чунон гуфт».
Суханони ӯ аз ҷониби Рӯҳи Худо бодиққат қайд шудаанд. Онҳо аҳамияте доранд, ки дар назари аввал намоён нест.
Аз ин тааҷҷуб накунем. Оё мо дар Навиштаҳо борҳо надидаем, ки Худо аз асбобҳои ночиз истифода мебарад, аз хидматгорони ғайричашмдошт корҳои бузург мекунад? Ва на танҳо ин; оё мо аксар вақт сифатҳо ва файзҳои нодиртаринро дар камбағалтарин, хоксортарин ва аз ҳама пинҳонитарини халқи Ӯ намеёбем? Мо метавонем ин сатрҳои зеборо ба чизҳои рӯҳонӣ татбиқ кунем, танҳо дар хотир дорем, ки ҳеҷ гулҳои пинҳоние, ки Худо дар ин ҷаҳони биёбонӣ парвариш мекунад, ширинии худро беҳуда сарф намекунад. Агар чунинҳо аз ҷониби одамон қадр нашаванд, ширинии онҳо шодии дили Падар ва Худои онҳост. Маҳз чунин гуле буд канизаки хурдакаки асир.
Оромона достони ӯро баррасӣ кунед ва бубинед, ки оё се фазилати аъло дар он пинҳон нест.
Эътимоди олӣ ба Худо
Бе ҳеҷ шубҳае ӯ як далелро эълон мекунад:
«Ӯ ӯро аз махави худ шифо медод».
Чӣ тавр ӯ инро ин қадар мусбат медонист? Кӣ ба ӯ инро гуфт? Ӯ наметавонист аз пешина баҳс кунад ва бигӯяд, ки он чиро, ки як бор дида буд, метавонад дубора анҷом дода шавад. Ҳеҷ пешинае барои баҳс кардан набуд! Пок кардани махавӣ дар замини Исроил дар он рӯзҳо чизи номаълум буд. Барои ин мо салоҳияти Худованд Исои Масеҳро дорем. Ӯ дар куништ дар Носира мавъиза карда, гуфт:
Ба ростӣ ба шумо мегӯям… бисёре аз махавиён дар Исроил дар замони набӣ Элишоъ буданд; ва ҳеҷ яке аз онҳо пок нашуд, ба ҷуз Наамони суриёнӣ (Луқо 4:25–27).
Пас, ин ҷо як чизи хеле ғайриоддӣ аст! Духтари ҷавоне бо эътимод изҳор мекунад, ки агар хоҷаи бутпарасти ӯ, ки бар зидди халқи Худо ҷангида ва онҳоро хароб карда буд, танҳо ба назди набии Яҳуваи бузург равад, ӯ аз чанголи марговартарин бемориҳо ба таври мӯъҷизавӣ наҷот хоҳад ёфт; аммо ӯ наметавонад барои чунин изҳорот кафолати моддӣ пешниҳод кунад, ӯ ҳатто як ҳолати пайрави эътирофшудаи Яҳуваро, ки ба ин тариқ наҷот ёфтааст, мисол оварда наметавонад. Ин чист? Беақлии бемаънӣ ё имони олӣ?
Ин бояд саволе бошад, ки дар сафҳои Исроил ҳангоме ки Довуд ба водии Элоҳ фуруд омад, то бо Ҷолёт вохӯрад, баҳс мешуд. Натиҷаи муноқиша ба зудӣ саволро барои онҳо ҳал кард. Мардум метавонанд бо тамасхур фарёд зананд, дар ҳоле ки имон оромона ба ҳадафи худ меравад. Онҳо ҳама ҳайрон меистанд ё бо кафкӯбӣ фарёд мезананд, вақте ки пирӯзии ғайричашмдошти он ба даст меояд.
Ҳамчунин бо канизаки хурдакак. Суханони ӯ дар ниҳоят ба таври кофӣ тасдиқ карда шуданд. Натиҷаи онҳо бо муваффақият тоҷгузорӣ шуд. Ин беақлӣ набуд, балки имон буд. Имони ӯ ба Худо мисли алмоси беҳтарин буд. Он ба далелҳои инсонӣ такя намекард. Он дар шароити инсонӣ дастгирӣ наёфт. Он аз ақли инсонӣ болотар буд. Он танҳо бо болҳои уқоб баланд парвоз кард, то Худоро ба даст орад ва дар он ҷо ором гирифт. Ӯ баръало ба қудрат ва ҳамдардии Худо бовар дошт. Аз ин ӯ илҳом гирифт, то ки ба ғайриимкон хандида, гуфта тавонист: «Ин анҷом хоҳад ёфт».
Ҷасорати олӣ дар шаҳодат
«Ба имони худ фазилат [ё ҷасорат] илова кунед» фармони ҳавворӣ аст (1 Петрус 1:5). Инро канизаки хурдакак пешбинӣ карда, итоат кард. Доштани чунин эътимод ба қудрат ва файзи Худо, ки бо вуҷуди ҳама таҷриба ва зоҳирӣ, Ӯ душманро баракат медиҳад ва наҷот медиҳад, агар танҳо ӯро ҷӯяд, як чиз аст. Бо ҷасорат ва эътимод изҳор кардани эътимод ва эътиқоди ботинии худ чизи дигар аст.
Худро ба ҷои канизаки хурдакак гузоред ва фикр кунед, ки ин чӣ маъно дошт. Дар шароити шабеҳ оё шумо намегуфтед:
- «Онҳо ба Яҳува эътимод надоранд. Изҳороти ман ғайрибоварӣ хоҳад буд. Ман танҳо барои суханонам масхара хоҳам шуд».
- «Оё онҳо суханон ва ниятҳои маро нодуруст шарҳ намедиҳанд? Оё онҳо инро як нақшаи моҳирона барои фиреб додани Наамон дар ҳолати бемуҳофизат ба замини Исроил намедонанд, то интиқом аз ӯ гирифта шавад?»
- «Фарз мекунем, ки бо ягон сабаби номаълум, ки ман намефаҳмам, Яҳува аз шифо додани Наамон розӣ нест, бо чӣ қадар хашм ва ғазаб ӯ бармегардад! Чӣ қадар аблаҳона ба назари мардум менамояд! Марди бузурге, ки аз ҷониби духтари хурдакак фиреб хӯрда ва ба шикори мурғобии ваҳшӣ фиристода шудааст! Дар чунин ҳолат ӯ аз ман интиқом мегирад! Ҳаёти ман даҳ дақиқа арзиш нахоҳад дошт! Ман комилан бовар дорам, ки Худо ӯро тавассути набии худ шифо медиҳад, аммо — Не. Агар ман забонамро нигоҳ дорам, эҳтиёткоронатар хоҳад буд».
Мо, дар асл, бешубҳа бисёр сабабҳоро пайдо карда метавонистем, ки чаро мо набояд ҷасорати худро бо ҳарду даст гирем ва он чиро, ки аз Худо медонистем, далерона эълон кунем. Канизаки хурдакак бар зидди чунин мулоҳизаҳо далел буд.
Чӣ чиз ӯро барои чунин шаҳодати далерона тақвият дод? Ҷавоб дар сатҳи навиштаҷот ба назар мерасад.
Ҳамдардии олӣ барои гумшудагон
Тарз ва оҳанги сухани ӯ инро нишон медиҳад. Ин Наамон аст — душмани меросии халқи ӯ, ҳадди аққал сабаби ғуломии ӯ, ва хабар ба гӯши ӯ мерасад, ки ӯ марди гумшуда аст, ки ба марги нафратовар маҳкум шудааст. Оё ӯ аз қаноатмандии пинҳонӣ пур аст? Оё ӯ аз фикри анҷоми бадбахтие, ки ба ӯ мерасад, шодӣ мекунад? Аслан не.
Бубинед, ки ӯ дар назди хонумаш истодааст. Қатраи ашки раҳмро дар чашми ӯ қайд кунед. Чӣ тавр ин суханон аз чашмаи нарми дили ӯ мебароянд ва дарвозаҳои лабони ӯро мешикананд:
«Кош, оғоям бо он набие, ки дар Самария аст, мебуд! Зеро ӯ ӯро аз махави худ шифо медод».
Сардӣ ва киноя набуд, гармӣ ва садои воқеият буд!
Аз ҳама ангезаҳои хурди интиқом болотар, ҳамдардии ӯ на камтар аз қувваи эътимоди ӯ ба Худо ё ҷасорати ӯ дар шаҳодат додан ба Ӯ олӣ буд. Он дар ҳақиқат аз олӣ ҳам бештар буд. Он ба таври мусбат илоҳӣ буд. Мисли меҳрубонии Довуд ба Мефибошет (2 Подшоҳон 9:3), меҳрубонии ӯ низ
«меҳрубонии Худо буд».
Дар сухан ва рафтор, ӯ хислати нек ва файзбахши Худоеро, ки ба ӯ хидмат мекард, ба таври назаррас нишон дод.
Офарин, канизаки хурдакак! Дар шароити хеле душвор шумо он хидмати олӣ ва муқаддасро иҷро кардед, ки Ӯро, ки номи шумо бо ӯ алоқаманд буд, дуруст муаррифӣ кардед. Бузургтарин хидматгорони Худо аз ин бештар карда наметавонанд.
Мукофоти шумо дар осмон аст. Наамон шояд пас аз бозгашташ ба шумо ташаккур гуфта бошад ё не. Аммо ҳатто агар ҳеҷ сухан ё нигоҳи эътироф аз ҷониби инсон ба шумо дода нашуда бошад ҳам, шумо «ширинии худро дар ҳавои биёбон беҳуда сарф накардед». Бӯи хуши суханон ва рӯҳи шумо аз ҷониби Худои шумо комилан қадр карда шуд ва шумо аз лабони ДИГАРЕ, ки худаш хидматгори комил аст, суханонро хоҳед шунид
«Офарин!»
дар он рӯз.
Ба достони канизаки хурдакак татбиқе ҳаст. Барои дидани он дониши бузурги ақлӣ лозим нест. Бигзор ҳар як хонанда онро барои худ созад. Рӯзе, ки мо дар он зиндагӣ мекунем, озмоишҳои хоси худро дорад ва, сарфи назар аз қабати тунуки масеҳият, ки масеҳият дорад, ҳеҷ гоҳ имони зинда ба Худо дар нуқтаи пасттар набуд. Аммо Худо худро ба имон ба тавре ошкор кардааст, ки дар замони Наамон набуд.
Худое, ки дар Масеҳ ба мо комилан ошкор шудааст, бояд бешубҳа моро бо эътимоди қавитарин ба Худаш илҳом бахшад. Рӯҳи Муқаддас, ки аз рӯзи Пантикост ба мо ҳамчун имондорон дода шудааст, бояд моро бо ҷасорат пур кунад, зеро
Ӯ, ки дар шумост, аз ӯ, ки дар ҷаҳон аст, бузургтар аст (1 Юҳанно 4:4);
ва илова бар ин, Худо гуфтааст:
Ман ҳеҷ гоҳ туро тарк намекунам ва туро партофта намегузорам. Пас, мо метавонем далерона бигӯем: Худованд ёвари ман аст, ва ман аз он чи инсон ба ман мекунад, наметарсам (Ибриён 13:5, 6).
Ниҳоят, мо наҷот ёфтаем, то бо ақли Наҷотдиҳанда дар иртибот бошем ва хислати Ӯро дар назди ҷаҳон нишон диҳем; пӯшидани
ҳамчун мунтахабони Худо, муқаддас ва маҳбуб, дилҳои раҳмдилӣ [дилҳои ҳамдардӣ, JND], меҳрубонӣ, фурӯтанӣ, мулоимӣ, сабр (Қӯлассиён 3:12).
Бигзор ҳеҷ яке аз мо аз сабаби номаълумӣ дилсард нашавем. Дар гӯшаи хурди худ шумо метавонед барои Масеҳ дурахшон шавед, зеро:
Худое, ки дар замони Наамон зиндагӣ мекард Имрӯз ҳам ҳамон аст!
