Ӯ гӯсфандони Худро мешиносад;Ӯ онҳоро мешуморад ва бо ном даъват мекунад.Ӯ пеш меравад;Онҳо аз паси Ӯ мераванд, хоҳ тавассути обхезӣ ё оташ.
Забури бисту сеюм баракатҳои касеро, ки сафари худро дар ин ҷаҳон бо Худованд Исо ҳамчун Чӯпони худ мекунад, ба мо ошкор мекунад.
Матни Забур 23
Забур бо Забури қаблӣ, инчунин бо Забури баъдӣ зич алоқаманд аст. Ҳар се Забур дорои зебоӣ ва арзиши барҷаста мебошанд, зеро дар ҳар яки онҳо Масеҳ мавзӯи бузург аст. Забур 22 Худованд Исоро ҳамчун Қурбонии муқаддас, ки Худро беайб ба Худо, дар салиб, пешкаш мекунад, то муқаддасии Худоро қонеъ гардонад ва гӯсфандони Худро ҳифз кунад, муаррифӣ мекунад. Забур 23 Худованд Исоро ҳамчун Чӯпон, ки гӯсфандони Худро тавассути ҷаҳони биёбонӣ роҳнамоӣ мекунад, муаррифӣ мекунад. Забур 24 Худованд Исоро ҳамчун Подшоҳ - Худованди лашкарҳо - ки қавми Худро ба подшоҳии ҷалол меорад, муаррифӣ мекунад.
Худованд чӯпони ман аст
Забур бо ин изҳороти бузург оғоз меёбад, «Худованд чӯпони ман аст.» Ҳар як имондор метавонад бигӯяд, «Худованд Наҷотдиҳандаи ман аст»; аммо оё ҳамаи мо ба роҳнамоии Ӯ комилан итоат кардаем, то ки ҳар яки мо бигӯем, «Худованд чӯпони ман аст?» Ӯ ба мо гуфтааст, ки Ӯ «чӯпон»; аммо оё ҳар яки мо ба Ӯ гуфтаем, ки Ту «чӯпони ман ҳастӣ?» Оё мо Ӯро на танҳо ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кардаем, ки барои наҷот додани мо аз гуноҳҳоямон мурдааст, балки Ӯро ҳамчун Чӯпони худ қабул кардаем, то моро тавассути ҳамаи мушкилоти мо ба хона роҳнамоӣ кунад?
Биёед як лаҳза дар бораи рамаи гӯсфандон фикр кунем бе чӯпон. Онҳо махлуқоти ниёзманд, аблаҳ, заиф ва тарсончак мебошанд. Агар онҳоро танҳо гузоранд, ки роҳи худро тавассути саҳнаи биёбонӣ тай кунанд, чӣ мешавад? Азбаски онҳо махлуқоти гуруснаанд, ба зудӣ гурусна мемонанд; азбаски аблаҳанд, саргардон мешаванд ва роҳи худро гум мекунанд; азбаски заифанд, хаста мешаванд ва дар роҳ меафтанд; ва азбаски тарсончаканд, аз пеши гург мегурезанд ва пароканда мешаванд.
Дар муқоиса, биёед пурсем, ки агар гӯсфандон сафари худро таҳти роҳнамоии чӯпон анҷом диҳанд, чӣ мешавад? Ҳоло, агар гӯсфандон гурусна бошанд, чӯпон дар он ҷост, ки онҳоро ба чарогоҳҳои сабз роҳнамоӣ кунад; агар онҳо аблаҳ бошанд, ӯ дар он ҷост, ки пойҳои саргардони онҳоро нигоҳ дорад; агар онҳо заиф бошанд, чӯпон ҳузур дорад, ки гӯсфандони худро бо нармӣ роҳнамоӣ кунад ва барраҳоро бардорад; агар онҳо тарсончак бошанд, ӯ дар пеш аст, ки онҳоро тавассути водиҳои ноҳамвор роҳнамоӣ кунад ва онҳоро аз ҳар душман муҳофизат кунад.
Ошкоро, дар рамае, ки чӯпон надорад, ҳама чиз ба гӯсфандон вобаста аст ва ин бояд ба фалокат оварда расонад. Ҳамчунин ошкоро аст, ки агар чӯпон пеш равад ва гӯсфандон аз паси ӯ раванд, ин маънои сафари бехатарро барои гӯсфандон бо баракатҳои гуногун дар роҳ дорад.
Ин, дар ҳақиқат, тасвирест, ки сафари рамаи масеҳӣро дар ин ҷаҳон ба таври ҳақиқӣ муаррифӣ мекунад; зеро оё Худованд, Худаш, намегӯяд, ки Ӯ «чӯпони гӯсфандон» аст, ки «Ӯ гӯсфандони Худро бо ном даъват мекунад,» ки «Ӯ пеш аз онҳо меравад, ва гӯсфандон аз паси Ӯ мераванд; зеро онҳо овози Ӯро мешиносанд» (Юҳанно 10:2-4).
Забури бисту сеюм ин баракати Чӯпонро, ки пеш меравад ва гӯсфандон аз паси Ӯ мераванд, ба мо нишон медиҳад. Мо, афсӯс! дар худбоварии худ, баъзан метавонем аз Чӯпон пеш гузарем; ё бепарво шуда, метавонем хеле қафо монем. Аммо бо назардошти ду шарт - ки Чӯпон роҳнамоӣ мекунад ва мо аз паси Ӯ меравем - мо метавонем ба дастгирии Чӯпон дар ҳар мушкилие, ки бояд бо он рӯ ба рӯ шавем, такя кунем.
Ҳафт баракати роҳнамоии Чӯпон
Забурнавис ба ҳафт ҳолати гуногун, ки мо метавонем бо онҳо рӯ ба рӯ шавем, ишора мекунад:
- Эҳтиёҷоти ҳаррӯзаи мо
- Эҳтиёҷоти рӯҳонии мо
- Нокомӣ ва кундии рӯҳи мо
- Сояи марг
- Ҳузури душманон
- Давраи ҳаррӯза
- Дурнамои абадият
Ҳамаи ин чизҳо метавонанд, бо роҳҳои гуногун ва дар вақтҳои гуногун, роҳи моро убур кунанд ва агар онҳоро танҳо бо қувваи худ рӯ ба рӯ кунем, бешубҳа моро бо даҳшат ва фалокат фаро мегиранд. Бо вуҷуди ин, бо Худованд ҳамчун Чӯпони мо, ки роҳнамоӣ мекунад, мо метавонем бо итминон ба сафаре, ки ба ҷалол мебарад, рӯ ба рӯ шавем, сарфи назар аз мушкилоте, ки дар роҳ метавонанд бошанд.
Азбаски ҳар як баракат дар Забур аз изҳороти бузурги аввал бармеояд, «Худованд чӯпони ман аст,» мо метавонем ҳар як оятро бо ин калимаҳо оғоз кунем, «Худованд чӯпони ман аст.»
1. Эҳтиёҷоти ҳаррӯзаи мо (ояти 1)
Аввалан (ояти 1), эҳтиёҷоти ҳаррӯзаи баданвуҷуд дорад. Онҳо чӣ гуна бояд қонеъ карда шаванд? Забурнавис намегӯяд, «Ман вазифаи хуб дорам, ман эҳтиёҷ надорам»; ё, «Ман дӯстони меҳрубон дорам, ки ба ман ғамхорӣ мекунанд, ман эҳтиёҷ надорам»; ё «Ман воситаҳои фаровон дорам, ман эҳтиёҷ надорам»; ё «Ман ҷавонӣ, саломатӣ ва қобилият дорам, ман эҳтиёҷ надорам.»
Бо ҳамаи ин роҳҳо ва бисёр роҳҳои дигар, Худованд метавонад ниёзҳои моро қонеъ гардонад, аммо Забурнавис дар бораи ҳеҷ яке аз ин воситаҳо сухан намегӯяд. Ӯ аз ҳама сабабҳои дуюмдараҷа ва роҳҳои тақдирӣ болотар менигарад ва Худовандро мебинад; ва бо Худованд, ки пеш меравад ва худаш пайравӣ мекунад, ӯ метавонад бигӯяд, «Худованд чӯпони ман аст, ман эҳтиёҷ надорам.»
2. Эҳтиёҷоти рӯҳонии мо (ояти 2)
Сониян (ояти 2), дар роҳи биёбон на танҳо эҳтиёҷоти муваққатӣ, балки эҳтиёҷоти рӯҳонӣ низ мавҷуданд. Барои масеҳӣ ҷаҳони атроф биёбони холӣ аст. Дар ҳамаи беҳудагиҳои гузарандаи он чизе нест, ки рӯҳро ғизо диҳад. Чарогоҳҳои он хушк ва беҳосил; обҳои он, танҳо обҳои низоъ. Агар «Худованд чӯпони ман аст,» Ӯ маро ба чарогоҳҳои сабзи Худ ва назди обҳои ором мебарад.
Чӣ қадар зуд лаззатҳои ин ҷаҳон ҳатто ба парастандагони он ҳам дилгиркунанда мешаванд. Ғизои рӯҳоние, ки Чӯпон таъмин мекунад, ҳамеша тару тоза аст, зеро Ӯ ба «чарогоҳҳои сабз» мебарад. Ғайр аз ин, Чӯпон на танҳо ғизо медиҳад, балки қонеъ мекунад, зеро Ӯ гӯсфандони Худро «дар чарогоҳҳои сабз хобонидааст.» Ҳеҷ гӯсфанди гурусна дар миёни фаровонӣ хоб нахоҳад рафт. Он аввал ғизо мехӯрад ва вақте ки сер шуд, хоб меравад. Ғайр аз ин, Чӯпон назди обҳои ором мебарад. Обҳои ҷӯйе, ки бештар садо ва намоиш медиҳад, ҳамеша дар он ҷое ҳастанд, ки сангҳо бештар ва обҳо камтаранд. Обҳои ором ором, вале чуқуранд. Чӯпон метавонад ҷонҳои моро ором кунад ва ташнагии рӯҳонии моро бо чизҳои амиқи Худо, ки аз кӯшишҳои пурғавғо ва сатҳӣ, ки одамонро банд мекунанд ва аксар вақт масеҳиёнро парешон мекунанд, дур аст, таскин диҳад.
3. Нокомӣ ва кундии рӯҳи мо (ояти 3)
Сеюм (ояти 3), вақте ки мо аз ин ҷаҳони биёбон мегузарем, мо метавонем ноком шавем дар пайравӣ аз Чӯпон; ва, ба ғайр аз нокомии воқеӣ, мо метавонем хаста шавем дар роҳ ва дар муҳаббатҳои худ кунд шавем. Ҳатто агар «Худованд чӯпони ман аст» «Ӯ барқарор мекунад,» ё «эҳё мекунад,» ҷони маро. Аммо, биёед дар хотир дорем, ки ин «Ӯ,» Худаш, ки «барқарор мекунад.» Баъзан чунин ба назар мерасад, ки гӯё мо фикр мекунем, ки вақте аз саргардониҳои худ хаста шудем, метавонем худро бо кӯшишҳои худ ва дар вақти худ барқарор кунем. Ин тавр нест. Мо метавонем саргардон шавем; танҳо Ӯ метавонад барқарор кунад. Ноомӣ, ки аз саргардонии худ дар замини Мӯоб барқарор шудааст, метавонад бигӯяд, «Ман рафтам,» аммо, ӯ илова мекунад, «Худованд маро боз ба хона овард.» Ӯ гӯё мегӯяд, «Ман рафтам, аммо Худованд маро баргардонд.» Муборак бод Номи Ӯ, Ӯ метавонад ва барқарор мекунад. Агар ин тавр намебуд, халқи Худо дар рӯи замин каме бештар аз як гурӯҳи бузурги муртадон мебуданд.
Ғайр аз ин, Ӯ на танҳо барқарор мекунад, балки пас аз барқарор кардан, моро ба «роҳҳои адолат ба хотири номи Худ» мебарад. Вой! Чӣ қадар зуд-зуд мо ҳатто бо самимият ва ғайрат метавонем ба роҳҳои худсарона, ки бо Номи Ӯ мувофиқ нестанд, рӯй гардонем, то танҳо исбот кунем, ки дар амал чӣ қадар кам ба Худованд иҷозат медиҳем, ки моро ҳамчун Чӯпони мо роҳнамоӣ кунад. Роҳи адолат, ки дар он Ӯ роҳнамоӣ мекунад, як «роҳи танг» аст, ки дар он барои худбоварии ҷисм ҷой нест ва танҳо вақте метавонад тай шавад, ки Худованд ҳамчун Чӯпони мо пеши мо бошад. Ҳатто як ҳавворӣ чунин ёфт, вақте ки бо самимият ва ғайрати воқеӣ, вале бо худбоварии бузург гуфт, «Худовандо, ман тайёрам, ки бо Ту ҳам ба зиндон ва ҳам ба марг равам.»
4. Сояи марг (ояти 4)
Чорум (ояти 4), мо бояд бо «водии сояи марг» Ҳатто агар мо зинда бошем ва то омадани Худованд бимонем ва шахсан аз марг нагузарем ҳам, боз ҳам, борҳо ва борҳо, мо бояд бо он водиҳои торик рӯ ба рӯ шавем, зеро, яке паси дигар, наздикони мо аз мо гирифта мешаванд. Пас, ба маънои васеътар, гузаштани мо аз ин ҷаҳон чист, ба ҷуз сафар тавассути водиҳои сояи марг? Зеро, бар ҳама ҷо садои занги гузашта истодааст.
Бо вуҷуди ин, агар Худованд Чӯпони мо бошад, мо метавонем бо Забурнавис бигӯем, «Ман аз ҳеҷ бадӣ наметарсам: зеро Ту бо ман ҳастӣ.» Худованд метавонад бигӯяд, «Агар касе сухани Маро риоя кунад, ҳеҷ гоҳ маргро нахоҳад дид» (Юҳанно 8:51). Худованд намегӯяд, ки ӯ аз он нахоҳад гузашт, балки ӯ онро нахоҳад дид. Онҳое, ки дар атрофи бистари марги як муқаддаси мурда истодаанд, шояд дар ҳақиқат маргро бубинанд, аммо он касе, ки воқеан ба водиҳои торик қадам мегузорад, Исоро мебинад. Ҳатто агар мо бояд аз он роҳ гузарем, ин танҳо гузаштан аст «тавассути.» Ва сафар тавассути он хеле кӯтоҳ аст; зеро оё навишта нашудааст, «Аз бадан дур....бо Худованд ҳозир?» Ва дар он гузаштан аз водӣ, на танҳо Худованд бо мост, балки Ӯ бо асо ва чӯби худ ҳозир аст - асо барои дур кардани ҳар душман, чӯб барои дастгирии мо дар ҳама заъфҳои мо.
5. Ҳузури душманон (ояти 5)
Панҷум (ояти 5), дар ин ҷаҳони биёбонӣ мо бо душманон иҳота шудаем, ки мехоҳанд моро аз лаззати баракатҳои мо маҳрум кунанд ва пешрафти рӯҳонии моро боздоранд. Аммо Худованд Чӯпони мост, ки барои мо дар ҳузури душманони мо зиёфат омода мекунад. Ва на танҳо ин, Ӯ халқи Худро барои зиёфат омода мекунад, зеро Ӯ сарро бо равған тадҳин мекунад ва на танҳо пиёларо пур мекунад, балки онро лабрез мекунад. Ӯ барои мо хеле бештар аз он чизе, ки мо дар рӯзҳои ҷисми Ӯ барои Ӯ кардем, мекунад; зеро, гарчанде ки яке аз фарисиён аз Ӯ хоҳиш кард, ки бо ӯ хӯрок хӯрад, ва бо файзи аҷиб Худованд дар хонаи фарисӣ ба хӯрок нишаст, аммо Ӯ бояд бигӯяд, «Сарро бо равған тадҳин накардӣ.»
6. Роҳи ҳаррӯза (ояти 6)
Шашум (ояти 6), вуҷуд дорад роҳи ҳаррӯза ки мо бояд тай кунем «ҳамаи рӯзҳо» и ҳаёти мо. Ҳар рӯз ҳаёти мо даври беист вазифаҳо, душвориҳо ва ҳолатҳои хурду калонро меорад. Аммо агар мо аз Чӯпон пайравӣ кунем, хоҳем ёфт, ки «некӣ ва раҳмат» аз паси мо хоҳад омад. Агар мо ба Худованд наздиктар мебудем, аз паси Чӯпон сахт пайравӣ мекардем, оё мо бо диди равшантар дасти Ӯро дар чизҳои хурди ҳаёти ҳаррӯза пайгирӣ намекардем ва дар он некӣ ва раҳмати Ӯро кашф намекардем?
7. Дурнамои абадият (ояти 6)
Ҳафтум, ва ниҳоят, баъд аз рӯзҳои ҳаёти мо ба абадияти бузурге, ки дар пеш аст, назар карда, мебинем, ки агар Худованд Чӯпони мо бошад, ин на танҳо барои роҳнамоии мо аз биёбон аст, балки, дар ниҳоят моро ба хона меорад, то «дар хонаи Худованд то абад зиндагӣ кунем.» Барои масеҳӣ ин хонаи Падар аст; дар он ҷо зиндагӣ кардан берун аз ҳама ниёзҳои ҷисмонӣ, бо ҳар як орзуи рӯҳонӣ қонеъ гардида, дар он ҷо ҳеҷ нокомӣ наметавонад дахолат кунад, ҳеҷ дил сард намешавад, ҳеҷ сояи марг наметавонад ояд, ҳеҷ душман наздик намешавад, балки дар он ҷо, дар ҳақиқат, пиёла лабрез хоҳад шуд. «Рӯзҳои ҳаёти ман» ба охир мерасад «дар хонаи Худованд то абад.» Дар он ҷамъомади бузурги хонагӣ ҳеҷ яке аз гӯсфандони Ӯ гум нахоҳад шуд. «Онҳоеро, ки Ту ба Ман додӣ, Ман нигоҳ доштам, ва ҳеҷ яке аз онҳо гум нашудааст» (Юҳанно 17:12). Солҳои зиёд пеш Рутерфорди муқаддас навишта буд,
«Дар бораи муҳаббати Ӯ чӣ фикр доред? Дар бораи ин пойҳое, ки дар ҷаҳон барои дидани гӯсфандони гумшудаи Падари худ мерафтанд, бо мехҳо сӯрох шудаанд? Чашмҳое, ки борҳо ба осмон ба Худо дар дуо бардошта мешуданд, аз ашк хаста шудаанд? Сари Ӯ бо хорҳо сӯрох шудааст? Чеҳрае, ки аз офтоб зеботар аст, ҳама осебдида, ва мӯй аз рухсораҳои Ӯ кашида шудааст? Ӯ шармро гирифт ва ба шумо ҷалол дод. Ӯ лаънатро гирифт ва ба шумо баракат дод, Ӯ маргро гирифт ва ба шумо ҳаёт дод...Ҳамчун Чӯпони Сарвар, Ӯ аз ҳама барраҳои худ ҳисобот хоҳад дод ва ба Падари худ хоҳад гуфт, ки инҳо ҳама гӯсфандони Ман ҳастанд. Ман аз ҷангалҳо ва обҳо, ва буттаҳо, ва хорҳо гузаштам, то онҳоро ҷамъ кунам, ва пойҳои Ман сӯрох шуданд ва дастҳо ва паҳлӯи Ман сӯрох шуданд, пеш аз он ки Ман онҳоро ба даст гирам; аммо ҳоло онҳо ин ҷо ҳастанд.»Ҳама он чизеро, ки Ӯ дар гузашта барои мо кардааст, вақте ки, ҳамчун Чӯпони Нек, Ӯ ҷони Худро барои гӯсфандон дод; донистани ҳама он чизеро, ки Ӯ ҳанӯз барои мо хоҳад кард, вақте ки Ӯ ҳамчун Чӯпони Сарвар меояд, мо метавонем дар давоми сафари ҳозираи биёбонии худ ба чеҳраи Ӯ нигоҳ кунем ва бигӯем, «Худованд Чӯпони ман аст.»
Мо аз паи қадамҳои Ӯ меравем; Чӣ мешавад, агар пойҳои мо дарида бошанд? Дар он ҷое ки Ӯ роҳро нишон додааст Ҳама ба бутта ва хор салом мегӯянд.″ }
