«Худованд чӯпони ман аст»
Ӯ гӯсфандони Худро мешиносад.
Ӯ онҳоро мешуморад ва бо ном даъват мекунад.
Ӯ пеш меравад.
Онҳо аз паси Ӯ мераванд, чӣ дар обхезӣ ва чӣ дар оташ.
Забури бисту сеюм баракатҳои касеро, ки сафари худро дар ин ҷаҳон бо Худованд Исо ҳамчун Чӯпони худ мекунад, дар пеши назари мо мекушояд.
Забур бо Забури қаблӣ, инчунин бо Забури баъдӣ зич алоқаманд аст. Ҳар се Забур зебоӣ ва арзиши барҷаста доранд, зеро дар ҳар яки онҳо Масеҳ мавзӯи бузург аст. Забури 22 Худованд Исоро ҳамчун Қурбонии муқаддас, ки Худро беайб ба Худо дар салиб пешкаш мекунад, то муқаддасии Худоро қонеъ гардонад ва гӯсфандони Худро наҷот диҳад, муаррифӣ мекунад. Забури 23 Худованд Исоро ҳамчун Чӯпон, ки гӯсфандони Худро дар ҷаҳони биёбон роҳнамоӣ мекунад, муаррифӣ мекунад. Забури 24 Худованд Исоро ҳамчун Подшоҳ — Худованди лашкарҳо — ки қавми Худро ба ҷалоли Малакут меорад, муаррифӣ мекунад.
Забур бо изҳороти бузург оғоз меёбад: «Худованд чӯпони ман аст». Ҳар як имондор метавонад бигӯяд: «Худованд Наҷотдиҳандаи ман аст»; аммо оё ҳамаи мо ба роҳнамоии Ӯ ба таври қатъӣ итоат кардаем, то ҳар яки мо бигӯем: «Худованд чӯпони ман аст»? Ӯ ба мо гуфтааст, ки Ӯ «Чӯпон» аст; аммо оё ҳар яки мо ба Ӯ гуфтаем: «Ту чӯпони ман ҳастӣ»? Оё мо на танҳо Ӯро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кардаем, ки барои мо мурд, то моро аз гуноҳҳоямон наҷот диҳад, балки ба Ӯ ҳамчун Чӯпони худ итоат кардаем, то моро аз ҳамаи душвориҳо ба хона барад?
Биёед як лаҳза дар бораи рамаи гӯсфандон бе чӯпон фикр кунем. Онҳо махлуқоти ниёзманд, аблаҳ, заиф ва тарсу ҳаросанд. Агар онҳоро танҳо гузоранд, то роҳи худро дар саҳнаи биёбон тай кунанд, чӣ мешавад? Азбаски онҳо махлуқоти гуруснаанд, ба зудӣ аз гуруснагӣ мемиранд; азбаски аблаҳанд, саргардон мешаванд ва роҳи худро гум мекунанд; азбаски заифанд, хаста мешаванд ва дар роҳ меафтанд; ва азбаски тарсу ҳаросанд, аз пеши гург мегурезанд ва пароканда мешаванд.
Баръакс, биёед пурсем, ки агар гӯсфандон сафари худро таҳти роҳнамоии чӯпон анҷом диҳанд, чӣ мешавад? Ҳоло, агар гӯсфандон гурусна бошанд, чӯпон дар он ҷост, то онҳоро ба чарогоҳҳои сабз роҳнамоӣ кунад; агар аблаҳ бошанд, ӯ дар он ҷост, то пойҳои саргардони онҳоро нигоҳ дорад; агар заиф бошанд, чӯпон ҳозир аст, то гӯсфандони худро бо нармӣ роҳнамоӣ кунад ва барраҳоро бардорад; агар тарсу ҳаросанд, ӯ дар пеш аст, то онҳоро аз водиҳои ноҳамвор гузаронад ва аз ҳар душман муҳофизат кунад.
Ошкоро, дар рамае бе чӯпон ҳама чиз ба гӯсфандон вобаста аст ва ин бояд ба фалокат оварда расонад. Ҳамин тавр ошкоро аст, ки агар чӯпон пеш равад ва гӯсфандон аз паси ӯ раванд, ин маънои сафари бехатарро барои гӯсфандон бо баракатҳои гуногун дар роҳ дорад.
Ин, дар ҳақиқат, тасвирест, ки сафари рамаи масеҳӣ дар ин ҷаҳонро ба таври ҳақиқӣ муаррифӣ мекунад; зеро оё Худованд, Худаш, намегӯяд, ки Ӯ «чӯпони гӯсфандон» аст, ки «Ӯ гӯсфандони Худро бо ном даъват мекунад», ки «Ӯ пеш аз онҳо меравад, ва гӯсфандон аз паси Ӯ мераванд; зеро онҳо овози Ӯро мешиносанд» (Юҳанно 10:2–4).
Забури бисту сеюм ин баракати Чӯпонро, ки пеш меравад, ва гӯсфандонро, ки аз паси Ӯ мераванд, дар пеши назари мо мегузорад. Мо, афсӯс! дар худбоварии худ, баъзан метавонем аз Чӯпон пеш гузарем; ё, бепарво шуда, метавонем хеле қафо монем. Аммо бо назардошти ду шарт — ки Чӯпон роҳнамоӣ мекунад, ва мо аз паси Ӯ меравем — мо метавонем ба дастгирии Чӯпон дар ҳар душворие, ки бо он рӯ ба рӯ мешавем, такя кунем.
Ҳафт ҳолате, ки мо метавонем бо он рӯ ба рӯ шавем
Забурнавис ба ҳафт ҳолати гуногун, ки мо метавонем бо он рӯ ба рӯ шавем, ишора мекунад:
- Эҳтиёҷоти ҳаррӯзаи мо.
- Эҳтиёҷоти рӯҳонии мо.
- Нокомӣ ва кундии рӯҳи мо.
- Сояи марг.
- Ҳузури душманон.
- Давраи ҳаррӯза.
- Дурнамои абадият.
Ҳамаи ин чизҳо метавонанд, бо роҳҳои гуногун ва дар вақтҳои гуногун, роҳи моро буранд, ва агар мо онҳоро бо қувваи худ рӯ ба рӯ кунем, бешубҳа моро бо даҳшат ва фалокат фаро мегиранд. Бо вуҷуди ин, бо Худованд ҳамчун Чӯпони мо, ки роҳнамоӣ мекунад, мо метавонем бо итминон ба сафаре, ки ба ҷалол мебарад, рӯ ба рӯ шавем, сарфи назар аз душвориҳое, ки дар роҳ метавонанд бошанд.
Азбаски ҳар баракат дар Забур аз изҳороти бузурги аввал, «Худованд чӯпони ман аст», сарчашма мегирад, мо метавонем ҳар оятро бо ин суханон, «Худованд чӯпони ман аст», оғоз кунем.
1. Эҳтиёҷоти ҳаррӯзаи мо (ояти 1)
Аввалан (ояти 1), эҳтиёҷоти ҳаррӯзаи бадан мавҷуд аст. Онҳо чӣ гуна қонеъ карда мешаванд? Забурнавис намегӯяд: «Ман вазифаи хуб дорам, ман эҳтиёҷ нахоҳам дошт»; ё «Ман дӯстони меҳрубон дорам, ки ба ман ғамхорӣ мекунанд, ман эҳтиёҷ нахоҳам дошт»; ё «Ман воситаҳои фаровон дорам, ман эҳтиёҷ нахоҳам дошт»; ё «Ман ҷавонӣ, саломатӣ ва қобилият дорам, ман эҳтиёҷ нахоҳам дошт».
Бо ҳамаи ин роҳҳо ва бисёр роҳҳои дигар, Худованд метавонад эҳтиёҷоти моро қонеъ гардонад, аммо Забурнавис дар бораи ҳеҷ яке аз ин воситаҳо сухан намегӯяд. Ӯ аз ҳама сабабҳои дуюмдараҷа ва роҳҳои тақдирӣ болотар менигарад ва Худовандро мебинад; ва бо Худованд, ки пеш меравад, ва худи ӯ, ки аз паси Ӯ меравад, ӯ метавонад бигӯяд: «Худованд чӯпони ман аст, ман эҳтиёҷ нахоҳам дошт».
2. Эҳтиёҷоти рӯҳонии мо (ояти 2)
Сониян (ояти 2), дар роҳи биёбон на танҳо эҳтиёҷоти муваққатӣ, балки эҳтиёҷоти рӯҳонӣ низ мавҷуд аст. Барои масеҳӣ ҷаҳони атроф биёбони холӣ аст. Дар ҳамаи беҳудагиҳои гузарандаи он чизе барои ғизо додани рӯҳ нест. Чарогоҳҳои он хушк ва беҳосил, обҳои он танҳо обҳои низоъ мебошанд. Агар «Худованд чӯпони ман аст», Ӯ маро ба чарогоҳҳои сабзи худ ва дар канори обҳои ором роҳнамоӣ хоҳад кард.
Чӣ қадар зуд лаззатҳои ин ҷаҳон ҳатто ба парастандагони он дилгиркунанда мешаванд. Ғизои рӯҳоние, ки Чӯпон таъмин мекунад, ҳамеша тару тоза аст, зеро Ӯ ба «чарогоҳҳои сабз» роҳнамоӣ мекунад. Ғайр аз ин, Чӯпон на танҳо ғизо медиҳад, балки қонеъ мекунад, зеро Ӯ гӯсфандони Худро «дар чарогоҳҳои сабз хобонда» мекунад. Ҳеҷ гӯсфанди гурусна дар миёни фаровонӣ хоб нахоҳад рафт. Он аввал ғизо мехӯрад ва вақте ки сер шуд, хоб меравад. Ғайр аз ин, Чӯпон дар канори обҳои ором роҳнамоӣ мекунад. Обҳои ҷӯйборе, ки бештар садо ва намоиш медиҳанд, ҳамеша дар он ҷое ҳастанд, ки сангҳо бештар ва обҳо камтаранд. Обҳои ором ором, вале чуқуранд. Чӯпон метавонад рӯҳҳои моро ором кунад ва ташнагии рӯҳонии моро бо чизҳои амиқи Худо, ки аз низоъҳои пурғавғо ва сатҳӣ, ки мардумро банд мекунанд ва аксар вақт масеҳиёнро парешон мекунанд, дур аст, қонеъ гардонад.
3. Нокомӣ ва кундии рӯҳи мо (ояти 3)
Сеюм (ояти 3), вақте ки мо аз ин ҷаҳони биёбон мегузарем, мо метавонем дар пайравӣ аз Чӯпон ноком шавем; ва, ба ғайр аз нокомии воқеӣ, мо метавонем дар роҳ хаста шавем ва дар муҳаббатҳои худ кунд шавем. Ҳатто дар ин ҳолат, агар «Худованд чӯпони ман аст», «Ӯ рӯҳи маро барқарор мекунад» ё «эҳё мекунад». Аммо, биёед дар хотир дорем, ки «Ӯ», Худаш, «барқарор мекунад». Баъзан чунин ба назар мерасад, ки гӯё мо фикр мекунем, ки вақте аз саргардониҳои худ хаста шудем, метавонем худро бо кӯшишҳои худ ва дар вақти худ барқарор кунем. Ин тавр нест. Мо метавонем саргардон шавем; танҳо Ӯ метавонад барқарор кунад.
Ноомӣ, ки аз саргардонии худ дар сарзамини Мӯоб барқарор шудааст, метавонад бигӯяд: «Ман берун рафтам», аммо, илова мекунад, «Худованд маро боз ба хона овард». Вай гӯё мегӯяд: «Ман берун рафтам, аммо Худованд маро баргардонд». Муборак бод Номи Ӯ, Ӯ метавонад, ва Ӯ барқарор мекунад. Агар ин тавр намебуд, қавми Худо дар рӯи замин каме бештар аз як гурӯҳи бузурги муртаддин мебуданд. Ғайр аз ин, Ӯ на танҳо барқарор мекунад, балки пас аз барқарор кардан, моро ба «роҳҳои адолат ба хотири Номи Худаш» роҳнамоӣ мекунад. Афсӯс! чӣ қадар зуд-зуд мо ҳатто бо самимият ва ғайрат ба роҳҳои худсарӣ рӯ меорем, ки бо Номи Ӯ мувофиқ нестанд, танҳо барои исбот кардани он ки дар амал чӣ қадар кам ба Худованд иҷозат медиҳем, ки моро ҳамчун Чӯпони мо роҳнамоӣ кунад. Роҳи адолат, ки дар он Ӯ роҳнамоӣ мекунад, «роҳи танг» аст, ки дар он барои худбоварии ҷисм ҷой нест ва танҳо вақте метавонад тай карда шавад, ки Худованд ҳамчун Чӯпони мо дар пеши мо бошад. Ҳатто як ҳавворӣ инро дарёфт, вақте ки бо самимият ва ғайрати воқеӣ, вале бо худбоварии бузург гуфт: «Худованд, ман тайёрам, ки бо Ту ҳам ба зиндон ва ҳам ба марг равам».
4. Сояи марг (ояти 4)
Чорум (ояти 4), мо бояд бо «водии сояи марг» рӯ ба рӯ шавем. Ҳатто агар мо зинда бошем ва то омадани Худованд боқӣ монем, ва шахсан аз марг нагузарем, аммо, борҳо ва борҳо, мо бояд бо он водиҳои торик рӯ ба рӯ шавем, зеро, яке паси дигар, наздикони мо аз мо гирифта мешаванд. Он гоҳ, ба маънои васеътар, гузариши мо аз ин ҷаҳон чист, агар на сафар аз водии сояи марг? Зеро, бар ҳама садои занги гузаранда садо медиҳад.
Бо вуҷуди ин, агар Худованд чӯпони мо бошад, мо метавонем бо Забурнавис бигӯем:
Ман аз ҳеҷ бадӣ нахоҳам тарсид: зеро Ту бо ман ҳастӣ.
Худованд метавонад бигӯяд:
Агар касе сухани Маро риоя кунад, ҳеҷ гоҳ маргро нахоҳад дид (Юҳанно 8:51).
Худованд намегӯяд, ки ӯ аз он нахоҳад гузашт, балки ӯ онро нахоҳад дид. Онҳое, ки дар атрофи бистари марги як муқаддаси мурда истодаанд, метавонанд дар ҳақиқат маргро бубинанд, аммо касе, ки воқеан ба водии торик қадам мегузорад, Исоро мебинад. Ҳатто дар ин ҳолат, агар мо бояд аз он роҳ гузарем, ин танҳо гузаштан «аз» он аст. Ва сафар аз он хеле кӯтоҳ аст; зеро оё навишта нашудааст: «Аз бадан дур… бо Худованд ҳозир»? Ва дар он гузариш аз водӣ, на танҳо Худованд бо мост, балки Ӯ бо асо ва чӯби худ ҳозир аст — асо барои дур кардани ҳар душман, чӯб барои дастгирии мо дар ҳамаи заифиҳои мо.
5. Ҳузури душманон (ояти 5)
Панҷум (ояти 5), дар ин ҷаҳони биёбон моро душманон иҳота кардаанд, ки мехоҳанд моро аз лаззати баракатҳоямон маҳрум кунанд ва пешрафти рӯҳонии моро боздоранд. Аммо Худованд чӯпони мост, ки дар ҳузури душманони мо барои мо зиёфат омода мекунад. Ва на танҳо ин, Ӯ қавми Худро барои зиёфат омода мекунад, зеро Ӯ сарро бо равған тадҳин мекунад ва на танҳо косаро пур мекунад, балки онро лабрез мекунад. Ӯ барои мо хеле бештар аз он ки мо дар рӯзҳои ҷисми Ӯ барои Ӯ кардем, мекунад; зеро, ҳарчанд яке аз фарисиён Ӯро хост, ки бо ӯ хӯрок хӯрад, ва бо файзи аҷиб Худованд дар хонаи фарисӣ ба хӯрок нишаст, аммо, Ӯ бояд бигӯяд:
«Сарро бо равған тадҳин накардӣ».
6. Давраи ҳаррӯза (ояти 6)
Шашум (ояти 6), роҳи ҳаррӯзае мавҷуд аст, ки мо бояд «ҳамаи рӯзҳои» ҳаёти худро тай кунем. Ҳар рӯзи ҳаёти мо давраи беист вазифаҳо, душвориҳо ва ҳолатҳои хурду бузургро меорад. Аммо агар мо аз паси Чӯпон равем, хоҳем ёфт, ки «некӣ ва раҳмат» аз паси мо хоҳад омад. Агар мо ба Худованд наздиктар мебудем, аз паси Чӯпон сахт пайравӣ мекардем, оё мо бо биниши равшантар дасти Ӯро дар чизҳои хурди ҳаёти ҳаррӯза пайгирӣ намекардем ва дар он некӣ ва раҳмати Ӯро кашф намекардем?
7. Дурнамои абадият (ояти 6)
Ҳафтум, ва охирин, баъд аз рӯзҳои ҳаёти мо ба абадияти бузурге, ки дар пеш аст, нигоҳ карда, мебинем, ки агар Худованд чӯпони мо бошад, ин на танҳо барои роҳнамоӣ кардани мо аз биёбон аст, балки, дар ниҳоят, барои ба хона овардани мо, то «дар хонаи Худованд то абад зиндагӣ кунем». Барои масеҳӣ ин хонаи Падар аст; дар он ҷо зиндагӣ кардан берун аз ҳама эҳтиёҷоти ҷисмонӣ, бо қонеъ гардидани ҳар як орзуи рӯҳонӣ, ки дар он ҳеҷ нокомӣ наметавонад дахолат кунад, ҳеҷ дил сард намешавад, ҳеҷ сояи марг наметавонад ояд, ҳеҷ душман наздик намешавад, балки дар он ҷо, дар ҳақиқат, коса лабрез хоҳад шуд. «Рӯзҳои ҳаёти ман» «дар хонаи Худованд то абад» ба охир мерасанд. Дар он ҷамъомади бузурги хонагӣ ҳеҷ яке аз гӯсфандони Ӯ гум нахоҳад шуд.
Онҳоеро, ки Ту ба Ман додӣ, Ман нигоҳ доштам, ва ҳеҷ яке аз онҳо гум нашудааст (Юҳанно 17:12).
Солҳои зиёд пеш, муқаддас Рутерфорд навишта буд: «Дар бораи муҳаббати Ӯ чӣ фикр доред? Дар бораи ин пойҳо, ки дар ҷаҳон барои ҷустуҷӯи гӯсфандони гумшудаи Падари худ мерафтанд, бо мехҳо сӯрохшуда? Чашмҳое, ки борҳо ба осмон ба Худо дар дуо бардошта мешуданд, аз ашк хасташуда? Сари Ӯ бо хорҳо сӯрохшуда? Чеҳрае, ки аз офтоб зеботар аст, ҳама осебдида, ва мӯй аз рухсораҳои Ӯ кашидашуда? Ӯ шармро гирифт ва ба шумо ҷалол дод. Ӯ лаънатро гирифт ва ба шумо баракат дод, Ӯ маргро гирифт ва ба шумо ҳаёт дод… Ҳамчун Чӯпони Сарвар, Ӯ аз ҳамаи барраҳои худ ҳисобот хоҳад дод ва ба Падари худ хоҳад гуфт: инҳо ҳама гӯсфандони Ман ҳастанд. Ман аз ҷангалҳо ва обҳо, ва буттаҳо, ва хорҳо гузаштам, то онҳоро ҷамъ кунам, ва пойҳои Ман сӯрох шуданд ва дастҳо ва паҳлӯи Ман сӯрох шуданд, пеш аз он ки ман онҳоро ба даст гирам; аммо ҳоло онҳо дар ин ҷо ҳастанд». Ҳамаи он чизеро, ки Ӯ дар гузашта барои мо кардааст, вақте ки ҳамчун Чӯпони Нек, Ӯ ҷони Худро барои гӯсфандон дод; донистани ҳамаи он чизеро, ки Ӯ ҳанӯз барои мо хоҳад кард, вақте ки Ӯ ҳамчун Чӯпони Сарвар меояд, мо метавонем дар сафари ҳозираи биёбони худ ба чеҳраи Ӯ нигоҳ кунем ва бигӯем:
«ХУДОВАНД ЧӮПОНИ МАН АСТ».
