Қисми 2
Ҳар як Инҷил ҳодисаи таъсиси шикастани нонро тасвир мекунад; аммо, танҳо се Инҷили аввал тафсилоти воқеии Шоми Худовандро пешниҳод мекунанд. Вақте ки мо сабтҳои алоҳидаи ин ҳодисаро баррасӣ мекунем, маълум аст, ки Шоми Худованд танҳо аз ҷониби Худованд ва онҳое, ки бо муҳаббати Ӯ воқеан алоқаманд буданд, ҷашн гирифта мешуд.
Юҳанно 13:30 ба таври возеҳ мегӯяд, ки Яҳудо ҳузур надошт: «Ӯ пас аз гирифтани луқма, дарҳол берун рафт, ва шаб буд.» Иди Фисҳ ҷашн гирифта шуд: ҳар яҳудие, ки «аз ҷиҳати маросимӣ пок» буд, метавонист иштирок кунад, ва Яҳудо низ иштирок кард. Дарҳол пас аз рафтани ӯ, мо мебинем, ки танҳо наздикони Ӯ, онҳое, ки бо риштаҳои муҳаббат ба Ӯ пайванд буданд, дар Шоми Худованд иштирок карданд. Ҳамин тариқ, танҳо онҳое, ки воқеан наҷот ёфтаанд, бояд дар ин Шоми Худованд иштирок кунанд.
Хусусияти шахсӣ дар Инҷили Луқо
Маҳз дар Инҷили Луқо мо ҳисоботи пурраи ин ҷашни муҳаббатро пайдо мекунем. Танҳо дар ин ҳисобот хусусияти хеле шахсӣ дода шудааст:
«Ин бадани Ман аст, ки барои шумо дода шудааст. Инро барои ёдбуди Ман кунед.» «Ин коса аҳди нав дар хуни Ман аст, ки барои шумо рехта шудааст.»
Ин ифодаи пайванди муҳаббат, ки бо марги Масеҳ барқарор шудааст, бешубҳа фикри асосӣ дар иштирок дар Шоми Худованд аст. Гуфта шудааст, ки дар ҳисоботи Луқо мо Худовандро мебинем, ки ба шогирдонаш нишон медиҳад, ки чӣ тавр Ӯ метавонад пас аз рафтанаш бо онҳо бошад; яъне, дар Шоми Худованд онҳо «Ӯро ба ёд меоварданд.»
Ин на танҳо ба ёд овардани як ҳодисаи оддии таърихӣ аст, балки дар иштирок дар нон ва шароб ба ёд овардани (маънои аслии ёд кардан) Худи Ӯ, ба таври хеле шахсӣ аст. Воқеияти марги Ӯ бешубҳа дар чунин лаҳза дилро ишғол мекард, аммо дар айни замон, эътирофи пурраи Ӯ ҳамчун Зинда, «то абад зинда,» «нахустзода дар байни бародарони бисёр» вуҷуд дорад.
Пайванди байни Фисҳ ва Шоми Худованд
Пайванде, ки мо байни Фисҳ ва Шоми Худованд мушоҳида мекунем, хеле таъсирбахш аст. Фисҳ шаби «хеле хотирмон»-ро ба ёд меовард, вақте ки хуни барраи кушташуда ба даромадгоҳҳо ва болои дари хонаи онҳое дар Миср пошида шуд, ки аз ҳукми гузашта бар гунаҳкорони атрофашон паноҳ ёфта буданд. Ин барои исроилиён бештар гарави наҷот буд, на танҳо барои берун овардани онҳо аз ғуломӣ, балки барои овардани онҳо ба сарзамини неки мақсади Худо.
Намунае, ки 1500 сол аз Худованди мубораки мо, барраи ҳақиқии Фисҳ, ки марги Ӯ асос ва гарави наҷот ва раҳоӣ аст, нигоҳ дошта шудааст, ки аз ҳар исроилӣ, ки то ҳол медонист ё орзу мекард, хеле амиқтар ва васеътар аст. Оё дидани иҷрои намуна дар худи рӯзи Фисҳ, «Фисҳи мо, ки барои мо қурбонӣ шуд,» аҷиб нест? Бешубҳа, ин дилро аз нав ба ҳаяҷон меорад, зеро суханони Худованди мо дар гӯши мо садо медиҳанд, «бо хоҳиш хостам, ки ин Фисҳро бо шумо пеш аз азоб кашиданам бихӯрам» (Луқо 22:15). Бо хӯрдани Фисҳ бо шогирдонаш, Наҷотдиҳандаи мо Худро бо боқимондаи худотарси он рӯз алоқаманд кард, бо эҳтиёт онро аз одатҳои яҳудиён барвақттар хӯрд.
Маълум аст, ки яҳудиён умуман Фисҳро рӯзи ҷумъаи нисфирӯзӣ мехӯрданд, тавре ки мо мегӯем, дар ҳоле ки Худованд шоми панҷшанбе хӯрд. Натиҷа ин буд, ки дар вақти умуман хӯрдани Фисҳ, Барраи ҳақиқии Фисҳ қурбонӣ шуд.
Таъсиси тартиботи нав
Пас аз хӯрдани Фисҳ, Худованд онро муваққатан ба таври расмӣ як сӯ мегузорад, бо эълони он ки Ӯ дигар онро нахоҳад хӯрд, то даме ки Малакути Худо фаро расад. Ин, бешубҳа, ишора ба таъсиси Малакут дар намоиш ва қудрат аст. Ин гарави Худованд аст, ки сарфи назар аз он ки ҳама чиз бо рад ва марги Ӯ ба охир расидааст, ҳеҷ як мақсади Худо ноком нахоҳад шуд, ҳар як ваъдаи Худо дар бораи Масеҳ пурра амалӣ хоҳад шуд.
Дар ин миён, тартиботи нав дар Шоми Худованд ҷорӣ ва таъсис дода мешавад. Ин гурӯҳи хурд дар атрофи Ӯ дар он шаби хиёнат тамоми гурӯҳеро намояндагӣ мекард, ки бо хӯрдани нон ва нӯшидани коса марги Ӯро - яъне радди Ӯро дар ин ҷо - то бозгашти Ӯ нишон медиҳанд. Чӣ гуна дилҳои моро ба худ ҷалб мекунад, вақте ки мо дар бораи Худованд фикр мекунем, ки аз ҳама чизҳое, ки дар наздикони Ӯ рӯй медоданд - инкор, тарк кардан ва гурехтани онҳо дар ҳузури хатар - огоҳии комил дошт, ва хоҳиши муҳаббати Худро ба онҳо ифода мекард; он муҳаббате, ки мехост онҳо дар он соати торик дар назди Ӯ бошанд.
Он гоҳ мо суханони пурфайзи Худовандро дар он ҳуҷраи болоӣ ва дар роҳ ба Ҷатсамонӣ дар Юҳанно 13-17 ба ёд меорем. Чунин ба назар мерасад, ки ҳар қадар фишор меафзуд, дили Ӯ дар ифодаи сарватҳои муҳаббати илоҳӣ таскин меёфт. Ин сарватҳо, бешубҳа барои онҳое, ки он шаб дар атрофи Ӯ буданд, хеле гаронбаҳо буданд, дилҳои ҳамаи муқаддасонро, ки ба ин доираи муҳаббати илоҳӣ дохил шудаанд, шод гардонидаанд.
