Шифои мӯъҷизавии бемории даҳшатнок
Махав ва Наамон
Калимаи «махав» дар Китоби Муқаддас ба бемории табобатнашавандае ишора мекунад, ки боиси деформатсия ва нотавонии хатарноки ҳис кардани дард мегардад. Баръакси бемории Ҳансен, ки дар замони мо «махав» номида мешавад, барои он табобат вуҷуд надошт. Махав дар Каломи Худо маҷози гуноҳ аст – чӣ тавре ки махав ҷисман тағйир медиҳад, гуноҳ моро рӯҳан тағйир медиҳад.
Наамон, сардори лашкари подшоҳи Сурия, «марди қавӣ ва шуҷоъ буд, вале махавӣ буд» (2 Подшоҳон 5:1 ESV). Вақте ки ӯ шунид, ки дар Самария (Исроил) пайғамбаре ҳаст, ки метавонад «ӯро аз махаваш шифо диҳад» (ояти 3), ӯ ба подшоҳи худ гуфт. Подшоҳи Сурия бо Наамон ба подшоҳи Исроил нома фиристод, ҳамроҳ бо «даҳ талант нуқра, шаш ҳазор сиқл тилло ва даҳ либоси ивазшаванда». Дар нома гуфта шуда буд: «Ман ба ту Наамон, бандаи худро фиристодам, то ки ӯро аз махаваш шифо диҳӣ!» (ояти 6).
Подшоҳи Исроил, аз нома ноумед шуда, «либосҳои худро дарида гуфт: «Оё ман Худо ҳастам, ки бикушам ва зинда кунам, ки ин мард ба ман хабар медиҳад, то мардеро аз махаваш шифо диҳам?» ... Аммо вақте ки Элишоъ, марди Худо, шунид, ки подшоҳи Исроил либосҳои худро даридааст, ба подшоҳ фиристода гуфт: «...Бигзор ӯ ҳоло назди ман ояд, то бидонад, ки дар Исроил пайғамбаре ҳаст» (оятҳои 7-8).
Чӣ махавро шифо медиҳад
Сарвати моддӣ ва қудрати инсонӣ махавро – ё масъалаи гуноҳро – шифо дода наметавонад. Танҳо Худо метавонад махавиро шифо диҳад, ва Ӯ ин корро барои иҷрои мақсади илоҳии худ хоҳад кард. Ӯ мехост, ки Наамон, як бутпараст, бубинад, ки Худои Исроил Худои ҳақиқӣ аст.
Наамон дар бораи чӣ гуна шифо ёфтанаш хулосаҳои худро бароварда буд. Ӯ фикр мекард, ки Элишоъ «ҳатман назди [ӯ] мебарояд ва истода, ба исми Худованд Худои худ дуо мекунад» (ояти 11). Аммо не! Роҳи Худо ин буд, ки Наамон «рафта, дар Урдун ҳафт бор шуста шавад» (ояти 10). Бо ин кор, ба ӯ гуфта шуд, ки гӯшти ӯ барқарор мешавад ва ӯ аз беморӣ озод мегардад.
Махавӣ хашмгин шуд ва фикр кард, ки обҳои зебо ва тозаи Сурия аз Урдуни ифлос беҳтар хоҳанд буд. Одамон аксар вақт роҳи Худоро барои пок кардани онҳо рад мекунанд, иддао мекунанд, ки онҳо беҳтарин кореро, ки метавонанд, мекунанд ё ваъда медиҳанд, ки «саҳифаи навро оғоз мекунанд». Аммо, ҳар як шахс бояд хулоса кунад, ки «ман гуноҳ дорам» – табиати гуноҳкоре, ки аз он бояд пок шаванд (1 Юҳанно 1:8). Ҳар як шахс бояд бо боварӣ имон оварад, ки «хуни Исо ... моро аз ҳар гуноҳ пок мекунад» (ояти 7). Мо бояд имон оварем, ки азоб, марг, рехтани хун ва эҳёи Масеҳ ҳама қисми он аст, ки Ӯ «гуноҳҳои моро дар бадани Худ бар дарахт бардошт, то ки мо барои гуноҳ мурда, барои адолат зиндагӣ кунем» (1 Петрус 2:24). Ин шустани мо хоҳад буд. Худованд гуфт: «Агар Ман туро нашӯям, ту бо Ман ҳиссае надорӣ» (Юҳанно 13:8) – ту ҳанӯз дар гуноҳҳои худ ҳастӣ.
Худо моро тағйир медиҳад
Вақте ки Наамон ҳафт бор ба Урдун даромад, «мувофиқи сухани марди Худо ... гӯшти ӯ мисли гӯшти кӯдаки хурдсол барқарор шуд, ва ӯ пок шуд» (2 Подшоҳон 5:14). Чӣ тағйироте! Сипас ӯ гуфт: «Дар тамоми замин Худое нест, магар дар Исроил» (ояти 15). Ӯ инчунин барои бахшиш хост, агар, ҳамчун як қисми кори худ, ӯ бо устоди худ ба хонаи Риммон, ки устодаш ибодат мекард, рафта, ӯ низ саҷда кард (ояти 18). Элишоъ ба ӯ танҳо гуфт: «Ба саломатӣ рав» (ояти 19).
Вақте ки мо имондор мешавем, мо табиати нав мегирем ва дигар гуноҳ кардан намехоҳем. Мо, чунон ки Худованд гуфт, «Касе ки оббозӣ кардааст ... [ва] комилан пок аст» (Юҳанно 13:10) мешавем. Ин ҳам дуруст аст, ки вақте ки мо дар ҳаёти ҳаррӯзаи худ қадам мезанем, пойҳои мо ифлос мешаванд ва ба шустан ниёз доранд. Сипас, агар мо, мисли Наамон, иқрор шавем ва бахшиш пурсем, ин гуноҳҳо бахшида мешаванд ва Ӯ «моро аз ҳар беадолатӣ пок мекунад» (1 Юҳанно 1:9).
Шаҳодати кӯдак метавонад самаранок бошад
Духтараки хурдсол ба зани Наамон дар бораи қудрати Худо, ки тавассути пайғамбар дар Исроил дастрас аст, нақл кард. Дар ҳақиқат, кӯдаконе, ки дониши кам доранд, метавонанд, гӯё, шахси махавиро ба сӯи Худо равона кунанд. Ман як қотилро медонам, ки дар зиндони Иёлоти Муттаҳида интизори қатл аст, ки тавассути як духтараки хурдсол ба Худованд оварда шуд. Қобили зикр аст, ки ӯ ҳоло ҳам аз зиндон хидмати пурсамарро барои Худованд идома медиҳад!
Бигзор намунаи Наамон ва духтараки хурдсол дар Аҳди Қадим барои рӯҳбаланд кардани кӯдакон – фарзандони Худо – барои сӯҳбат бо дигарон дар бораи муҳаббат ва қудрати Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо хидмат кунад. Ҷолиб он аст, ки мо ҳатто номи ӯро намедонем!
