Паёмбар Мико дар бораи Яке сухан гуфт ки аз Байт-Лаҳм мебарояд ва «Ҳоким дар Исроил хоҳад буд, ки баромадани Ӯ аз қадим, аз азал аст» (Мико 5:2 NKJV), ё «аз абадият» (JND). Он чизе ки паёмбар нафаҳмид, ин буд, ки марг, дафн, эҳё ва сууд ба дасти рости Худо дар байни таваллуд ва ҳукмронии Ин шахс қарор хоҳад гирифт.
Бисёре аз Навиштаҳои дигари Аҳди Қадим дар бораи омадани Худованд Исо сухан мегӯянд, ба монанди Закарё 9:9-10. Ояти 9 (NKJV) – «Хеле шодӣ кун, эй духтари Сион! Фарёд зан, эй духтари Ерусалим! Инак, Подшоҳи ту назди ту меояд; Ӯ одилу наҷотбахш аст, фурӯтан аст ва бар хар, бар курра, бар бачаи хар савор аст» – ба замоне ишора мекунад, ки Худованд Исо дар рӯи замин буд. Ӯро бар хар савор диданд. Ҳар чор Инҷил ба иҷро шудани ин пешгӯӣ шаҳодат медиҳанд.
Нисфи охири Закарё 9:10 мегӯяд: «Ӯ ба халқҳо сулҳ хоҳад гуфт; ҳукмронии Ӯ «аз баҳр то баҳр, ва аз дарё то ақсои замин» хоҳад буд». Ин пешгӯӣ ҳанӯз иҷро нашудааст ва он вақте иҷро хоҳад шуд, ки Худованд Исо боз ба замин ояд. Он вақт Ӯ бар хар нахоҳад буд, балки бар аспи сафед (Ваҳй 19:11). Асп рамзи қудрат ва ҷалоли подшоҳии Ӯст. Ӯ меояд, то ҳамчун Подшоҳи подшоҳон ва Худованди худовандҳо ҳукмронӣ кунад (Ваҳй 19:16). Ин омадан «зуҳури Ӯ» номида мешавад (2 Тимотиюс 4:8). Онҳое, ки ба Ӯ имон овардаанд, «бо Ӯ дар ҷалол зоҳир хоҳанд шуд» (Қӯлассиён 3:4). «Ӯ зоҳир хоҳад шуд», «зеро ки Ӯ бояд ҳукмронӣ кунад» (Ибриён 9:28; 1 Қӯринтиён 15:25). Худованд Исо хоҳад омад, моро бо худ меорад, то ҳукмронии ҷалоли 1000-солаи Худро бар замин оғоз кунад – ва бо файзи аҷиб, мо ҳамчун моли Ӯ бо Ӯ ҳукмронӣ хоҳем кард.
Подшоҳон дар пеши Ӯ сар хам хоҳанд кард, Ва тилло ва бухур хоҳанд овард; Ҳамаи халқҳо Ӯро ибодат хоҳанд кард, Ҳамаи мардумон ситоиши Ӯро хоҳанд суруд. Зеро ки Ӯ бар дарё, баҳр ва соҳил ҳукмронӣ хоҳад кард, То он ҷое ки парҳои уқоб, Ё боли сабуки кабӯтар парвоз карда метавонад. —Ҷеймс Монтгомери (1771–1854)
Пеш аз ҳукмронии Ӯ
Пеш аз он ки Ӯ ҳукмронӣ кунад, як ҳодисаи пурҷалол рӯй хоҳад дод. Ин ҳақиқат дар Аҳди Қадим нест; онро Худованд Исо бояд эълон мекард – чунон ки танҳо Ӯ метавонист – ба худаш. Дар Юҳанно 14 Яҳудои хиёнаткор дигар дар ширкати Худованд Исо набуд. Ӯ аллакай ба шаб рафта буд (13:30). Худованд Исо ба онҳое, ки бо Ӯ буданд, гуфт: «Агар ман равам ва барои шумо ҷой тайёр кунам, боз меоям ва шуморо назди Худам қабул мекунам; то ки дар он ҷое ки ман ҳастам, шумо низ бошед» (14:3). Ин, ки одатан «раптура» номида мешавад, умеди мубораки мост!
Ҳавворӣ Павлус дар бораи «омадани Худованди мо Исои Масеҳ ва ҷамъ омадани мо назди Ӯ» навиштааст (2 Таслӯникиён 2:1). Ӯ дар номаи қаблӣ тафсилоти бештари умеди муборакро додааст: «Худованд худаш аз осмон бо фарёд, бо овози сарфаришта ва бо карнаи Худо фуруд хоҳад омад. Ва мурдагон дар Масеҳ аввал эҳё хоҳанд шуд. Он гоҳ мо, ки зиндаем ва боқӣ мондаем, бо онҳо дар абрҳо рабуда хоҳем шуд, то Худовандро дар ҳаво пешвоз гирем. Ва ҳамин тавр мо ҳамеша бо Худованд хоҳем буд» (1 Таслӯникиён 4:16-17).
Ҳавворӣ дар номаи худ ба Титус дар як оят раптураро, вақте ки Худованд барои мо меояд, ва зуҳурро, вақте ки Ӯ бо мо меояд, зикр кардааст. Ӯ навиштааст: «интизори умеди муборак ва зуҳури пурҷалоли Худои бузург ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ» (Титус 2:13).
Ин умеди муборак ё хушбахт аст, зеро Худованд Худаш хоҳад омад ва моро назди Худашқабул хоҳад кард. Ӯ умеди мост: «Худованд Исои Масеҳ, умеди мо» (1 Тимотиюс 1:1). Ин муборак аст, зеро «мо ба Ӯ монанд хоҳем шуд, зеро ки Ӯро чунон ки ҳаст, хоҳем дид» (1 Юҳанно 3:2).
Ин умед – умеди мо – «ҳам мутмаин ва ҳам устувор аст» (Ибриён 6:19). Ин ваъдаест, ки Худованд додааст. «Мо чунин умед дорем» (2 Қӯринтиён 3:12). Биёед «интизори умед бошем» (Ғалотиён 5:5). Таслӯникиён аз бутҳо ба Худо рӯ оварда буданд, то ба Худои зинда ва ҳақиқӣ хидмат кунанд ва интизори Писари Ӯ аз осмон бошанд (1 Таслӯникиён 1:9-10). Оё шумо интизори Ӯ ҳастед? Оё Худованд Исо умеди шумост? Мутаассифона, имрӯз бисёриҳо умед надоранд; онҳо Худованд Исоро ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованд намешиносанд.
Ҳамчун онҳое, ки ба Ӯ тааллуқ доранд, биёед «умедеро, ки дар пеши мо гузошта шудааст, ба даст гирем» (Ибриён 6:18). «Зеро ки каме дигар, ва Он ки меояд, хоҳад омад ва дер нахоҳад кард» (10:37). Ӯ меояд, то моро ба хонаи Падари худ, хонаи абадии мо барад. «Масеҳ дар шумо, умеди ҷалол» (Қӯлассиён 1:27).
«Омадани Худованд наздик аст» (Яъқуб 5:8). Ӯ метавонад имрӯз ояд ва моро назди Худаш қабул кунад. «Худованд наздик аст» (Филиппиён 4:5). «Инак, ман ба зудӣ меоям» (Ваҳй 22:7). Ин умеди муборак бояд дар мо ҳангоми интизории Ӯ таъсири ахлоқӣ ва поккунанда дошта бошад. «Ҳар кас, ки ин умедро дар Ӯ дорад, худро пок мекунад, чунон ки Ӯ пок аст» (1 Юҳанно 3:3). ««Ман ба зудӣ меоям». Омин. Ҳамин тавр, биё, Худованд Исо» (Ваҳй 22:20).
