Суханони хуби охирин Аз як марди хеле бад
Суханони охирини шахсе, ки дар арафаи марг қарор дорад, муҳим аст, махсусан вақте ки онҳо дар Библия сабт шудаанд. Ба он чизе ки гуфта шудааст, бояд бодиққат таваҷҷӯҳ кард, на ин ки посух дод: «Кӣ парво дорад?» ё «Ин ба мо чӣ?» (Матто 27:4 KJV). Баъзе одамон пас аз шунидани суханони хуби охирини як марди хеле бад ин шарҳро доданд!
Ҳамаи Навиштаҳо арзишманданд ва мо бояд тафсилот – «кӣ, кай, чӣ, чаро ва чӣ тавр» –-и он чизеро, ки дар он сабт шудааст, баррасӣ кунем. Сипас мо бояд пурсем: «Барои мо чӣ татбиқ ё ҳикмат вуҷуд дорад?» Бо дарназардошти ин, биёед ба баъзе далелҳое, ки ба як шогирди мушаххас пеш аз салиб кашидани Худованд Исои Масеҳ алоқаманданд, назар андозем.
Кӣ
Суханони охирине, ки посухи аҷиби дар боло зикршударо ба вуҷуд оварданд, аз ҷониби Яҳудои Исқарют, бадномтарин шайтон, ё шахси бад, дар Библия гуфта шуданд. Ин мард ягона шахсе буд, ки Худованд Исо дар бораи ӯ эълон кард: «Барои он мард хуб мебуд, агар таваллуд намешуд» (Матто 26:24).
Посух ба Яҳудо, «Ин ба мо чӣ,» аз ҷониби саркоҳинон ва пирони яҳудии бепарво (Матто 27:3) гуфта шуд, ки дар бораи амалҳои ӯ ё амалҳои худ виҷдон надоштанд.
Кай
Яҳудо суханони охирини худро, ки дар Библия сабт шудааст, пас аз шунидани он ки Ӯро, ки ӯ хиёнат карда буд, ба марг маҳкум кардаанд (Матто 27:3), баён кард.
Чӣ
Суханони хуби охирини ин марди хеле бад «Ман гуноҳ кардам» (ояти 4) буданд. Ба ин, дар ҳамон оят, иқрори ҷинояти мушаххаси ӯ илова карда шуд: «Ман хуни бегуноҳро хиёнат кардам.»
Чаро
Яҳудо фаҳмид, ки Худованд аз ҷониби суди ғайриқонунии иерархияи яҳудӣ ба марг маҳкум шудааст. Иқрори гуноҳ аз он сабаб буд, ки ӯ «худро тавба кард» (ояти 3), ё «пушаймон шуд» (NKJV), пас аз дидани зараре, ки амали ӯ расонида буд.
Чӣ тавр
Мо метавонем пурсем: «Чӣ тавр мо метавонем ин далелро фаҳмем, ки ин суханони охирин – иқрори гуноҳ – баён шуданд ва бо вуҷуди ин, он касе ки онҳоро гуфт, худро овехт (Матто 27:5) ва фавран ба дӯзах маҳкум шуд?» Суханони Худованд «барои он мард хуб мебуд, агар таваллуд намешуд» (Матто 26:24 KJV) ва ишораи Ӯ ба Яҳудо ҳамчун «писари ҳалокат» (Юҳанно 17:12), яъне «касе ки ба дӯзах маҳкум шудааст,» маҳкумияти ӯро тасдиқ мекунанд.
Саволи дигаре, ки мо метавонем пурсем, ин аст: «Оё иқрор ва тавба воситаи наҷот нест?» Ба ин саволҳо Рик Портер, капеллан бо хидмати капеллаи ронандагон (бо баъзе таҳрирҳо барои равшанӣ) хуб ҷавоб дод:
Навиштаҳо Яҳудоро ҳамчун «писари ҳалокат» дар Юҳанно 17:12 муаррифӣ мекунанд, яъне касе ки ба ҳалокат маҳкум шудааст. Исо медонист, ки Ӯ хиёнат хоҳад шуд ва, дар асл, Ӯ инро дар ҳузури шогирдони худ дар ҳуҷраи болоӣ эълон кард (Матто 26:20-25). Дар асл, Яҳудо гуфт: «Албатта, ин ман нестам,» ва Исо ҷавоб дод: «Бале, ин туӣ.» Агар Яҳудо тавба мекард ва барои наҷот бахшиш мепурсид, ин ҳамон вақт мебуд. Аммо, ӯ ин корро накард, ва Исо ба ӯ гуфт, ки бирав ва кореро, ки мехостӣ, бикун. Юҳанно 13:26-27 равшании бештар медиҳад. Чунон ки Юҳанно изҳор дошт, Шайтон ба Яҳудо даромад, вақте ки ӯ нонеро, ки Исо пешниҳод кард, гирифт. Пас аз ин, тамоми хиёнати боқимонда ба амал омад. Яҳудо, пас аз дидани натиҷа, то дараҷаи ноумедии пушаймонӣ хеле ғамгин шуд. Ҳалли Яҳудо худкушӣ буд.
Баръакс, ба он чизе ки Петрус пас аз инкори Исо кард, диққат диҳед, ки он низ аз ҷониби Исо пеш аз он ки рӯй диҳад, эълон шуда буд (Луқо 22:54-62). Петрус сахт гиря кард, дарк кард, ки рӯҳи ӯ омода аст, аммо ҷисми ӯ заиф аст, ҳамон тавре ки Исо гуфт (Матто 26:41).
Фарқи байни ду шогирд чист? Петрус тавба кард; Яҳудо пушаймон шуд. Мо метавонем бигӯем, ки Петрус наҷот ёфт ва [Худовандро инкор кард, зеро ӯ] заиф буд; Яҳудо наҷот наёфт, ё аз нав таваллуд нашуд, ва хуни бегуноҳро хиёнат кард.
Мушкилоти дигари иқрори Яҳудо дар он аст, ки он ба мақомоти динӣ, на ба Худованд, ки бар зидди Ӯ гуноҳ карда буд, дода шуд. Вақте ки шоҳ Довуд дар амали зинокоронаи худ ва куштори минбаъда гуноҳ кард, ӯ гуноҳи худро ба Худо иқрор кард: «Бар зидди Ту, танҳо Ту, ман гуноҳ кардам ва ин бадиро дар назари Ту кардам» (Забур 51:4 nkjv). Иқрори ҳақиқӣ, ки ба бахшиш аз Худо мерасонад, бояд ба Ӯ равона карда шавад, на ба инсон.
Ду татбиқ
Иқрори «Ман гуноҳ кардам» хеле муҳим аст. Ин чизест, ки ҳар як шахс бояд иқрор кунад. Он наметавонад аз як пушаймонии оддӣ ё андӯҳ – танҳо пок кардани виҷдони бад – ба вуҷуд ояд. Иқрор бояд аз дил бошад! Инчунин муҳим аст, ки худро табиатан гуноҳкор эътироф ва иқрор кард, ҳолате, ки тавассути гуноҳи аслии Одам мерос гирифта шудааст (Румиён 5:12). Иқрори ҳақиқӣ танҳо тавассути тавбаи ҳақиқӣ ба вуҷуд меояд, ки ин аз гуноҳ рӯй гардондан, қатъ кардани ҳама амалҳои бад ва тағйироти муҳим аз бадӣ ба некӣ, ё «аз торикӣ ба нур» (Аъмол 26:18) -ро дар бар мегирад. Ин ислоҳоти ҳамаҷонибаи ҳаёт аст – ҳаёти наве, ки наметавонад тавассути иродаи худ ё кӯшиш ба даст ояд, балки тавассути кори Худо (Эфсӯсиён 2:1-5).
Татбиқи дигарро баррасӣ кунед. Иқрори гуноҳҳо чизест, ки имондор бояд амалӣ кунад. Ҳеҷ гуноҳе наметавонад боиси он гардад, ки имондори ҳақиқӣ наҷоти худро аз даст диҳад, аммо ҳар гуноҳ Рӯҳи Муқаддасро ғамгин мекунад ва муоширатро бо Худованд халалдор мекунад. Барои барқарор кардани наздикии шикаста бо Масеҳ, иқрори гуноҳ зарур аст. Ин роҳи масеҳӣ ба муоширати барқароршуда бо Худованд Исо аст: «Агар мо гуноҳҳои худро иқрор кунем, Ӯ содиқ ва одилона аст, ки гуноҳҳои моро бахшад ва моро аз ҳама беадолатӣ пок кунад» (1 Юҳанно 1:9). Петрус наҷоти худро аз даст надод, вақте ки ӯ Худованди худро инкор кард, аммо инкори ӯ бояд ҳал мешуд, ва эҳтимол дар вохӯрии аввалини ӯ бо Масеҳи эҳёшуда (Луқо 24:34) ин кор анҷом ёфт. Ба мо мундариҷаи он вохӯрӣ гуфта нашудааст; он танҳо байни Петрус ва Худованд буд.
Чизҳое, ки бояд баррасӣ шаванд
Агар шумо ҳамон суханони хуби охирини як марди хеле бад, Яҳудоро, ки танҳо каме пушаймонӣ дошт ва танҳо як гуноҳро иқрор кард, бигӯед, шумо табдил наёфтаед. Бо тавбаи ҳақиқӣ ва иқрор ба Худованд биёед, пешниҳоди наҷоти Ӯро тавассути имон қабул кунед ва имрӯз наҷот ёбед! «Инак, акнун вақти қабулшуда аст; инак, акнун рӯзи наҷот аст» (2 Қӯринтиён 6:2). Гарчанде ки дуои мушаххаси иқрор ва тавба вуҷуд надорад, метавонад чунин бошад: «Худованд Исо, ман гуноҳ ва бечорагии худро иқрор мекунам. Ту барои ман мурдӣ, то ки ҷазои гуноҳҳои ман бахшида шавад. Лутфан маро пок кун ва маро қодир соз, ки ҳаёти ба Ту писандро зиндагӣ кунам. Ман ба Ту бовар дорам ва барои наҷот додани ман ба Ту шукр мегӯям.»
Барои имондорон, бо Наҷотдиҳанда ҳисоби кӯтоҳ дошта бошед. Муоширати худро бо Ӯ баробари дарк кардани гуноҳ карданатон, бо иқрори ҳақиқӣ аз дили пушаймон ва ғамгин барқарор кунед. Ӯ содиқ ва одилона аст, ки моро бахшад ва моро пок кунад.
