САВОЛ:
Баъзе масеҳиён иддао доранд, ки дар муошират нон ва шароб ба ҷисм ва хуни Исо табдил меёбанд. Оё онҳо дар ҳақиқат ба ин бовар доранд?
ҶАВОБ:
Ин иддао ба Юҳанно 6:53-54 асос ёфтааст, ки дар он Исо гуфт: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям... ҳар кӣ ҷисми Маро бихӯрад ва хуни Маро бинӯшад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад.» Бар асоси ин оятҳо ва Матто 26:26-28 – ки дар он Исо дар бораи нон ва шароб гуфт: «Бигиред, бихӯред; ин ҷисми Ман аст... ин хуни Ман аст» – баъзе масеҳиён хатои онро доранд, ки нон ва шароб гӯшт ва хуни воқеии Исо мебошанд.
Аммо ин чӣ гуна имконпазир аст? Ӯ бо ҷисми худ бо шогирдонаш буд, вақте ки Ӯ «нонро гирифт, баракат дод ва шикаст» (Матто 26:26). Ва сипас дар Матто 26:29, Ӯ мундариҷаи косаро ҳамчун шароб муайян кард ва гуфт: «Ман аз ин меваи ток аз ҳоло то он рӯзе, ки онро бо шумо дар Малакути Падари Худ нав менӯшам, наменӯшам.»
Дар Луқо 22:20, нависанда ҳангоми сабт кардани суханони Худованд, ки рамзи косаро тасвир мекард, эҳтиёткор буд ва навишт, ки он хуни Ӯ нест, балки «аҳди нав дар хуни Ман аст, ки барои шумо рехта мешавад.» Ин нишон медиҳад, ки нон ва шароб шаҳодат ва рамзи ҷисм ва хуни Худованд мебошанд, ки барои мо дода шудаанд.
Дар 1 Қӯринтиён 11:26, Павлус пас аз иқтибос овардани суханони шабеҳ ба Инҷилҳо як изҳороти хеле муҳимро илова кард. Ӯ навишт: «Зеро ҳар қадар ки ин нонро мехӯред ва ин косаро менӯшед, марги Худовандро то омадани Ӯ эълон мекунед.» Ӯ ба «гӯшт» ва «хун» ишора накард, балки «нон» ва «коса» навишт. Инчунин ӯ қаблан навишта буд, ки «Косаи баракат, ки мо баракат медиҳем, оё он муоширати хуни Масеҳ нест? Ноне, ки мо мешиканем, оё он муоширати ҷисми Масеҳ нест?» (1 Қӯринтиён 10:16).
Ин изҳоротҳои Павлус (ки ба сабти дар Инҷилҳо овардашуда илова шудаанд) ба мо кӯмак мекунанд, ки ду ҳақиқати мушаххасро беҳтар дарк кунем: ки нон ва шароб ҷисм ва хуни Ӯро ҳамчун нишонаи муошират рамзӣ мекунанд, ва ин ки дархост барои ёд кардани Ӯ на танҳо ба шогирдон, балки ба тамоми Калисо дар тӯли ин аср дода шудааст.
Нон инчунин ягонагиро рамзӣ мекунад аз ҷисми масеҳиён, чунон ки Павлус қайд кард, вақте ки ӯ навишт: «Зеро мо, гарчанде ки бисёрем, як нон ва як ҷисм ҳастем; зеро ҳамаи мо аз он як нон шарик мешавем» (1 Қӯринтиён 10:17). Дар ин ҷо нон ҳам ҷисми Худованд Исо ва ҳам ягонагии ҷисми ҳамаи имондоронро рамзӣ мекунад. Пешниҳод кардан, ки нон ба гӯшти воқеии Исои Масеҳ табдил меёбад, рамзро барои ду чизи гуногуне, ки онҳо намояндагӣ мекунанд, номувофиқ, агар на ғайриимкон, месозад.
Инчунин бояд қайд кард, ки ҳам дар Аҳди Қадим ва ҳам дар Аҳди Ҷадид Худо фармуд, ки ҳеҷ кас хун нанӯшад (Ибодат 7:27; Ибодат 17:12; Аъмол 15:20,29). Худои Писар ҳеҷ гоҳ бар зидди манъи Худаш намерафт! Бар асоси Юҳанно 6:53-56 ва Матто 26:26-28, талаб кардани тафсири аслии калимаҳои «гӯшт» ва «хун» бар зидди Каломи Худо меравад. Пас, он бояд маънои дигар дошта бошад. Суханони Худованд дар асл маънои онро доранд, ки мо бояд Ӯро ба таври рӯҳонӣ як қисми худ созем. Ҳатто чунон ки ғизое, ки мо мехӯрем ва моеъе, ки менӯшем, як қисми мо мешаванд – аз ин рӯ мо онҳоро барои сохтани ҷисми худ истифода мебарем – ҳамин тавр мо бояд Китоби Муқаддасро бихонем ва дар бораи Масеҳ он қадар биёмӯзем, ки мо дар фикр, сухан ва амал бештар ба Ӯ монанд шавем.
Ҷавоб дода шуд
