Маънои дастгузорӣ
Ин савол яке аз онҳоест, ки дар тӯли солҳо бисёриҳоро ба ташвиш овардааст. Дар Аъмол 13 Барнаббо ва Шоул аз ҷониби Рӯҳи Худо ба ҷамъомадагон «барои коре, ки ман онҳоро даъват кардаам» муайян карда мешаванд ва ҳамчун нишони шиносоӣ ва ҳамкорӣ онҳо «дастҳои худро бар онҳо гузоштанд».
Ибораи «дастгузорӣ» танҳо ба амали айнан гузоштани дастҳои худ бар дигаре ҳамчун нишони шиносоӣ бо онҳо ишора мекунад; ҳеҷ чиз аз як шахс ба дигаре интиқол дода намешавад.
Ҳавворӣ Павлус Тимотиюсро бо худ гирифт, то дар хидмат ҳангоми боздид аз Дербе кӯмак кунад (ниг. Аъмол 16). Дар 1 Тимотиюс 4:14 ба мо гуфта шудааст, ки инъоме, ки ба ӯ дода шуда буд, «бо дастгузории пресвитерия [ё пирон]» эътироф шуда буд; бо ин кор, онҳо ҳамкории худро бо хидмати Тимотиюс дар истифодаи инъоми худ ифода карданд.
Баръакс, вақте ки мо дар 2 Тимотиюс 1:6 мехонем: «инъоми Худоро, ки дар туст, бо гузоштани дастҳои ман барангез», калимаи дар ин ҷо барои «гузоштан» истифодашуда маънои «додан»-ро дорад.
Ин инъоми ба Тимотиюс додашуда як инъоми ҳавворӣ буд, ки Павлус тавассути Рӯҳи Худо дода буд ва бояд ба таври мувофиқ бо ояти 7 истифода мешуд:
Зеро Худо ба мо рӯҳи тарсро надодааст; балки рӯҳи қудрат, ва муҳаббат, ва ақли солимро. (2 Тимотиюс 1:7)
Дар мавриди пирон, онҳо Тимотиюсро «бо дастгузорӣ» шинохтанд ва бо ӯ ҳамкорӣ карданд; инъом ба Тимотиюс «бо дастҳои» ҳавворӣ Павлус ҳамчун асбоби қудрати Худо дода шуд. Ҳамин тавр, мувофиқи ояти 7, дар ин рӯзи заифӣ ва дуршавӣ дарк кардани ҳузури рӯҳ…и қудрат ва муҳаббат ва ақли солим ба мо, чунон ки ба Тимотиюс, имкон медиҳад, ки барои ҷалоли Масеҳ ва баракати халқаш сазовор рафтор кунем.
