Муҳимтарин суханон
Дар ёд дорам, ки вақте кӯдак будам, дар Мактаби якшанбе сурудеро мехондам, ки аз ҷониби Мэри Слейд (1826–1882) навишта шуда буд ва тақрибан чунин буд:
Ба хаймае, ки писарбачаи хурде хобида буд, Танҳо дар охири рӯз мемурд, Хабари наҷотро мо овардем; ӯ гуфт, «Ҳеҷ кас ҳеҷ гоҳ ба ман нагуфтааст!»
ХОР Онро боз гӯед! Онро боз гӯед! Ҳикояи наҷотро такрор ба такрор гӯед, То ҳеҷ кас аз фарзандони одам гуфта натавонад, «Ҳеҷ кас ҳеҷ гоҳ ба ман пештар нагуфтааст.»
«Оё Ӯ маро, писарбачаи хурди камбағалро, ин қадар дӯст дошт? Ба ман хабари шодии некро фиристод? Оё ман набояд нобуд шавам? Оё Ӯ дасти маро мегирад? Ҳеҷ кас ҳеҷ гоҳ ин ҳикояро нагуфтааст!»
Хам шуда, мо суханони охирини нафаси ӯро гирифтем, Ҳамин ки ӯ ба води марг даромад, «Худо Писари Худро фиристод! – Ҳар кӣ!» ӯ гуфт; «Пас ман мутмаинам, ки Ӯ Ӯро барои ман фиристод!»
Табассумкунон гуфт, вақте ки охирин нафасашро сарф кард, «Ман хеле шодам, ки Ӯ барои ман фиристода шуд!» Пинҳонӣ, вақте ки офтоб дар ғарб паст шуд, «Худовандо, ман имон дорам; ҳоло ба дигарон бигӯ!»
Ин суруд ҳангоми омода кардани ин маҷалла ба ёдам омад, ки асосан ба суханони охирин – суханоне, ки пеш аз марги шахс гуфта мешаванд, тамаркуз мекунад. Барои бисёриҳо, чунин изҳорот хеле муҳим ҳисобида мешаванд. Аммо, муҳимтарин суханоне, ки кас метавонад ҳеҷ гоҳ баён кунад, онҳое ҳастанд, ки аз дил дар қабули пешниҳоди наҷоти Худо тавассути Писари Ӯ, ки Ӯро барои мурдан ба ҷои мо фиристод. Онҳоро танҳо дар ин ҳаёт гуфтан мумкин аст. Оё шумо ба Ӯ воқеан эътимод кардаед ва оё шумо барои Ӯ зиндагӣ мекунед?
