Он «кӯдакро» бубинед, ки дар оғӯши модараш бурда мешавад. Оё шумо метавонед ба Ӯ нигоҳ кунед ва шодии Паёмбарро, ки ҳафтсад сол пеш аз таҷассум дар бораи он ҳодисаи аҷиб суруд, ба ёд наоред.
Зеро ки барои мо кӯдаке таваллуд шуд, барои мо писаре дода шуд, ва ҳукумат бар дӯши ӯ хоҳад буд. Ва ӯ Машваратчии Аҷоиб, Худои Қудратманд, Падари Абадӣ, Шоҳзодаи Сулҳ номида хоҳад шуд. Афзоиши ҳукумат ва сулҳи ӯ беохир хоҳад буд! (Ишаъё 9:6-7)
Дар хотир доред, ки дар бораи чӯпонон чӣ навишта шуда буд, ки «онҳо бо шитоб омаданд ва Марям, ва Юсуф, ва кӯдакро, ки дар охур хобида буд, ёфтанд.»
Ин як сирри раҳмат буд, ки Худо бояд инсон шавад, ки «Қадими рӯзҳо» бояд як кӯдак ба андозаи як ваҷаб шавад; ва аммо барои мо, ва барои наҷоти мо — ин воқеан рӯй дод!
Худо дар тамоми қудрати ҷалоли худ, ва инсон дар тамоми заъфи фурӯтании худ — муттаҳид мешавад ва як шахсташкил медиҳад. То ки мо Ӯро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ бидонем ва аз Ӯ лаззат барем. Ӯ аз ҳама ҳолатҳои кӯдакӣ, ҷавонӣ ва мардӣ гузашт — то Наҷотдиҳанда бошад!
Барои мо кӯдаке аз Осмон таваллуд шуд, Барои мо Писари Худо дода шуд; Ҳукумати ҷаҳоне, ки Ӯ офарид, Бар дӯши Ӯ гузошта хоҳад шуд!
