Кори Худо дар офариниш дар қисматҳои гуногуни Навиштаҳои Муқаддас ба мо пешниҳод шудааст, ки ҳар як зикр хусусияти хосеро барои таълими мо баён мекунад. Ҳастӣ ҳисоботи офариниш ва омодагии Худои заминро барои истиқомати инсон бо соддагии илоҳӣ барои таълим, сохтмон ва шодии ҳар як фарзанди Худо медиҳад; изҳороти пурқуввати он барои мӯъмин овози кофиронро, ки моро дар торикӣ дар бораи Худо ва корҳои Ӯ мегузоранд ва моро бо тахминҳо ва назарияҳое, ки аз ақли ночизи махлуқот сарчашма мегиранд, хомӯш мекунад. Масалҳо 8 дар бораи Яке сухан меронад, ки ба мо ҳамчун Ҳикмат пешниҳод шудааст, ки сохтмони он чизеро, ки макони зисти инсон буд, тафтиш мекунад, ки дар он Ӯ, Писари мубораки Худо, ҳамчун Инсон барои иҷрои иродаи Худо барои баракати онҳое, ки ҳамроҳони Ӯ дар замин ва сипас дар осмон барои абадият хоҳанд буд, пайдо мешуд.
Офариниш — Кори Писари Худо
Вақте ки офариниш ба як шахси Худо нисбат дода мешавад, он ба Писар нисбат дода мешавад. Одамон фурсати омадани Писарро ба инсоният барои беҳурмат кардани Ӯ истифода кардаанд, аммо Худо ғамхорӣ кардааст, ки Писарро эҳтиром кунад; ва ин яке аз воситаҳои истифодашуда, ваҳйест, ки Писари Худо офаринишро ба вуҷуд овард.
Се маротиба дар Аҳди Ҷадид ин ҳақиқати муборак ба назари мо оварда шудааст. Дар Юҳанно 1 ин изҳорот мавҷуд аст:
Ҳама чиз ба воситаи Ӯ офарида шудааст; ва бе Ӯ ҳеҷ чизе, ки офарида шудааст, офарида нашудааст.
Павлус дар Қӯлассиён 1 мушоҳида мекунад,
Зеро ба воситаи Ӯ ҳама чиз офарида шудааст, ки дар осмон ва дар замин аст… ҳама чиз ба воситаи Ӯ ва барои Ӯ офарида шудааст.
Агар Юҳанно доираи васеи офаринишро тафтиш кунад, Павлус дар Қӯлассиён махсусан бо соҳаҳои ҳукмронии муназзам ва ҳукумат машғул аст, ки мавҷудияти худро ба Писари муҳаббати Падар қарздоранд,
хоҳ тахтҳо бошанд, хоҳ ҳукмрониҳо, хоҳ сарвариҳо, хоҳ қудратҳо.
Вақте ки нависандаи Ибриён дар бораи офариниши Худо сухан меронад, ӯ мегӯяд, ки он ба воситаи Писар буд:
Ба воситаи Ӯ низ Ӯ ҷаҳонҳоро офарид;
ва ин коиноти физикӣ аст, ки дар ин Навишта дар назари Рӯҳи Худост. Мақсади офариниш, мувофиқи Эфсӯсиён 3:9–10, ин аст, ки ҳоло ба ақлҳои бузурги осмон, дар калисо, ҳикмати гуногунранги Ӯро нишон диҳад. Ваҳй 4:11 нишон медиҳад, ки ҳама чиз барои хушнудии Худо офарида шудааст.
Эҳтиёҷ ба офариниши нав
Ки Худо дар каломи худ дар бораи «офариниши нав» сухан меронад, бешубҳа норозигии Ӯро аз офариниши мавҷуда ифода мекунад. Навиштаҳо инро ба таври фаровон тасдиқ мекунанд, зеро ҳама чизе, ки бо Одам алоқаманд буд, дар суқути ӯ хароб шудааст.
Ин дар Румиён 8 таълим дода шудааст, ки дар он навишта шудааст,
Зеро махлуқот ба беҳудагӣ тобеъ карда шудааст, на аз иродаи худ, худи махлуқот низ аз ғуломии фасод озод хоҳад шуд… тамоми офариниш якҷоя нола мекунад ва то ҳол дар дард азоб мекашад.
Инсони табиӣ ҳеҷ гоҳ бемориҳои офаринишро шифо дода наметавонад; ҳама нақшаҳо ва фаъолиятҳои ӯ ҳеҷ гоҳ нолаи махлуқотро аз байн намебаранд, аммо Масеҳ ноларо хомӯш хоҳад кард, вақте ки дар омадани Ӯ, фарзандони Худо бо Ӯ зоҳир мешаванд.
Харобии офариниши кӯҳна
Аз Одам насли одамон ба вуҷуд омадааст, ки бо ӯ дар шароити ба вуҷуд омада аз суқути ӯ алоқаманданд; ҳама аз рӯи табиат ва амал гуноҳкоранд. Қобил, нахустзодаи Одам, бадкории даҳшатнокеро, ки дар табиати афтодаи инсон буд, зоҳир кард, вақте ки бародарашро кушт ва ҳангоми рӯ ба рӯ шудан бо ҷинояташ ба Худо таҳқиромез сухан гуфт. Нофармонӣ, ки аввал дар Одам ва Ҳавво пайдо шуд, нафрат, бешармӣ ва зӯроварӣ, ки Қобил нишон дод, бо фасоде, ки табиати харобшудаи инсон ба вуҷуд овард, ба зудӣ ҷаҳонро чунон зишт ва бад кард, ки Худо маҷбур шуд онро бо тӯфони бузург пок кунад.
Гузаштани ҷаҳони кӯҳна ва оғози ҷаҳони нав
Ҳавворӣ Петрус дар Номаи якуми худ ба мо мегӯяд, ки Худо
ҷаҳони кӯҳнаро дареғ надошт,
ва дар Номаи дуюми худ фарқ мекунад байни
ҷаҳоне, ки он вақт буд,
ва
осмонҳо ва замине, ки ҳоло ҳастанд.
Аз обҳои тӯфон ҷаҳони наве бо Нӯҳ ҳамчун сарвари он пайдо шуд. Вой! Набудани худдорӣ дар Нӯҳи бечора зуд заъфи инсон ва нотавонии ӯро дар идора кардани он чизе, ки Худо ба дасти ӯ дода буд, нишон дод. Ҳарчанд Худо ба инсон ҷаҳони наве дода буд, он аз ҷиҳати ахлоқӣ ҳанӯз аз офариниши кӯҳна буд, зеро ҳарчанд замин пок карда шуда буд, дар табиати афтодаи инсон тағйире набуд. Ҳар як насли пайдарпай ва ҳар як рушди нави муносибатҳои Худо бо одамон танҳо исбот мекард, ки инсон дар гуноҳ ислоҳнашаванда аст ва офариниши кӯҳна бебозгашт хароб шудааст. Сарварӣ аз ҷониби Нӯҳ паст карда шуд, коҳинӣ аз ҷониби писарони Ҳорун олуда шуд, доварӣ аз ҷониби писарони Самуил таҳриф карда шуд ва шоҳӣ аз ҷониби писарони Довуд, аз ҷониби подшоҳони Исроил ва аз ҷониби подшоҳони бузурги ғайрияҳудӣ беҳурмат карда шуд. Бадии инсон дар рад ва маслуб кардани Писари Худо ба авҷи худ расид; салиб бузургии гуноҳи инсонро фош кард ва ҳукми ҷаҳони инсонро абадӣ мӯҳр зад.
Худо кор мекунад
Дар миёни харобаҳои офариниши кӯҳна
Вақте ки яҳудиён Худованд Исоро барои шифо додани марди нотавон дар рӯзи шанбе таъқиб карданд, Ӯ ба онҳо ҷавоб дод,
Падари Ман то ҳол кор мекунад, ва Ман кор мекунам (Юҳанно 5:17).
Аз замоне, ки истироҳати Худо бо вуруди гуноҳ ба ҷаҳон вайрон шуд, Ӯ аз нав ба кор шурӯъ кард, то офариниши наве ба вуҷуд орад, ки гуноҳ онро олуда ё хароб карда натавонад. Дар мувофиқат бо фаъолиятҳои Падари худ, Писари Худо ба ҷаҳон омад, то дар файз меҳнат кунад, барои барқарор кардани салтанате, ки Худо метавонад дар муҳаббати худ истироҳат кунад ва дар он ҷо ҳеҷ бадие набошад, ки Ӯро дар дилаш ғамгин кунад. Падарро дар зиндагии меҳнати беист ошкор карда, Ӯ онҳоеро, ки Падар аз ин ҷаҳон ба Ӯ дода буд, дар атрофи худ ҷамъ овард ва бо кори бузурги наҷотбахши худ Писари Худо асос гузошт барои муаррифии ҷаҳоне, ки дар машваратҳои Падар буд, ки дар он ҷо ҷалоли офариниши нави Ӯ метавонад дар онҳое, ки замоне гуноҳкорон аз Худо дур буданд, зоҳир шавад.
Омода кардани зарфҳо барои ҷалол
Мувофиқи сарвати файзи Худо, ҷалоли Ӯ дар зарфҳои раҳмат (Румиён 9:23) зоҳир хоҳад шуд — онҳое, ки бо қудрати илоҳӣ барои ҳузури худи Ӯ шакл дода шудаанд ва мувофиқ карда шудаанд, то ҳамроҳони Писари азизи Ӯ бошанд. Ҳатто ҳоло, дар гузаштан аз ин ҷаҳон, муқаддасони Худо дар зарфҳои гилии худ ганҷи аҷиби осмонӣ доранд:
Нури дониши ҷалоли Худо дар чеҳраи Исои Масеҳ;
аммо ба зудӣ он чизе, ки Худо дар онҳо ба амал овардааст, дар
хонае, ки бо дастҳо сохта нашудааст, абадӣ дар осмонҳо ҷойгир хоҳад шуд.
Худо аллакай дар муқаддасон бо сарнавишти пурҷалоли онҳо кор кардааст, ва ин кори илоҳӣ аллакай онҳоро дар рӯҳҳои худ ба офариниши нав овардааст, ки дар он ҷо
ҳама чиз аз Худост.
Дар миёни харобаҳои офариниши кӯҳна, Худо дар офариниши нав кор мекунад, зарфҳоеро шакл медиҳад ва месозад, ки ҷалоли Ӯ ва сарватҳои фаровони файзи Ӯро дар асрҳои оянда нишон хоҳанд дод. Дар бораи сутунҳои маъбад, ки дар онҳо шаҳодати Худо навишта шуда буд ва дигар зарфҳо ва асбобҳои хидмат, мо мехонем,
Дар ҳамвории Урдун подшоҳ онҳоро дар замини гилӣ байни Суккот ва Заредатаҳ рехт (2 Вақоеънома 4).
Омода кардани зарфҳои шаҳодат
Кори офариниши нави Худо на танҳо рӯзи ояндаро дар назар дорад, балки барои зоҳиршавии ҳозираи файзи Ӯст, чунон ки дар Эфсӯсиён 2 навишта шудааст,
Мо кори Ӯ ҳастем, ки дар Масеҳ Исо барои корҳои нек офарида шудаем, ки Худо пеш аз ин муқаррар карда буд, ки мо дар онҳо роҳ равем.
Корҳои нек ҳеҷ гоҳ аз ҷониби инсон дар ҷисм ба вуҷуд оварда намешаванд, аммо онҳое, ки Худо дар Масеҳ дар онҳо кор кардааст, қобилияти илоҳӣ доранд, ба воситаи файз, барои ҷалол ва хушнудии Худо кор кунанд. Ҳамчун офаридашуда «дар Масеҳ» мо дар хислати Масеҳ шарик мешавем ва ба ин васила қодир мешавем, ки хусусиятҳои файз ва зебоии Ӯро зоҳир кунем. Ин чӣ гуна ғалабаи Худоро бузург мегардонад! Шайтон бешубҳа фикр мекард, ки ӯ ғалабаи комилро ба даст овардааст, вақте ки одамон, ҳамчун асбобҳои хоҳишманди ӯ, Писари Худоро маслуб карданд; аммо Худо Масеҳро аз мурдагон эҳё кард ва Ӯро ба осмон бурд ва дар одамон кор кард, зарфҳои офариниши наве ба вуҷуд овард, ки дар онҳо Ӯ ҳамон хусусиятҳои зеборо зоҳир мекунад, ки дар комилият ва пуррагии худ дар Исо дар ин ҷо дар поён зоҳир шуда буданд.
Муносибатҳои нав
Мавзӯи офариниши нав дар 2 Қӯринтиён 5 бо калимаҳо оғоз мешавад,
Аз ин рӯ, аз ин пас мо ҳеҷ касро аз рӯи ҷисм намешиносем: бале, ҳарчанд мо Масеҳро аз рӯи ҷисм мешинохтем, аммо ҳоло аз ин пас Ӯро дигар намешиносем. Аз ин рӯ, агар касе дар Масеҳ бошад (он ҷо) офариниши нав аст.
Аз рӯи ҷисм, Худованд Исо аз насли Довуд буд, ва ҳарчанд Ӯ ҳанӯз ҳамчун Писари Довуд ҳукмронӣ хоҳад кард, муносибатҳо дар он хат абадӣ гузошта шуданд, вақте ки Ӯ мурд. Дар салиб, Ӯ ба модараш гуфт,
Зане, инак, писари туст,
ва ба Юҳанно,
Инак, модари туст.
Ин анҷоми муносибатҳое буд, ки ба Худованд Исо дар ҷисму хун тааллуқ доштанд. Ин боз ҳам таъкид шуд, вақте ки Ӯ дар эҳё ба Марями Маҷдалия гуфт:
Ба Ман даст нарасон; зеро ки Ман ҳанӯз назди Падари Худ сууд накардаам: лекин назди бародарони Ман бирав ва ба онҳо бигӯ: «Ман назди Падари Худ ва Падари шумо, ва назди Худои Худ ва Худои шумо сууд мекунам».
Ин суханон на танҳо ба мо мегӯянд, ки муносибатҳои кӯҳна аз байн рафтаанд, балки инчунин ошкор мекунанд, ки шогирдони Масеҳ ба муносибати нав бо Ӯ ва ба муносибатҳои нав бо Падар оварда шудаанд. Дар Юҳанно 15 Худованд Исо ба шогирдон дар бораи мақоми имтиёзноки наздикӣ, ки ҳамчун дӯстони Ӯ аз они онҳо буд, сухан ронда буд, аммо то он даме, ки Ӯ ба шароити нави ҳаёт дар эҳё дохил нашуда буд, наметавонист онҳоро бародарони Худ номад.
«Чизи кӯҳна гузашт; инак, ҳама чиз нав шуд»
Чизҳое, ки аз ҷониби одамон дар офариниши кӯҳна олуда ва фасод шудаанд, дар офариниши нав ҷой надоранд, зеро ҳеҷ чиз дар нав ҳеҷ гоҳ вайрон шуда наметавонад. Ҳама чиз дар ин олами нав комилан нав аст; ин оғози нав бо чизҳое нест, ки аз ҷониби гуноҳ хароб шуда буданд, балки ҳама чиз дар табиат ва хислат нав аст ва ҳама аз Худо сарчашма мегирад. Ҳеҷ чиз аз тасаввур ё ихтирои инсон дар ин тартиботи нави офариниши илоҳӣ ҷой надорад; ҳама рӯҳонӣ ва осмонӣ аст. Ҳаёт ва муносибатҳо аз рӯи ҷисм нестанд; меҳру муҳаббат пок ва муқаддас аст; шодиҳо, баракатҳо, сарватҳо ва ҷалолҳо ба осмон тааллуқ доранд. Аз офариниши нав фикрҳо ва эҳсосоте сарчашма мегиранд, ки Худо ва ҳамаи он чиро, ки аз они Ӯст, шод мегардонанд, ва майли ақли навшуда ва хоҳишҳои дил ба сӯи чизҳое мебошанд, ки инсони табиӣ ҳеҷ гоҳ намедонист. Ҳеҷ як принсипи ҷаҳони инсон дар офариниши нав ёфт намешавад, ҳеҷ чиз аз фалсафа ё фарҳанги ӯ, ҳеҷ яке аз ороишоте, ки шаҳри ӯро зеб медиҳанд, ва ҳеҷ яке аз ҷозибаҳое, ки дилҳои одамонро нигоҳ медоранд.
Оштӣ ва Офариниши нав
Барои он ки моро ба лаззати ҳозираи офариниши нав биёрад, Худо моро ба воситаи Исои Масеҳ бо Худ оштӣ дод. Худо дар таҷассум ба инсон наздик шуд, аммо ин ҳеҷ гоҳ наметавонист оштӣ ба амал орад; салиб комилан зарур буд, агар инсон ба Худо наздик карда мешуд. Ба воситаи марги Писари Худ, Худо моро ба Худ наздик кард, муҳаббати Худро дар дилҳои мо ба воситаи Рӯҳулқудс, ки ба мо дода шудааст, паҳн кард ва ба ин васила душманиеро, ки қаблан вуҷуд дошт, комилан аз байн бурд. Ҳамчун офаридаи Худо, ва ҳамчун он ки дар файзи Ӯ ба муносибатҳои дуруст бо Ӯ оварда шудаем, мо озодем, ки мӯъҷизаҳои марбут ба офариниши навро, ки дар Писари маҳбуби Ӯ мутамарказ шудаанд, кашф кунем. Бо ҳамаи муқаддасон, мо имтиёз дорем, ки доираи васеи сарватҳои ҷалоли Падарро —
паҳнӣ, ва дарозӣ, ва умқ, ва баландӣ;
дониста, ки
ба воситаи Ӯ ҳар дуи мо ба воситаи як Рӯҳ ба Падар дастрасӣ дорем.
Имондорони яҳудӣ ва ғайрияҳудӣ якҷоя дар як ҷисм бо Худо оштӣ шудаанд, ки ин як зарфест, ки Худо ҳоло ҳикмати гуногуни Худро дар он намоиш медиҳад ва дар он ҷалоли Худро дар назди коинот то абад намоиш хоҳад дод.
Инсон дар Масеҳ
Дар 2 Қӯринтиён Павлус таҷрибаҳои
инсон дар Масеҳро
(12:2) сабт мекунад. Қаблан ӯ навишта буд:
Агар касе дар Масеҳ бошад, (он ҷо) офариниши нав аст
(2 Қӯринтиён 5:17). Ҳоло ӯ худро ба таври абстрактӣ ҳамчун инсон дар осмон, дар Биҳишти Худо мебинад, ки дар он ҷо ҳама чиз барои шод кардани дили инсони нав вуҷуд дорад. Дар он ҷо, ки ҳама чиз офариниши нав аст, инсон дар Масеҳ чизҳоеро шунид, ки дар замин гуфта наметавонист. Инҳо чизҳое мебошанд, ки ба саҳнае тааллуқ доранд, ки мо дар он ҷо хона хоҳем буд, ки дар он ҷо наздикони мо дар Масеҳ, ки ба хона даъват шудаанд, бо Масеҳ ҳастанд; аммо ҳолати ҳозираи ҷисму хуни мо ба донистани баракати пурраи ҳама чизҳое, ки Худо ба мо ҳамроҳи Масеҳ додааст, монеъ мешавад, зеро дар ин ҷо мо танҳо
тавассути оина хира мебинем.
Чизҳои зиёде ҳастанд, ки мо ҳоло дониста метавонем, чизҳое, ки Худо ба мо ройгон додааст, чизҳое, ки
чашм надидааст, ва гӯш нашунидааст, ва ба дили инсон дохил нашудааст... лекин Худо онҳоро ба мо ба воситаи Рӯҳи Худ ошкор кардааст
(1 Қӯринтиён 2:9–10). Мо шодиҳои муносибатҳои навро медонем ва баракати меҳру муҳаббати илоҳиро мечашем; аз ҳама чизҳое, ки аз мақсадҳои Худо ошкор шудаанд, лаззат мебарем, аммо ба ғайр аз дониши пурраи ин чизҳо, чизҳое дар Биҳишти Худо ҳастанд, ки то он даме, ки мо дар он ҷо хона набошем, дониста намешаванд.
Инсони нав — Офариниши Ӯ
Вақте ки Худованд Исо дар замин буд, тамоми рафтори Ӯ ба дили Худо ва Падари Ӯ шодӣ мебахшид. Саломи беназир вуҷуд дошт:
Ин Писари маҳбуби Ман аст, ки дар Ӯ Ман шодии Худро ёфтам,
ба хотири он ки Исо ҳамчун маҳбуби дили Падари Худ буд. Ин мақом ҳамчун Писари маҳбуби Падар муносибати абадии Исо буд, ки дар он ҳеҷ кас наметавонист шарик бошад; аммо ҳаёте, ки Ӯ зоҳир кард, дар файз ба мо дода шудааст, ва мо ба писархондӣ бо Ӯ оварда шудаем, зеро ин муносибат на танҳо ҳамчун Шахси илоҳӣ, балки ҳамчун Инсон низ ба Ӯ тааллуқ дорад. Ҳарчанд ҳамчун Инсон, Писари Худо
дар ҳама чиз... ба бародарони Худ монанд карда шуд,
аммо Ӯ Инсони тартиботи дигар буд,
Инсони дуюм, аз осмон.
Мақсади Худо доштани насли одамоне буд, ки ҳама ба Инсони аз осмон монанд бошанд, ва дар
инсони нав
ин насл зоҳир мешавад. Аз сабаби Қонун, яҳудӣ ва ғайрияҳудӣ одамони гуногун буданд, дар муносибатҳои худ бо Худо гуногун, дар назариёт, маросимҳои динӣ ва одатҳои зиндагӣ гуногун; ин фарқиятҳо дар аҳком ва фармонҳои Қонун нигоҳ дошта мешуданд. Аммо на яҳудӣ ва на ғайрияҳудӣ наметавонистанд Худоро шод гардонанд, аз ин рӯ мақсади Ӯ доштани як навъи комилан нави инсон дар назди Ӯ буд, ки хусусиятҳои Масеҳро дошта бошад. Ин инсони нав
мувофиқи Худо дар адолат ва муқаддасии ҳақиқӣ офарида шудааст
(Эфсӯсиён 4:24), ва дар ӯ ҳеҷ чиз аз
юнонӣ, яҳудӣ, хатна, бехатна, ваҳшӣ, скифӣ, ғулом, озод нест, балки Масеҳ ҳама чиз аст, ва дар ҳама
(Қӯлассиён 3:11). На танҳо фарқиятҳои байни ин навъҳои гуногуни одамон дар инсони нав ёфт намешаванд, балки ҳеҷ яке аз хусусиятҳои фарқкунандаи онҳо дар ӯ нест: Ҳама хусусиятҳои ӯ аз Масеҳ меоянд, ва Масеҳ ҳаёти ҳамаи онҳоест, ки дар ин инсони навофаридашуда иштирок мекунанд.
Инсони нав — Шаҳодати Ӯ
Пас аз ошкор кардани он ки дар Эфсӯсиён 4 инсони нав мувофиқи Худо офарида шудааст, ба муқаддасон насиҳат дода мешавад:
Бинобар ин, дур кардани дурӯғ, ҳар кас бо ҳамсояи худ рост гӯед.
Аз ин, ва оятҳои баъдӣ, мо мефаҳмем, ки хусусиятҳои инсони нав бояд дар ҳама муносибатҳои мо бо ҳамсоягонамон зоҳир шаванд. Сипас насиҳатҳо барои муқаддасон дар бораи рафтори онҳо дар доираҳои оилавӣ ва тиҷоратӣ меоянд, зеро дар онҳо низ хислатҳои зебои инсони нав бояд зоҳир шаванд. Ниҳоят, дар мубориза, бо зиреҳи Худо мусаллаҳ шуда, хусусиятҳои фарқкунандаи инсони нав, мо бояд дар ин ҷо барои иродаи Худо дар рӯзи бад истодагарӣ кунем. Дар ҳамаи ин соҳаҳое, ки Худо моро барои Худ гузоштааст, мо бояд дар шаҳодат нишон диҳем, ки хусусиятҳои инсони нав хислатҳои Масеҳ мебошанд.
Намоиши Офариниши нав
Мақсади Худо аз зинда кардани муқаддасон ва гузоштани онҳо дар Масеҳ дар ҷойҳои осмонӣ ин аст,
ки дар асрҳои оянда Ӯ сарватҳои фаровони файзи Худро дар меҳрубонии Худ нисбат ба мо дар Исои Масеҳ нишон диҳад.
Ин намоиши файз дар ҷалол аст; ва барои ин Худо маъбад, ибодатгоҳе месозад, ки дар он табиат ва хислати муқаддаси Ӯ дар онҳое, ки Ӯ бо Масеҳ муттаҳид кардааст, дурахшад. Калисо дар ин зарфи ҷалол, ки дар Эфсӯсиён 2:21 ҳамчун
маъбади муқаддас дар Худованд
ва дар Ваҳй 21 ҳамчун
Арӯс, зани Барра... шаҳри муқаддас... ки ҷалоли Худоро дорад.
Дар ҳоле ки одамони асри ҳозира нақшаҳои худро барои ҷорӣ кардани асри тиллоӣ, ки кӯшишҳои онҳо ҳеҷ гоҳ таъмин карда наметавонанд, баланд эълон мекунанд, ва Калисои эътирофкунанда, ки Масеҳ аз дари он берун аст, аз пешрафт ва дастовардҳои бузурги худ фахр мекунад, Худо сохтори осмонии Худро аз онҳое, ки ба воситаи марги Писари Худ барои Ӯ таъмин шудаанд, хомӯшона месозад. Ин бинои аҷиб тоҷи офаридаи Худост, ва хеле пас аз он ки ҳар як бинои инсонӣ то абад нобуд шавад, ин калисои пурҷалол, ки дар ҳикмати илоҳӣ тасаввур шуда ва дар қудрати Худо ташаккул ёфтааст, дар намоиши абадии муҳаббат ва ҷалоли Ӯ дар офариниши нав вуҷуд хоҳад дошт.
Қоидаи офариниши нав
Павлус пас аз муҳокима дар номаи худ ба Ғалотиён дар бораи хатарҳои принсипи қонун барои масеҳӣ ва чӣ гуна ҳама чизеро, ки Худо ба мо додааст, бо имон ва дар файзи мутлақи худ аст, менависад:
Зеро дар Масеҳ Исо, на хатна чизест, на бехатнагӣ, балки офариниши нав. Ва ҳар кӣ аз рӯи ин қоида рафтор кунад, осоиштагӣ ва раҳмат бар онҳо ва бар Исроили Худо бод.
Исроил бо қонун бо расму оинҳои худ фахр мекард, аммо ин чизҳо, ки барои инсон дар ҷисм буданд, дар нури офариниши нав беарзиш зоҳир шуданд. Он тартиботи кӯҳна, ки гумон мекард, ки дар инсон қобилияти ба даст овардани баракати илоҳӣ вуҷуд дорад, дар салиби Масеҳ баста шудааст; ва тартиботи комилан нав аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас дар робита бо Масеҳи эҳёшуда ва ҷалолёфта дар дасти рости Худо дар осмон ошкор шудааст. Онҳое, ки аз рӯи қоидаи қонун рафтор мекунанд, ки Ғалотиён кӯшиш мекарданд, ҳеҷ гоҳ сулҳу осоиштагӣ пайдо карда наметавонанд; аммо барои онҳое, ки аз рӯи қоидаи офариниши нав рафтор мекунанд, ки ба кӯшишҳои худ такя намекунанд, балки ба раҳмат ва файзи мутлақи Худо, сулҳу осоиштагӣ аз они онҳост. Бинобар ин, биёед бо имони Писари Худо зиндагӣ кунем, чизҳои болоро ҷӯем, ки дар он ҷо Масеҳ дар дасти рости Худо нишастааст, ва ба ин васила ҳамчун роҳ рафтан аз рӯи қоидаи офариниши нав баракат ёбем.
