Итоаткории Исои Масеҳ
Итоаткории Худованд Исо аз бисёр ҷиҳат таъсирбахш аст. Ӯ, ки Ҳамеша мавҷуд ва Офаридгор аст, худро чунон фурӯтан кард, ки Инсон шуд, «шакли ғуломро гирифт, дар сурати одамон зоҳир шуд» (Филиппиён 2:7). Инсон будан аз ибтидо ӯҳдадории итоат ба Худо ва фармонбардорӣ аз Ӯро дар назар дошт. Худованд Исо ин мавқеъро гирифт. Ӯ аз Худо будан даст накашид, балки ҳамчун Инсон аз истифодаи ҳуқуқи мутлақи худ даст кашид ва «то ба марг, ва ҳатто марги салиб, итоаткор шуд» (ояти 8).
Пеш аз инсон шудан, Писари Худо ҳеҷ гоҳ маҷбур набуд, ки итоат кунад, зеро Ӯ худаш бар ҳама чиз – бар бод, мавҷҳо, ҳайвонот, одамон ва фариштагон ҳоким буд. Ӯ Офаридгори ҳама чиз аст ва «ҳама чизро бо каломи қудрати Худ нигоҳ медорад» (Ибриён 1:3). Ҳама чиз ба Ӯ тобеъ аст ва ҳама махлуқот ӯҳдадоранд, ки ба Ӯ итоат кунанд, аммо Ӯ худро фурӯтан кард, то кӯдаки итоаткор (Луқо 2:49,51) ва Инсони итоаткор шавад. Ҳоким Инсон шуд ва тавассути таҷриба фаҳмид, ки итоат чист – махсусан дар он чизе ки Ӯ азоб кашид – «гарчанде ки Ӯ Писар буд» (Ибриён 5:8). Таҳқири ғайрифаҳмо! Албатта, Худованд Исо набояд итоатро мисли мо омӯзад. Ӯ итоатро омӯхт, зеро барои Ӯ ҳамчун Ҳоким ин чизи нав буд. Мо, баръакс, итоатро меомӯзем, зеро табиатан мо нофармон ҳастем.
Итоаткорӣ ва муҳаббат дар Худованд Исо ба таври ҷудонашаванда муттаҳид буданд, чунон ки Юҳанно 14:31 нишон медиҳад: «...То ки ҷаҳон донад, ки Ман Падарро дӯст медорам, ва чунон ки Падар ба Ман фармудааст, ҳамон тавр мекунам». Ангезаи Ӯ ҳамеша муҳаббат буд – муҳаббат ба Падари осмонӣ ва ба инсонияти гумшуда. Худованд ҳеҷ гоҳ ба ангезае берун аз ин ниёз надошт. Мо танҳо тасаввур карда метавонем, ки дидани Инсоне дар ин замин, ки Ӯро бо тамоми дили Худ дӯст медошт ва комилан итоаткор буд, чӣ қадар Худои Падарро шод кардааст.
Худованд Исо ҳеҷ гоҳ нагузошт, ки аз итоат ба Падари Худ дур шавад. Ӯ ҳатто модари Худро нармӣ сарзаниш кард, вақте ки дар тӯйи Қоно, ӯро водор кард, ки коре кунад. Боодобона, вале қатъӣ ба ӯ гуфт: «Маро бо ту чӣ кор, эй зан? Соати Ман ҳанӯз нарасидааст» (Юҳанно 2:4). Ӯ ҳамеша мувофиқи муносибати Худ бо Падари осмонӣ амал мекард.
Худованд Исо ҳеҷ гоҳ аз иҷрои иродаи Худо даст накашид ва дудила нашуд. Не, иҷрои он ҳар рӯз ғизои Ӯ буд (Юҳанно 4:34). Ғайр аз он ирода, Ӯ, метавон гуфт, зиндагӣ карда наметавонист. Ҳатто дар лаҳзае, ки бузургтарин азобҳо дар пеши Ӯ буданд, Ӯ омода буд, ки комилан ба иродаи Падар итоат кунад ва фармонбардор бошад. Вақте ки Худованд Исо дар Ҷатсамонӣ дар муборизаи дарднок буд, Ӯ дуо кард: «Аммо на он чӣ Ман мехоҳам, балки он чӣ Ту мехоҳӣ» (Марқӯс 14:36). Дар Инҷили дигар гуфта шудааст: «Аммо на чунон ки Ман мехоҳам, балки чунон ки Ту мехоҳӣ» (Матто 26:39). Ҳамин тавр, мо ҳам «чӣ» ва ҳам «чунон ки»-ро дар итоат ва ҳамоҳангии комил бо Падари Худ меёбем. Қасди Худованд барои рафтан ба салиб чӣ қадар устувор буд! Ӯ рӯи Худро мисли санг сахт кард (Ишаъё 50:7). Ӯ итоаткор буд, ҳар чӣ бошад! Саҷда ба Ӯ лозим аст!
Иродаи озоди Исои Масеҳ
Худованд Исо бо иродаи озоди Худ ба ин замин омад, то Қурбонии қурбонӣ бошад. «Бо иродаи озоди Худ» маънои онро дорад, ки кореро бо ихтиёри Худ ё интихоби Худ, ихтиёран, бидуни маҷбур шудан аз ҷониби одамон ё ҳолатҳо анҷом диҳад. Ҳама чизе, ки Худованд мехост анҷом диҳад ва анҷом дод, албатта, ба иродаи Падари Худ дар осмон мувофиқат мекард. Аммо Ӯ онро аз Худ анҷом дод: «Инак, Ман меоям, дар китоб дар бораи Ман навишта шудааст – иҷрои иродаи Ту, Худои Ман, шодии Ман аст» (Забур 40:7-8).
Ҳаёти Исо дар бисёр намунаҳои Аҳди Қадим барои мо тасвир шудааст. Дар намунаи ғуломи ибрӣ (Хуруҷ 21:1-6) мо омодагии Ӯро барои даст кашидан аз ҳуқуқҳои Худ аз муҳаббат ба Хоҷаи Худ (Худо), зани Худ (Ҷамъомад) ва фарзандони Худ (онҳое, ки аз Ӯ ҳастанд) меёбем. Ӯ чӣ қадар беғаразона ба одамон хидмат мекард, ҳатто вақте ки хаста буд. Зане дар чоҳи Яъқуб ин далелро таҷриба кард (Юҳанно 4). Ӯ ба чоҳ омад, то битавонад ба дили ӯ бирасад, зеро ин хоҳиши дили Ӯ буд. Барои ин Ӯ озодона аз истироҳат ва фароғат даст мекашид.
Иродаи озоди Худованди мо дар дастурҳои қурбонии сӯхтанӣ (Ибодат 1:1-3) нишон дода шудааст. Қурбонии сӯхтанӣ қурбонии ихтиёрӣ буд, ки ба Худованд Исо ишора мекард, ки худро озодона барои мурдан таслим мекунад.
Агар Худованд Исо «танҳо» ҳаёти Худро дар замин бо итоат зиндагӣ мекард, ин бениҳоят бузург мебуд. Аммо, иродаи озоди Ӯ ба ҳаёти Худованди маҳбуби мо шукӯҳи иловагӣ мебахшад. Ӯ метавонист бигӯяд: «Ба ин сабаб Падар Маро дӯст медорад, зеро Ман ҷони Худро мегузорам, то онро боз гирам» (Юҳанно 10:17).
Иродаи озод ҳамеша бо эҳсосоти муҳаббат ва меҳрубонӣ алоқаманд аст. Чунон ки мо аллакай дидем, ҳеҷ кас дар рӯи замин муҳаббати бузургтар аз Худованд надошт. Ӯ моро чунон дӯст дошт, ки худро барои мо бо ихтиёри Худ дод. Барои ин ба Ӯ саҷда лозим аст!
Итоаткорӣ ва иродаи озод – Ҳамоҳангии аҷиб
Итоаткории Худованд ва инчунин иродаи озоди Ӯ ҳар яке беназир ва сазовори парастиш аст. Ҳарду сифат дар ҳаёти Исо дар тавозуни комил намоиш дода шудаанд. Хусусан дар Инҷили Юҳанно мо якчанд намунаи ин ҳамоҳангии беназирро меёбем.
Ҳамин тавр, Худованд дар Юҳанно 8:42 гуфт: «Агар Худо Падари шумо мебуд, шумо Маро дӯст медоштед, зеро Ман аз Худо баромадаам ва аз Ӯ омадаам; зеро Ман на аз Худ омадаам, балки Ӯ Маро фиристодааст». Дар ин ҷо мо ҳардуро дар як ҷумла меёбем:
Иродаи озоде, ки бо он Ӯ ба ин замин омад, ва
- Итоаткории Писар.
- Ӯ омад, зеро Падар Ӯро фиристода буд.
Мо намунаи дигарро дар Юҳанно 10:17-18 мебинем, ки дар он Худованд гуфт: «Ба ин сабаб Падар Маро дӯст медорад, зеро Ман ҷони Худро мегузорам, то онро боз гирам. Ҳеҷ кас онро аз Ман намегирад, балки Ман онро аз Худ мегузорам. Ман қудрат дорам, ки онро гузорам ва қудрат дорам, ки онро боз гирам, ин фармонро аз Падари Худ гирифтаам». Дар ин ҷо низ мо иродаи озод ва итоатро дар як изҳорот дорем.
Худованди мо чӣ шахсияти аҷибест, ки ҳамеша комилан итоаткор буд ва дар айни замон ҳама чизро бо иродаи озоди Худ анҷом медод! Мо ин ҳамоҳангиро дуруст дарк карда наметавонем ва мо аксар вақт дар ҳардуи онҳо нақс дорем.
Мо чӣ?
Гарчанде ки ба Худованд Исо монанд будан ҳамеша аз дастрасии мо берун аст, Ӯ ба ҳар ҳол намунаи мост. Вақте ки мо Ӯро дар фурӯтании Ӯ баррасӣ мекунем ва аз он ба таври ботинӣ ба ҳаяҷон меоем, он гоҳ дар мо хоҳиши бештар ба Ӯ монанд шудан пайдо мешавад. Мо одамон табиатан «писарони нофармонӣ» ҳастем, аз ин рӯ ба табиати наве ниёз дорем, ки қодир ба итоати ҳақиқӣ бошад. Эътироф кардани ҳокимият аз болои худ ба табиати инсони табиӣ мухолиф аст. Мо бештар озод ва мустақил буданро афзалтар медонем. Аммо, ҳар кӣ бо хуни Исо пок шудааст, на танҳо вазифаи итоаткор буданро дорад, балки ӯ инчунин табиати наве дорад, ки мехоҳад итоаткор бошад (1 Петрус 1:2,14; 1 Юҳанно 5:3). Ҳамин тавр, барои мо ин итоати ғуломона нест, балки итоат аз муҳаббат – итоати ихтиёрӣ. Биёед Юҳанно 14:15,21-ро ба ёд орем: «Агар Маро дӯст доред, аҳкоми Маро риоя кунед» ва «Касе ки аҳкоми Маро дорад ва онҳоро риоя мекунад, ӯст, ки Маро дӯст медорад». Дар ин ҷо итоат ва муҳаббат мустақиман бо ҳам муттаҳид шудаанд.
Оё итоати мо итоати ихтиёрӣ, омода, шодмон аст? Оё ин итоатест, ки ба Худованди мо шодӣ меорад? Мӯъмин медонад, ки чӣ Ӯро хушнуд мекунад. Аммо, мо аксар вақт корҳоеро мекунем, ки хеле хуб медонем, ки нофармониро ифода мекунанд.
Чунон ки мо аллакай бо Худованд Исо дидем, ҳаёти имони мо масъалаи муносибати дили мост. Дар таҳлили ниҳоӣ ин масъалаи муҳаббат аст. Шояд мо гуфта метавонем: «Мо итоаткорӣ ва ихтиёри бештарро нишон медиҳем, ҳар қадар муҳаббати мо ба Худованд Исо бузургтар бошад».
Агар коре бо иродаи озод анҷом дода шавад, он ба таври дигар анҷом дода мешавад, назар ба он ки агар кас танҳо аз ҳисси вазифа амал кунад. Инро дар чизҳои хурди ҳаёти ҳаррӯза дидан мумкин аст. Аз ин рӯ, биёед ҳамеша аз худ ҷиддӣ бипурсем, ки оё ва чӣ кореро, ки мо барои Худованд мекунем, аз итоат ва муҳаббат озодона ва ихтиёран аст. Бигзор Худованд худаш моро барангезад, ки худро озодона ба Ӯ бахшем. Ин он гоҳ барои мо баракати фаровон хоҳад буд – ва Худованди мо аз ин чӣ қадар бузургвор хоҳад шуд!
Аз ҷониби Мануэл Дитерман; аз нашрияи олмонӣ тарҷума шудааст Маро пайравӣ кунед, июни 2018
