Дар ин ҷо мо ду чизро ҷамъ овардаем, ки ба мо оғоз ва анҷоми баракатҳои наҷотро медиҳанд: Иди Фисҳ ва «ғаллаи кӯҳнаи замин».
Дар аввал, мо ба коре назар мекунем, ки моро «дар Миср» паноҳ дод, аз Барраи кафорат ғизо мегирем, дар хотир дорем, ки идҳоро бо нони бехамиртуруш низ бо самимият ва ростӣ нигоҳ дорем. Аммо дар баробари ин як таҷрибаи нав низ ҳаст: манна рӯзи дигар пас аз Иди Фисҳ қатъ шуд (Еҳушаъ 5:12), ва онҳо аз ғаллаи кӯҳнаи замин, ки ба он омада буданд, хӯрданд: кулчаҳои бехамиртуруш ва ғаллаи бирёншуда. Ин, албатта, ҳанӯз ҳам Масеҳ аст, зеро Ӯ тамоми ғизои рӯҳ аст; аммо ин дигар нони аз осмон нест — Масеҳ ҳамчун фурӯтаншуда ба ҷаҳон омадааст. Ин замин, ки ба таври рамзӣ осмон аст, маҳсули худи замин аст, Масеҳи осмонӣ дар осмон.
Ин на танҳо барои мост, ки Ӯро ҳамчун ба ҷаҳон омада шиносем, балки Ӯро ҳамчун ба ҷое, ки қаблан буд, рафта низ шиносем. Ӯ ҳамон Шахси муборак аст, ки шароит наметавонад Ӯро тағйир диҳад, ва ин шодии мост, ки инро бидонем. Агар Ӯ дар ҷалол аз Оне, ки мо дар замин дидаем, фарқ мекард, пас мо Ӯро ҳоло аслан шинохта наметавонистем, зеро дониши мо дар бораи Ӯ дар фурӯтании Ӯ дар ин ҷо ба даст омада буд; ва ин ҳамон чизест, ки манна ба Канъон бурдашуда, «маннаи пинҳонӣ», барои мо таъкид мекунад (ниг. Ваҳй 2:17). Бале, Ӯ ҳамон аст, бетағйир, ҳамон дирӯз, имрӯз ва то абад; аммо маҳз аз ҳамин сабаб, чӣ шодӣ ва қаноатмандӣ барои дил аст, ки Ӯро бо имон аз абрҳое, ки Ӯро аз шогирдон, ки пас аз Ӯ ба осмон менигаристанд, пинҳон карда буданд, пайравӣ кунем ва Ӯро дар ҷалоли ҳозираи Ӯ, бо ҷалоли илоҳӣ дар рӯи Ӯ бидонем!
