«Ҳоло ҷони ман изтироб дорад...» (Юҳанно 12:27)Писари Худо бо шогирдонаш дар бораи роҳи шогирдӣ сӯҳбат карда буд. Ӯ ба онҳо дар бораи арзиш, инчунин дар бораи мукофоте, ки онҳоро интизор буд, нақл кард. Он гоҳ ногаҳон салиб дар пеши рӯҳи муқаддаси Ӯ қарор гирифт. Фикре, ки дар чанд рӯз, аз сабаби гуноҳи дигарон, Ӯ аз ҷониби Худо тарк карда мешавад ва бояд бимирад, Ӯро сахт ғамгин кард. Аммо ин нархе буд, ки Ӯ бояд мепардохт, то одамон аз дӯзах наҷот ёбанд ва бо Ӯ дар хонаи Падар то абад зиндагӣ кунанд.
Худованд Исо дар дуо бо Падари Худ дар бораи эҳсосоташ ошкоро сухан гуфт. Ӯ ҳеҷ гуна суханони холӣ ё ибораҳои омӯхташударо истифода накард, балки чизҳоро ҳамон тавре ки буданд ва чӣ гуна эҳсос мекард, гуфт. Оё шумо ин корро ҳангоми дуо кардан мекунед? Дар Забур мо аксар вақт метавонем бихонем, ки Рӯҳи Худо имондоронро илҳом бахшидааст, то эҳсосоти худро дар дуоҳо сабт кунанд. Эҳсосоти мо барои Худо беаҳамият нестанд. Баръакс! Ӯ дилсӯз аст, тасаллии ҳақиқӣ медиҳад ва рӯҳбаландии лозимаро дар вақти муносиб медиҳад.
Писари Худо тарс ва изтиробро ба таври хеле амиқтар аз он чизе, ки мо ҳис хоҳем кард, аз сар гузаронид.
Дар ҳамаи андӯҳҳои онҳо Ӯ андӯҳгин буд (Ишаъё 63:9) Ишаъё дар ишора ба боқимондаи яҳудиён менависад, ки рӯзе аз замони даҳшатноки мусибат мегузаранд. Ҳатто шаҳидони Смирна, ки бо марг рӯ ба рӯ буданд, аз таҷрибаи худи Худованд Исо фаҳмида мешуданд (Ваҳй 2:8-9). Ӯ инчунин дақиқ медонад, ки шумо дар ин лаҳза чӣ ҳис мекунед!
Исо вақте ки одамонро дар қабри Лаъзор гирякунон дид, дар рӯҳ сахт мутаассир шуд (ниг. Юҳанно 11:33). Ӯ дар рӯҳ изтироб дошт, вақте ки Яҳудо Ӯро хиёнат карданӣ буд ва дере нагузашта ҷони худро гирифт (ниг. Юҳанно 13:21). Ҳоло ҷони Ӯ изтироб дошт, зеро марг, Подшоҳи даҳшатҳо, дар пеши Ӯ қарор дошт (ниг. Айюб 18:14). Дар ин замина, хондани он чизе, ки Писари Худо ба шогирдонаш каме пас гуфт, таъсирбахш аст,
Дили шумо изтироб накунад (Юҳанно 14:1) Азбаски Ӯ изтироб дошт ва ларзида буд, онҳо дигар ба ин ниёз надоштанд!
Мо ваъдаи устувор дорем, ки Худо роҳи гурезро аз ҳар васваса низ фароҳам меорад, то мо онро таҳаммул кунем (ниг. 1 Қӯринтиён 10:13). Аз ин рӯ, мисли Забурнавис, мо метавонем бигӯем,
Чаро, эй ҷони ман, афтодаӣ, ва дар ман изтироб дорӣ? Ба Худо умед банд; зеро ки ман боз Ӯро ҳамду сано хоҳам гуфт, барои наҷотҳои (ниг. эзоҳ) рӯи Ӯ (Забур 42:5)
Оё шумо дар дуо ба Худованди худ дар бораи тарсҳо ва эҳсосоти худ ошкоро нақл мекунед? Оё шумо медонед, ки Ӯ метавонад, аз таҷрибаи худаш, шуморо комилан фаҳмад? Ӯ дар бораи шумо ғамхорӣ мекунад (1 Петрус 5:7) ва Ӯ дар бораи эҳсосоти шумо ғамхорӣ мекунад!
