Паррандагоне, ки барои қурбонӣ пешниҳод шуданд, Писари абадии Худоро ифода мекунанд, ки аз осмон фуруд омад. Пас, чӣ қадар аҷиб аст, ки вақте Худованд худаш ба ин ҷаҳон омад, ду парранда қурбонӣ карда шуд. Ибодат 12 муайян кард, ки чӣ тавр қурбонӣ барои модар пас аз рӯзҳои покшавии ӯ пас аз таваллуд пешниҳод карда мешуд.
Қурбонии муқаррарӣ, ки оварда мешуд, барра ва парранда буд. Агар онҳо барраро харида наметавонистанд, ба онҳо иҷозат дода мешуд, ки як ҷуфт кабӯтари ёбоӣ ё як ҷуфт кабӯтар биёранд. Юсуф ва Марям вақте ки ба маъбад омаданд, ду парранда оварданд, ки камбизоатии онҳоро нишон медод.
Ин бояд ба мо Навиштаҷотро таъсир расонад: «Зеро шумо файзи Худованди мо Исои Масеҳро медонед, ки барои хотири шумо Ӯ, ки сарватманд буд, камбағал шуд, то ки шумо ба воситаи камбизоатии Ӯ сарватманд шавед» (2 Қӯр. 8:9). Худованди мубораки мо, Сарватманд, ба оилаи камбағали як дуредгари фурӯтан омад.
Аммо ҳарчанд Ӯ ба чунин шароити камбизоатӣ омад, Ӯ дар Шахсияти худ ҳеҷ гоҳ аз Сарватманд будан даст накашид. Сарвати офариниш дар ихтиёри Ӯ буд! Вақте ки барои пардохти андози маъбад каме пул лозим шуд, Ӯ метавонист Петрусро роҳнамоӣ кунад, ки моҳиеро сайд кунад, ки дар даҳонаш маҳз ҳамон миқдор пул дошт. Вақте ки дар зиёфати арӯсӣ шароб тамом шуд, Ӯ метавонист оби оддиро ба «шароби беҳтарин» табдил диҳад. Дар охир, Худованди мо аз ҷониби шогирдонаш тарк карда шуд, ва ниҳоят Ӯ аз ҷониби Худои худ дар салиб тарк карда шуд. Сипас Ӯ мурд. Ин аст, ки Ӯ чӣ қадар камбағал шуд. Аммо барои хотири мо буд, ки Ӯ, Сарватманд, интихоб кард, ки камбағал шавад, то ки шумо ва ман сарватманд шавем. Мо ҳоло бо ҳар як баракати рӯҳонӣ дар осмонҳо дар Масеҳ муборак ҳастем (Эфс. 1:3)! Мо аз ҷиҳати рӯҳонӣ сарватманд ҳастем! Биёед Ӯро ибодат кунем!
