«Зеро мавъизаи салиб барои онҳое, ки ҳалок мешаванд, беақлӣ аст; аммо барои мо, ки наҷот ёфтаем, ин қудрати Худост». 1 Қӯринтиён 1:18 KJV
Дар заминаи ин оят, Павлус зиддиятҳо ва ихтилофҳоро дар байни халқи Худо пешниҳод мекунад. Ӯ манзараи калисои тақсимшударо бо дурнамои ғамангез баён карда, таҳти роҳбарии Рӯҳ ба мо ягона таъсири муттаҳидкунандаи масеҳиятро — Салиби Масеҳро пешниҳод мекунад.
Павлус изҳор дошт, ки Масеҳ ӯро «барои мавъизаи Инҷил фиристод, на бо ҳикмати суханҳо, то ки Салиби Масеҳ бетаъсир нагардад» (1 Қӯринтиён 1:17). Аҳамият диҳед, ки дар ин ҷо на ба Шахси Масеҳ, балки ба Салиб таъкид шудааст. Ин на аз он сабаб аст, ки Салиб аз Шахс муҳимтар аст, балки аз он сабаб аст, ки мо бе роҳи Салиб ба ҳақиқати Шахси Ӯ расида наметавонем.
Салиб истифода шудааст дар тӯли асрҳо ҳамчун рамзи имони масеҳӣ. Аҳамияти Салиб дар он аст, ки он моро водор месозад, ки мо ҳеҷ гоҳ наметавонем пайрави Исо шавем, ба мисли он ки мо метавонем як пешвои одамонро пайравӣ кунем. Худованд на системаи сиёсӣ, на тартиботи иҷтимоӣ ва на мазҳаби зеҳниро таъсис додааст, ки дар он мо ғояҳои худро ба ғояҳои Ӯ мувофиқат кунем ва ба ин васила ҷонибдори кори Ӯ шавем. Мутаассифона, баъзан мо ба масеҳият чунин менигарем, аммо Павлус нишон медиҳад, ки имони масеҳӣ ба чизи хеле амиқтар аз ин дахл дорад.
Маҳз ба воситаи Салиб мо бо Худо дар муносибати илоҳии Ӯ бо мо аввалин бор тамос мегирем. Ин аст он чизе ки Юҳанно дар навиштани худ дар бораи омадани Худованд «бо об ва хун» (1 Юҳанно 5:6) дар назар дошт. Маҳз дар Салиб сарбоз паҳлӯи Масеҳро сӯрох кард ва «дарҳол хун ва об берун омад» (Юҳанно 19:34). Худованд Исо ба ниёзи мо бо поксозии об ба воситаи Калом ва бо озодӣ аз гуноҳ ба воситаи хуни рехташудаи худ мерасад.
Салиб дар марказ меистад аз ду абадият — нуқтаи тақсимкунандаи тамоми замон. Асрҳо, аз бунёди ҷаҳон, бо ҳар як марҳилае, ки ба Ҷолҷото ишора мекард, пеш мерафтанд. Давраҳои замони Аҳди Қадим аз ҷиҳати пешгӯӣ бо назардошти он вақт, ки Масеҳ бурида мешавад, чен карда мешуданд. Ғайр аз ин, ҷараёни замон дар бист асри охир дар ҳар як пастшавии об аз нуқтаи баланди Ҷолҷото пеш рафтааст. Салиб қуллаи тамоми замон аст.
Ғайр аз ин, агар мо аз доираи худи замон берун равем, мебинем, ки дар абадияти гузашта, Худоён дар бораи нақшаи бузурги хушбахтии абадӣ, ки бояд оғоз мешуд, машварат карданд. Қарор дода шуд, ки бунёди коиноти хушбахтӣ, ки ба нақша гирифта шуда буд, дар Салиби Ҷолҷото гузошта шавад. Сипас, вақте ки мо ба фазои бепоёни абадияти оянда менигарем, Худованд Исоро на танҳо ҳамчун Подшоҳи подшоҳон ва Худованди худовандҳо, балки ҳамчун «Баррае, ки гӯё кушта шуда буд» (Ваҳй 5:6) мебинем. Мо Ӯро мебинем, ки барои барпо кардани салтанати худ бо қудрат ва ҷалоли бузург бо либоси худ, ки ба хун оғушта шудааст, пеш меравад. Ҳам салтанати ҳазорсола ва ҳам салтанати абадӣ бар бунёде, ки дар Салиби Ҷолҷото гузошта шудааст, сохта шудаанд.
Ҳамин тариқ, таваҷҷӯҳи мо дар 1 Қӯринтиён 1:18 ба мавъизаи Салиб нигаронида шудааст. Ин мавъизаи Масеҳ ҳамчун намуна, пешво ё ҳатто ҳамчун шаҳид нест. Ин мавъизаи Салиб аст. Ин рамзи он чизест, ки буридани ҳама чиз аз офариниши аввал ва оғози ҳама чиз аз офариниши нав буд. Худованд худаш гуфт: «Агар донаи гандум ба замин наафтад ва намирад, танҳо мемонад; аммо агар бимирад, меваи бисёр меорад». Ва сипас Ӯ гуфт: «Ва Ман, агар аз замин баланд шавам, ҳамаро ба сӯи Худ мекашам» (Юҳанно 12:24,32).
Мо, ки масеҳӣ ҳастем, аҳамияти бузурги Салибро баҳо доданро оғоз намекунем. Ин танҳо марги Масеҳ нест, зеро марг метавонист ба Ӯ бо роҳи дигар расонида шавад. Китоби Муқаддас мегӯяд: «Ӯ то марг итоат кард, ҳатто марги салиб» (Филиппиён 2:8).
Салибкушӣ бадтарин шакл буд марги як ҷинояткори калон, ва ин ифодаи баҳодиҳии инсон ба Писари Худост. Шарм, нангу номус ва хиҷолат дар он иштирок доранд. Аз ин рӯ, он фалокати асрҳоро ифода мекунад. Салиби Масеҳ коинотро дар тӯли он се соати торикӣ, вақте ки Исо дар дасти Яҳува гуноҳбардор буд, ба ғами беумед ғарқ кард. Нури офтоб хомӯш карда шуд ва коинот ба шаби сиёҳ ғарқ шуд. Ин нуқтаи марказии авҷи тамоми замон ва абадият буд.
Дар бораи он чизе ки дар Салиб рӯй дод, фикр кунед. Худо дар шахси Писари маҳбуби худ буд, ки ҷои хеле паст ва бо чунин файзи олиҷаноб гирифта буд, ки Ӯ «салибро таҳаммул кард, аз шарм нафрат дошт» (Ибриён 12:2). Исо, дар ҳассосияти олии Инсонияти комил, азоби дарди ҷисмонӣ, изтироби рӯҳӣ ва ғами дилро аз сар гузаронд. Ҷони Ӯ изтироб дошт. Ӯ дар рӯҳ ғамгин буд. Ҷисми Ӯ кӯфта шуд. Ва Ӯ азоби ташнагиро аз сар гузаронд. Сипас, ҳалокати доварии илоҳӣ бар Ӯ фуруд омад ва Ӯ фарёд зад: «Худои Ман, Худои Ман, чаро Маро тарк кардӣ?» (Матто 27:46). Ин дар Салиб анҷом дода шуд.
Аммо на танҳо Худо дар он ҷо буд, Инсон ҳам дар он ҷо буд — намояндаи тамоми инсоният. Одил гирифта шуд ва маҳкум карда шуд. Яҳудиён ва ғайрияҳудиён якҷоя шуданд, то Худованди Ҷалолро салиб кунанд. Шумо ва ман дар он ҷо намояндагӣ доштем, зеро онҳое, ки дар намоиши даҳшатноки драмаи Ҷолҷото иштирок доштанд, ҳамон тавре ки шумо ва ман дар ҳамон шароит рафтор мекардем, рафтор карданд. Онҳо нишон медоданд, ки дар дили инсон чӣ буд, яъне нафрат ба Худое, ки ӯро офарида буд.
Шайтон ҳам дар он ҷо буд, зеро ӯ ва легионҳои афтодаи ӯ ҳамаи захираҳои худро ҷамъ оварда буданд, то ба Писари Худо як ҳамлаи охирин кунанд, ва онҳо одамонро ҳамчун асбобҳои беақлонаи худ барои анҷом додани корҳои шайтонии худ истифода мебурданд.
Фариштагон дар он ҷо буданд, зеро оё дувоздаҳ легион аз онҳо дар уфуқи осмон омода набуданд, ки ба Исо, Офаридгори худ, агар Ӯ барои кӯмаки онҳо дуо мекард, кӯмак кунанд (Матто 26:53)?
Худои Падар низ дар он саҳнаи авҷгиранда ҳузур дошт, ки бо қаноатмандии илоҳӣ ва бепоён Писари маҳбуби худро медид, ки ба Номи Ӯ дар бартараф кардани гуноҳ то абад ҷалол меовард. Пеш аз он ки Наҷотдиҳанда ҷони худро супорад, Ӯ гуфт: «Падар, рӯҳи Худро ба дасти Ту месупорам» (Луқо 23:46). Исо ҳеҷ гоҳ ба Падари худ наздиктар ва азизтар набуд, аз он ки дар Салиб буд (Юҳанно 13:31-32).
Салиб рамзи абадӣ аст қудрати шариронаи Шайтон ва ғуломии инсон ба қудрати бадӣ. Аммо он ҳамчунин рамзи абадии муҳаббати бепоён ва бепоёни Худост: «Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, ҳалок нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳанно 3:16).
«Мавъизаи салиб барои онҳое, ки ҳалок мешаванд, беақлӣ аст, аммо барои мо, ки наҷот ёфтаем, ин қудрати Худост». Ба воситаи Салиби Масеҳ, шумо ва ман дар назди Офаридгори худ меистем ё меафтем.
