Кӣ ба хабари мо бовар кард? Ва бозуи Худованд ба кӣ ошкор шуд? Зеро Ӯ мисли ниҳоли нозук дар пеши Ӯ нашъунамо хоҳад кард, Ва мисли реша аз замини хушк. Ӯ на шакл дорад, на зебоӣ; Ва вақте ки мо Ӯро мебинем, Ҳеҷ зебоӣ нест, ки мо Ӯро орзу кунем.
Ӯ аз ҷониби одамон нафрат ва рад карда шуд, Марди ғамҳо ва ошно бо андӯҳ. Ва мо, гӯё, рӯйҳои худро аз Ӯ пинҳон кардем; Ӯ нафрат дошт, ва мо Ӯро қадр накардем.
Албатта Ӯ ғамҳои моро бардошт Ва андӯҳҳои моро бардошт; Бо вуҷуди ин, мо Ӯро зарбазада меҳисобидем, Аз ҷониби Худо задашуда ва азобдида.
Аммо Ӯ барои гуноҳҳои мо маҷрӯҳ шуд, Ӯ барои беинсофиҳои мо кӯфта шуд; Ҷазо барои сулҳи мо бар Ӯ буд, Ва бо зарбаҳои Ӯ мо шифо ёфтем.
Ҳамаи мо мисли гӯсфандон гумроҳ шудем; Ҳар яке аз мо ба роҳи худ рафт; Ва Худованд беинсофии ҳамаи моро бар Ӯ гузошт.
Ӯ зулм дид ва азоб кашид, Бо вуҷуди ин, Ӯ даҳони Худро накушод; Ӯ мисли барра ба қатл бурда шуд, Ва мисли гӯсфанд дар пеши мӯйчинаш хомӯш аст, Ҳамин тавр Ӯ даҳони Худро накушод.
Ӯ аз зиндон ва аз доварӣ гирифта шуд, Ва кӣ насли Ӯро эълон хоҳад кард? Зеро Ӯ аз замини зиндагонӣ бурида шуд; Барои гуноҳҳои қавми Ман Ӯ зарба хӯрд.
Ва қабри Ӯро бо шарирон сохтанд— Аммо бо сарватманд дар марги Ӯ, Зеро Ӯ ҳеҷ зӯроварӣ накарда буд, Ва ҳеҷ фиребе дар даҳони Ӯ набуд.
Бо вуҷуди ин, Худовандро писанд омад, ки Ӯро кӯбад; Ӯро ба ғам андохт. Вақте ки Ту ҷони Ӯро қурбонии гуноҳ мегардонӣ, Ӯ насли Худро хоҳад дид, Ӯ рӯзҳои Худро дароз хоҳад кард, Ва хоҳиши Худованд дар дасти Ӯ муваффақ хоҳад шуд.
Ӯ меҳнати ҷони Худро хоҳад дид ва қаноатманд хоҳад шуд. Бо дониши Ӯ Бандаи одилонаи Ман бисёриҳоро сафед хоҳад кард, Зеро Ӯ беинсофиҳои онҳоро бардошт.
Аз ин рӯ, Ман ба Ӯ ҳиссае бо бузургон хоҳам дод, Ва Ӯ ғаниматро бо қавӣ тақсим хоҳад кард, Зеро Ӯ ҷони Худро то марг рехт, Ва Ӯ бо гуноҳкорон ҳисоб карда шуд, Ва Ӯ гуноҳи бисёриҳоро бардошт, Ва барои гуноҳкорон шафоат кард.
