Рӯзе бар назари мо рӯз хоҳад шуд Рӯзи комил; Рӯзе субҳи дурахшон ва беабр хоҳад шуд Вақте ки Масеҳ хоҳад гуфт, «Дар миёни сояҳои биёбони васеъ, Дигар намонед; Бархез, эй муҳаббати ман, эй зебои ман, эй арӯси деринтизори ман, Ва биёед.»
Рӯзе бар гӯши шунавои мо хоҳад афтод Садои муҳаббати Ӯ; Рӯзе Ӯ ба абрҳо хоҳад омад ва хоҳад хонд Арӯси Худро ба боло; Бо ҳамаи худ барои мулоқот бо Ӯ дар ҳаво Барои дидани чеҳраи Ӯ. Барои гузаштан ба он манзараҳои осмонӣ, ки хеле зебоянд, Ва ситоиши файзи Ӯ.
Рӯзе мо бо Масеҳ ҳамеша наздик хоҳем буд, Дигар гумроҳ нахоҳем шуд; Рӯзе мо ба хонаи осмонӣ дар баландӣ хоҳем расид. Шояд имрӯз! Оҳ, пас ба лашкари осмонӣ ҳамроҳ шавем, то афзоиш диҳем Ситоиши Наҷотдиҳанда; Оҳ, пас, дар бораи муҳаббати наҷотбахши Ӯ нақл кунем, Дар тӯли рӯзҳои беохир.
