Масеҳи эҳё
Дар байни он чизе, ки одамон динҳои зиёди ҷаҳон мешуморанд, танҳо масеҳият ба муносибат бо Наҷотдиҳандаи эҳёшуда асос ёфтааст! Бо дарназардошти ин, биёед ба он чизе, ки Луқо дар Аъмол 1:1-3 сабт кардааст, таваҷҷӯҳ кунем. Дар ин порча гуфта мешавад (NKJV): «Ҳисоботи қаблиро ман, эй Теофилус, дар бораи ҳама чизе, ки Исо ҳам кардан ва ҳам таълим доданро оғоз кард, то рӯзе, ки Ӯ ба осмон бардошта шуд, пас аз он ки Ӯ тавассути Рӯҳи Муқаддас ба расулоне, ки Ӯ интихоб карда буд, фармонҳо дод, ки ба онҳо Ӯ худро пас аз азобаш бо далелҳои зиёди бебаҳс зинда нишон дод, дар давоми чил рӯз аз ҷониби онҳо дида шуд ва дар бораи чизҳои марбут ба Малакути Худо сухан гуфт.» Ба ибораи ояти 3 нигаред: «Ӯ худро пас аз азобаш зинда нишон дод.» Дар зеҳни худ фикрро хат кашед: «Ӯ худро нишон дод!»
Дар Юҳанно 10:18 Худованд Исо дар бораи ҳаёти худ гуфт: «Ҳеҷ кас онро аз Ман намегирад, балки Ман онро аз худ мегузорам. Ман қудрат дорам, ки онро гузорам, ва қудрат дорам, ки онро боз гирам. Ин фармонро Ман аз Падари Худ гирифтаам.» Оё шумо пай бурдед, ки Худованд қудрат дошт, ки ҳаёти худро боз гирад?
Мо дар бораи эҳё бисёр мехонем, вақте ки ба 1 Қӯринтиён 15 меоем. Дар наздикии оғози боб мо чизеро мебинем, ки барои масеҳият муҳим аст: «Зеро ман ба шумо пеш аз ҳама он чизеро, ки худам низ гирифта будам, расонидам: ки Масеҳ барои гуноҳҳои мо мувофиқи Навиштаҳо мурд, ва дафн карда шуд, ва дар рӯзи сеюм мувофиқи Навиштаҳо эҳё шуд» (оятҳои 3-4). Бе эҳё, кори наҷот комил нест. Агар мо Инҷилро мавъиза кунем ва Масеҳро дар салиб гузорем, Инҷил комил нест! Агар мо Инҷилро мавъиза кунем ва Масеҳро дар қабр гузорем, Инҷил комил нест! «Масеҳ барои гуноҳҳои мо мувофиқи Навиштаҳо мурд, ва дафн карда шуд, ва дар рӯзи сеюм мувофиқи Навиштаҳо эҳё шуд.» Ӯ Масеҳи эҳёшуда аст!
Пас мо метавонем ҳайрон шавем, ки мо чӣ гуна Масеҳ дорем; ин эҳёшуда чӣ гуна аст? Биёед бубинем, ки шогирдон ин Марди муборакро пас аз он ки Ӯ аз мурдагон пирӯзмандона эҳё шуд, чӣ гуна диданд.
Масеҳи зинда!
Дар Ваҳй 1:18 ҳавворӣ Юҳанно он чизеро, ки Худованд гуфт, сабт кардааст: «Ман ҳастам, ки зиндаам, ва мурда будам, ва инак, Ман то абад зиндаам. Омин. Ва Ман калидҳои Ҳодис ва Маргро дорам.» Ӯ дигар дар салиб азоб намекашад, ва Ӯ дар қабр нест. Сари Ӯ, ки як вақтҳо бо тоҷи хор олуда ва латукӯб шуда буд, ҳоло дар ҷалоли шахсияти Ӯ медурахшад, бо ҳаёти ҷовидонӣ нур мепошад. Ҳамчун пайравони Исои Масеҳ, мо Масеҳи зинда дорем!
Масеҳи пирӯз!
Дар салиб, Шайтон бадтарин кори худро карда буд. Инсон он чизеро, ки метавонист, барои дар қабр нигоҳ доштани Ӯ кард. Аммо, чунон ки Роберт Лоури (1826–1899) дар суруди худ навиштааст, Дар қабр хобида буд:
Аз қабр Ӯ бархост, Бо пирӯзии бузург бар душманони Худ; Ӯ ҳамчун Ғолиб аз қаламрави торик бархост, Ва Ӯ то абад бо муқаддасони Худ ҳукмронӣ мекунад. Ӯ бархост! Ӯ бархост! Ҳаллелуё! Масеҳ бархост!”
Худованд Исо аз қабр берун омад, бе он ки санги бузургро ғелонад, аммо санг ғелонида шуд, то исбот кунад, ки Ӯ дар он ҷо набуд. Шогирдони Ӯ қабри холӣ ёфтанд. Ӯ эҳё шудааст! Ҳоло Ӯ интизор аст: «Ин Мард, пас аз он ки як қурбонӣ барои гуноҳҳо то абад пешниҳод кард, дар дасти рости Худо нишаст, аз он вақт интизор аст, то душманони Ӯ зери пои Ӯ қарор гиранд» (Ибриён 10:12-13). Ӯ Масеҳи пирӯз аст!
Масеҳи ғамхор!
Худованд Исо дар Юҳанно 20 ба Марями Маҷдалия зоҳир шуд. Дили ӯ шикаста буд. Вақте ки фариштагон аз ӯ пурсиданд: «Чаро гиря мекунӣ?» ӯ ҷавоб дод: «Зеро онҳо Худованди маро бурдаанд, ва ман намедонам, ки Ӯро куҷо гузоштаанд» (ояти 13). Сипас ӯ рӯ овард ва Худовандро дид, аммо ӯ гумон кард, ки Ӯ боғбон аст. Вақте ки ба саволи Ӯ дар бораи сабаби гиряаш ҷавоб дод, меҳри дили ӯ аён буд: «Ҷаноб, агар Ӯро бурда бошӣ, ба ман бигӯ, ки Ӯро куҷо гузоштаӣ, ва ман Ӯро мебарам» (ояти 15). Бо оҳанги нарм ва ғамхор, Худованди мо ҷавоб дод: «Марям!» (ояти 16). Чӯпони некӯ воқеан гӯсфандони худро бо ном мехонад (Юҳанно 10:2-3)! Ин гуна саҳнаи таъсирбахш дар давоми 40 рӯз пас аз эҳёи Ӯ борҳо такрор шуд. Дар бораи ду нафар дар роҳи Эммаус дар Луқо 24:13-35 фикр кунед, ва чӣ гуна Ӯ ба шогирдони Худ дар Юҳанно 21 зоҳир шуд. Ӯ худро ба онҳо ҳамчун Масеҳи ғамхор нишон дод.
Масеҳи тавоно!
Он ки гуфт: «Ҳамаи қудрат дар осмон ва дар замин ба Ман дода шудааст» (Матто 28:18) ҳамон касест, ки Петрус дар рӯзи Пантикост дар бораи Ӯ сухан гуфт, вақте ки ӯ эълон кард: «Бигзор тамоми хонадони Исроил яқинан бидонанд, ки Худо ин Исоро, ки шумо салиб задаед, ҳам Худованд ва ҳам Масеҳ гардонидааст» (Аъмол 2:36). Ҳамчун Барра, Ӯ китоби довариро нигоҳ медорад ва мӯҳрҳои онро мекушояд (Ваҳй 5:8). Дар бораи ин Як, Павлус ба муқаддасони Эфсӯс гуфт: «Пас аз он ки ман дар бораи имони шумо ба Худованд Исо шунидам… [ман] аз шукргузорӣ барои шумо даст намекашам, шуморо дар дуоҳои худ ёдовар мешавам: то ки Худои Худованди мо Исои Масеҳ, Падари ҷалол, ба шумо рӯҳи ҳикмат ва ваҳйро дар дониши Ӯ диҳад, чашмони фаҳмиши шумо равшан гардад; то ки шумо бидонед, ки умеди даъвати Ӯ чист, ғании ҷалоли мероси Ӯ дар муқаддасон чист, ва бузургии бениҳояти қудрати Ӯ нисбат ба мо, ки имон дорем, чист, мувофиқи кори қудрати тавонои Ӯ, ки Ӯ дар Масеҳ кор кард, вақте ки Ӯро аз мурдагон эҳё кард ва Ӯро дар дасти рости Худ дар ҷойҳои осмонӣ нишонд, хеле болотар аз ҳар сарварӣ ва қудрат ва тавоноӣ ва ҳукмронӣ, ва ҳар номе, ки ном бурда мешавад, на танҳо дар ин замон, балки дар он чизе, ки меояд. Ва Ӯ ҳама чизро зери пои Ӯ гузошт, ва Ӯро сарвари ҳама чиз ба калисо дод, ки бадани Ӯст, пуррагии Ӯ, ки ҳамаро дар ҳама пур мекунад» (Эфсӯсиён 1:15-23). Ин ҳамон Як «қодир аст, ки аз ҳама чизе, ки мо мепурсем ё фикр мекунем, бениҳоят зиёдтар кунад, мувофиқи қудрате, ки дар мо кор мекунад, ба Ӯ дар калисо тавассути Исои Масеҳ ба ҳама наслҳо, то абад ва абад ҷалол бод. Омин» (Эфсӯсиён 3:20-21).
Масеҳи меҳрубон!
Мо муҳаббати Ӯро дар Юҳанно 20 дидем, вақте ки Ӯ ба Марям зоҳир шуд. Мо онро боз мебинем, вақте ки дар бораи чӣ гуна Ӯ Петруси аз имон баргаштаро дар Юҳанно 21 барқарор кард, мехонем. Оятҳои 15-19 мегӯянд: «Вақте ки онҳо наҳорӣ хӯрданд, Исо ба Шимъӯн Петрус гуфт: «Шимъӯн, писари Юнус, оё ту Маро аз инҳо бештар дӯст медорӣ?» Ӯ ба Ӯ гуфт: «Бале, Худованд; Ту медонӣ, ки ман Туро дӯст медорам.» Ӯ ба ӯ гуфт: «Барраҳои Маро бихӯрон.» Ӯ бори дуюм ба ӯ гуфт: «Шимъӯн, писари Юнус, оё ту Маро дӯст медорӣ?» Ӯ ба ӯ гуфт: «Бале, Худованд; Ту медонӣ, ки ман Туро дӯст медорам.» Ӯ ба ӯ гуфт: «Гӯсфандони Маро нигоҳубин кун.» Ӯ бори сеюм ба ӯ гуфт: «Шимъӯн, писари Юнус, оё ту Маро дӯст медорӣ?» Петрус ғамгин шуд, зеро Ӯ бори сеюм ба ӯ гуфт: «Оё ту Маро дӯст медорӣ?» Ва ӯ ба Ӯ гуфт: «Худованд, Ту ҳама чизро медонӣ; Ту медонӣ, ки ман Туро дӯст медорам.» Исо ба ӯ гуфт: «Гӯсфандони Маро бихӯрон. Ба ростӣ, ба ростӣ, ба ту мегӯям, вақте ки ту ҷавонтар будӣ, худро мебастӣ ва ба ҳар куҷое, ки мехостӣ, мерафтӣ; аммо вақте ки пир мешавӣ, дастҳои худро дароз мекунӣ, ва дигаре туро мебандад ва ба ҷое, ки намехоҳӣ, мебарад.» Инро Ӯ гуфт, ки бо кадом марг ӯ Худоро ҷалол хоҳад дод. Вақте ки Ӯ инро гуфт, ба ӯ гуфт: «Маро пайравӣ кун.» Худованд Масеҳи меҳрубон аст.
Масеҳи ҷисмонӣ!
Худованд ҷисми ҷисмонӣ ва ҷалолнок дорад; Ӯ арвоҳ нест. Чанде пас аз эҳё шуданаш Ӯ ба шогирдони худ, ки дар ҳуҷраи боло буданд, гуфт: «Ба дастҳо ва пойҳои Ман нигаред, ки ин Ман худам ҳастам. Маро ламс кунед ва бубинед, зеро рӯҳ гӯшт ва устухон надорад, чунон ки шумо мебинед, ки Ман дорам» (Луқо 24:39). «Дар ҳоле ки онҳо аз шодӣ ҳанӯз бовар намекарданд ва ҳайрон буданд, Ӯ ба онҳо гуфт: «Оё шумо дар ин ҷо хӯрок доред?» (ояти 41). Ҳангоми хондани ин оят, мо нобоварии Томасро, ки дар Юҳанно 20 сабт шудааст, ба ёд меорем, пас аз он ки Худованд ба шогирдон зоҳир шуд, вақте ки Томас набуд: «Агар ман дар дастҳои Ӯ осори мехҳоро набинам, ва ангушти худро ба осори мехҳо нагузорам, ва дасти худро ба паҳлӯи Ӯ нагузорам, бовар намекунам» (ояти 25). Ҳашт рӯз пас, Худованд ба шогирдони худ, аз ҷумла Томас, зоҳир шуд ва ба ӯ гуфт: «Ангушти худро ба ин ҷо дароз кун, ва ба дастҳои Ман нигар; ва дасти худро ба ин ҷо дароз кун, ва онро ба паҳлӯи Ман гузор. Нобовар набош, балки бовар кун» (ояти 27). Ба ҳар яки мо, Ӯ гуфтааст: «Хушбахтанд онҳое, ки надидаанд ва бовар кардаанд» (ояти 29). Ӯ Масеҳи ҷисмонӣ аст, ки мо низ Ӯро хоҳем дид.
Масеҳи ҳамеша ҳозир!
Дар он чизе, ки Комиссияи Бузург номида мешавад, Худованд Исо гуфт: «Ҳамаи қудрат дар осмон ва дар замин ба Ман дода шудааст. Пас биравед ва ҳамаи миллатҳоро шогирд созед, онҳоро ба исми Падар ва Писар ва Рӯҳи Муқаддас таъмид диҳед, ба онҳо таълим диҳед, ки ҳама чизеро, ки Ман ба шумо фармудаам, риоя кунанд; ва инак, Ман ҳамеша бо шумо ҳастам, то охири замон» (Матто 28:18-20). Ибриён 13:5 ба мо ҳузури Ӯро ёдовар мешавад: «зеро Ӯ худаш гуфтааст: «Ман ҳеҷ гоҳ туро тарк намекунам ва туро партофта намегузорам.» Ӯ, Эҳёшуда, Масеҳи ҳамеша ҳозир аст.
Дар бораи он фикр кунед, эй маҳбубон. Худованд Исои Масеҳ Наҷотдиҳандаи мурда нест. Ӯ Масеҳи зинда, пирӯз, ғамхор, тавоно, меҳрубон, ҷисмонӣ ва ҳамеша ҳозир аст! Ӯ Масеҳи ман аст; оё Ӯ Масеҳи шумост? Агар Ӯ бошад, мо метавонем якҷоя суханони такроршударо дар суруд такрор кунем, Марди Ғамҳо! Чӣ ном, ки аз ҷониби Филип П. Блисс (1838–1876) навишта шудааст: «Ҳаллелуё! Чӣ Наҷотдиҳанда!»
