Эҳёи Масеҳ моҳияти масеҳият аст. Бе он, ҳама чиз беҳуда анҷом дода мешавад ва бовар карда мешавад (1 Қӯринтиён 15:12-19). Барои ҳамаи мо муфид аст, ки ба Навиштаҳо назар андозем ва ҳақиқатҳо ва баракатҳои гуногунеро, ки дар эҳёи Масеҳ ба вуҷуд омадаанд, омӯзем.
Ба таври мушаххас, мо дар 1 Қӯринтиён 15:3-4 дар бораи:
- Марги Масеҳ - Ӯ ҷазои гуноҳҳои моро бар дӯш гирифт.
- Дафни Масеҳ - Ӯ гуноҳҳои моро, ки барои Худо нафратовар буданд, дур кардааст ва ҳоло онҳоро пайдо кардан мумкин нест. (Забур 103:12, Ирмиё 50:20)
- Эҳёи Масеҳ - Эҳёи Ӯ аз тасдиқи Худо ба кори Масеҳ шаҳодат медиҳад.
- Пас, вақте ки шумо ба ояти 17 мерасед, мо мефаҳмем, ки агар Худо аз кори Масеҳ қаноатманд намебуд ва аз ин рӯ Ӯро эҳё намекард, пас мо бояд ҳанӯз дар гуноҳҳои худ бошем, зеро марг ва дафни Ӯ беҳуда буданд.
Фикр аз ин дур бод! (Эфсӯсиён 1:20-23).






