«Ман ба Ту қурбонии шукргузорӣ хоҳам овард ва исми Худовандро хоҳам хонд».
Забур 116:17
Қурбонии шукргузорӣ (Ибодат 7) бояд бо пошидани хуни қурбонии осоиштагӣ (ояти 14) пешниҳод мешуд. Ин нишон медиҳад, ки тамоми шукргузории мо бар хуни рехтаи Исои Масеҳ асос ёфтааст. Рӯҳи шукргузории ман имконпазир аст, зеро гуноҳҳои ман аллакай бахшида шудаанд ва сарнавишти абадии ҷони ман бо хун таъмин шудааст. Ман метавонам бо Павлус бигӯям: «Шукр Худоро барои атои бебаҳои Ӯ» (2 Қӯринтиён 9:15). Ба туфайли ин ато — Исои Масеҳ — ман метавонам барои ҳар чизи дигаре, ки ба сари ман меояд, шукргузор бошам. Атои наҷоти Худо ба ман имкон медиҳад, ки ҳар чизеро, ки Ӯ ба ҳаёти ман иҷозат медиҳад, таҳаммул кунам ва ҳатто барои он шукргузор бошам.
Гӯшти ҳайвоне, ки бо қурбонии шукргузорӣ пешниҳод мешуд, бояд хӯрда мешуд (ояти 15). Баъзе қурбониҳо бояд пурра сӯзонида мешуданд, чун қурбониҳое, ки комилан ба Худо дода мешуданд. Аммо ин қурбонӣ бояд хӯрда мешуд. Он боиси он шуд, ки коҳин, мардум ва Худо дар як зиёфати муборак якҷоя шарик шаванд. Қурбонии шукргузорӣ халқи Худоро ба ҳамдигар ва ба Худои худ наздиктар мекунад. Забурнавис эълон мекунад: «Ман Туро дар ҷамъомади бузург шукр хоҳам гуфт; Ман Туро дар миёни мардуми бисёр ҳамду сано хоҳам гуфт» (Забур 35:18). Дили шукргузор моро ба муоширати амиқтар бо Худо ва бо халқи Ӯ мекашад.
Қурбонӣ бояд дар ҳамон рӯзе, ки пешниҳод мешуд, хӯрда мешуд. Ҳеҷ чиз набояд то субҳ боқӣ мемонд (ояти 15). Ин ба мо меомӯзонад, ки дили шукргузори дирӯза барои имрӯз кофӣ нест. Ҳар рӯз бояд ифодаҳои шукргузории худро дошта бошад, вагарна имконияти он рӯз абадӣ аз даст хоҳад рафт. Мо бояд шукргузор бошем дар ҳоле ки имрӯз аст. Дирӯз гузашт ва мо ваъдаи фардо надорем. Аз ин рӯ, забурнавис гуфт: «Ин рӯзест, ки Худованд офаридааст; мо шодӣ хоҳем кард ва дар он хурсандӣ хоҳем кард» (Забур 118:24).
Лаҳзаи имрӯза:
Дили шукргузор бояд ҳар рӯз нав карда шавад.
