Ӯ барои мурдан баланд бардошта шуд.
Ин як сатр аз суруди шинохтаи ибодат аст, ки дар саҳифаи муқобил пайдо мешавад. Диққат диҳед, ки ҳар як банд бо «Ҳаллелуё! Чӣ Наҷотдиҳанда!» ба охир мерасад. Далели он ки Ӯ барои мурдан баланд бардошта шуд, боиси он гардид, ки роҳгузарон сарҳои худро аз нобоварӣ ҷунбонанд. Ин ҷо касе буд, ки зоҳиран қудрати шифо додани бемориҳои табобатнашаванда ва ҳатто ба ҳаёт баргардонидани мурдагонро дошт, аммо худаш дар ин ҷо бо салибкушӣ мемурд. Баланд бардошта шудани Ӯ ба душманонаш осон кард, ки Ӯро лаънат кунанд ва ба Ӯ тамасхур кунанд. Ӯ баланд бардошта шуд, то Худо гуноҳҳои моро бар Ӯ бор кунад, то Ӯ онҳоро бардорад, ва хашмро бар Ӯ барои гуноҳи мо резад.
Ӯ барои ҳамин омад, ки баланд бардошта шавад.
Аммо ин баланд бардоштан он чизе буд, ки Ӯ барои он омада буд. Ӯ пешгӯӣ карда гуфт:
Чӣ тавре ки Мусо морро дар биёбон баланд бардошт, ҳамин тавр Писари Одам низ бояд баланд бардошта шавад, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад (Юҳанно 3:15 JND).
Мо, ки ба Ӯ ҳамчун наҷотдиҳандаи маҷозии худ аз «газидани мор» менигарем, дар ҳақиқат дӯст медорем, ки он сатри ситоишро суруд хонем: «Ҳаллелуё! Чӣ Наҷотдиҳанда!»
Ӯ баланд бардошта шуд.
Дар ибодат, мо на танҳо марги Ӯро, балки эҳё ва баланд бардоштани Ӯро низ ба ёд меорем: «Худо ... Исоро ... эҳё кард, ки бар салиб овехта шуда буд. Ӯро Худо бо дасти рости Худ ҳамчун Роҳбар ва Наҷотдиҳанда баланд бардошт» (Аъмол 5:30-31). Ӯ ба баландтарин мавқеи шараф ва қудрат баланд бардошта шуд, ки мо ҳоло Ӯро бо имон мебинем. Аз он ҷо Ӯ ҳар рӯз моро роҳнамоӣ мекунад ва бо қудрати Худ наҷот медиҳад. Вақте ки мо дар бораи он фикр мекунем, ки Ӯ моро ҳар рӯз чӣ тавр наҷот медиҳад, мо бо шавқ ҷавоб медиҳем: «Ҳаллелуё! Чӣ Наҷотдиҳанда!»
Ӯ баланд бардошта хоҳад шуд.
Имрӯз имондорон Ӯро дар баландӣ бо имон мебинанд, аммо рӯзе ҳама одамон Ӯро бо чашм хоҳанд дид. Он гоҳ, ба Ӯ ҳар зону хам хоҳад шуд, агар на дар ибодат, пас дар итоат (Филиппиён 2:9-11). Он гоҳ, дар ҷисмҳое мисли «ҷисми ҷалоли» Ӯ (Филиппиён 3:21), дар комилияти бегуноҳӣ ва бо дониши комил дар бораи он ки баланд бардошта шудани Ӯ барои мо чӣ кор кардааст, мо боз ва боз хитоб хоҳем кард: «Ҳаллелуё! Чӣ Наҷотдиҳанда!»
Аз ҷониби Алан Ҳ. Кросби
Ҳаллелуё! Чӣ Наҷотдиҳанда! «Марди Ғамҳо», чӣ ном,
Барои Писари Худо, ки омад,
Гуноҳкорони харобшударо наҷот диҳад!
Ҳаллелуё! Чӣ Наҷотдиҳанда!
Шарм ва тамасхури дағалонаро бардошта,
Дар ҷои ман Ӯ маҳкумшуда истод,
Бахшиши маро бо хуни Худ мӯҳр кард.
Ҳаллелуё! Чӣ Наҷотдиҳанда!
Гуноҳкор, паст ва бечора, мо;
Барраи беайби Худо Ӯ буд;
«Кафорати комил!» Оё ин имконпазир аст?
Ҳаллелуё! Чӣ Наҷотдиҳанда!
Ӯ барои мурдан баланд бардошта шуд,
«Иҷро шуд» фарёди Ӯ буд;
Ҳоло дар осмон баланд бардошта шудааст.
Ҳаллелуё! Чӣ Наҷотдиҳанда!
Вақте ки Ӯ меояд, Подшоҳи пурҷалоли мо,
Ҳамаи наҷотёфтагони Худро ба хона барад,
Он гоҳ ин сурудро аз нав месароем:
Ҳаллелуё! Чӣ Наҷотдиҳанда! Аз ҷониби П. П. Блисс (1838-1876)
