Матни мулоҳизаи имрӯза як қисми порчаест, ки дар бораи боздиди ҳавворӣ Павлус аз муқаддасон дар шаҳри Троас нақл мекунад. Ин шаҳр дар Осиёи Хурд, ки имрӯз дар кишвари Туркия аст, макони Трояи қадим ва Ҷанги Троя буд, ки дар ривоятҳои юнонӣ ёд шудааст. Павлус ба Троас ташриф овард, зеро дар он ҷо як ҷамъомади хурди масеҳӣ буд, ки барои имондорон дар Масеҳ дар як ҳуҷраи болоӣ вохӯрдан кофӣ буд (ояти 8).
Ин ягона ҳисобот дар Аҳди Ҷадид аст, ки воқеан як ҷамъомади имондоронро дар вақти воқеӣ тасвир мекунад. Албатта, номаи аввали Павлус ба Қӯринтиён шарҳ медиҳад, ки чӣ тавр як ҷамъомад бояд фаъолият кунад, аммо дар Аъмол 20 мо як акси таърихии як ҷамъомадро дар амал мегирем.
Он чизе, ки дар ин ҳисобот фавран ба назар мерасад, соддагии масеҳиёни ибтидоӣ аст. Вақте ки онҳо дар рӯзи аввали ҳафта ҷамъ меомаданд, ки ин одати имондорон аз эҳёи Масеҳ буд, ҳадафи онҳо шикастани нон буд. Ин зиёфати Худованд аст. Ҳеҷ тафсилоте дар бораи риояи он дода нашудааст, чунон ки дар 1 Қӯринтиён 11 — танҳо далел. Имондорон дар Троас «ҷамъ омаданд» то нонро шикананд. Ин ҳадафи ҷамъомади онҳо буд; ин барои дидани мард набуд, ҳарчанд ӯ боистеъдод бошад ҳам, балки барои дидани Исо.
Ин зиёфат баландтарин ифодаи дӯстии онҳо ҳамчун аъзои як бадан ва асоси ибодати онҳо буд: ибодат кардани Он ки барои онҳо мурд ва ибодат кардани Падар дар рӯҳ ва ҳақиқат. Диққат диҳед, ки чӣ чиз мавҷуд нест: меъмории бузурги динӣ, намоишҳои мусиқии фароғатӣ ва коҳинии махсус бо либоси рӯҳонӣ вуҷуд надорад. Ҳамаи имондорон худашон коҳин буданд! Оҳ, бигзор мо ин соддагиро бештар ва бештар қадр кунем!
