Бо ҳисси муҳаббати бузурги Худованди мо Исо дар додани ин ёдбуди Худ ба мо (1 Қӯринтиён 11), ин нақшаи хурдро додан лозим аст.
Шояд саволи аввал ин бошад: «Бо кӣ бояд нон шиканам?» Дар ин лаҳза бояд ба тағйирнопазирии мутлақ ва устувори принсипҳои Худо таъкид кард. Барои оғоз, мо ба аввалин зикри амали шикастани нон, пас аз оғози он аз ҷониби Худованди мо, ишора мекунем. Дар Аъмол 2:42, «онҳо дар таълимот ва муоширати ҳаввориён, ва дар шикастани нон ва дуоҳо устувор монданд». Мо як доираи мушаххасро мебинем, ки якҷоя нон мешикастанд, ки аз онҳое иборат буд, ки дар таълимот ва муоширати ҳаввориён устувор монданд. Инҳо онҳое ҳастанд, ки Худованд ҷамъ овард, чунон ки мо дар Аъмол 2:47 қайд мекунем, «Худованд ба калисо илова кард»; дар Аъмол 11:24, «бисёр одамон ба Худованд илова карда шуданд»; ва дар 1 Қӯринтиён 1:2, «ҳамаи онҳое, ки дар ҳар ҷо ба номи Исои Масеҳ, Худованди мо, дуо мекунанд».
Ҳамин тариқ, ба таври возеҳ муқаррар шудааст, ки Худованд худаш марказ ва нуқтаи ҷамъоварӣ аст. Мо нонро ба ёди Ӯ мешиканем ва аз ин рӯ
марги Ӯро то омаданаш нишон медиҳем – на ҳаёти Ӯ, на ҷалоли Ӯ ва на бозгашти Ӯ, балки мӯъҷизаи марги Ӯ. Он марг ва салиби Ӯ охирин мушоҳидаҳое буданд, ки ин ҷаҳон аз Ӯ дошт. Ӯ ҳамон Касест, ки ин ҷаҳон Ӯро берун кард ва маслуб кард ва Ӯ ҳамон Касест, ки мо ҳоло бо Ӯ алоқамандем. Дар шикастани нон, мо бо марги ин Касе, ки ин ҷаҳонро паси сар гузоштааст ва ҳоло дар дасти рости Худост, шинохта мешавем. Мо низ дар марги Ӯ ба ин ҷаҳон мурдаем; чунон ки Ӯ эҳё шудааст, мо низ бо Ӯ пайвастем ва ҳоло он ҳаётеро, ки Ӯ дар эҳё дубора ба даст овард ва мо онро ҳаёти ҷовидонӣ медонем, гирифтаем. Мо хуб медонем, ки ҷамъи имондорон, ки дар калисои ибтидоӣ дида мешуданд, ҳама як буданд – ҳеҷ гуна тақсимшавӣ ё нокомӣ, албатта на ҳолати тақсимшуда ва харобшудае, ки имрӯз дар масеҳият дида мешавад. Аммо ин нокомӣ аз ҷониби инсон аст. Худо содиқ аст ва, чунон ки дар боло қайд шуд, принсипҳои Ӯ тағйирнопазиранд. Онҳое, ки имрӯз доираро ташкил медиҳанд,
дар назари Худо, ҳанӯз ҳам ҳамаи онҳое ҳастанд, ки ба Худованд илова карда шудаанд. Аммо на ҳама имрӯз дар таълимот ва муоширати ҳаввориён ҳастанд. Худованд ба мо дастури равшанро барои шароити имрӯза додааст (нигаред ба 2 Тимотиюс 2:19-22). Аз ин рӯ, дар принсип, онҳое, ки дар ҷамъият пайдо мешаванд ва онҳое, ки аз дили пок ба номи Худованд дуо мекунанд, ҳамон шахсоне ҳастанд, ки дар Аъмол 2 дида мешаванд. Аз берун тақсимшавӣ аён аст ва мо наметавонем фикр кунем, ки барқарор кардани чизҳо ба ҳолати аслии онҳо имконпазир аст. Аммо, мо метавонем, бо дарки нокомии худ ва нақши худ дар харобӣ, ба он шароит баргардем, ки дар он мо метавонем ҳузури Худовандро дар миёни худ ҳамчун ҷамъшудагон ба Ӯ дарк кунем. Шогирдон дар Юҳанно 20 Ӯро вақте шинохтанд, ки Ӯ дастҳо ва паҳлӯи Худро нишон дод ва онҳо сулҳи Ӯро донистанд. Чӣ доираи муҳаббати илоҳӣ! Ва Ӯ мехоҳад, ки имрӯз моро ба ин доира ҷалб кунад. Ҳоло мо метавонем пурсем: «Чӣ тавр ман ин доираро мешиносам ё ба он дохил мешавам?» Бигзор ба таври возеҳ гуфта шавад, ки ҳар як имондор ба Худованд Исо ба он ҳуқуқ дорад. Мутаассифона, на ҳама омодаанд, ки ба он дохил шаванд. Ҳатто дар замони Павлус мо мехонем: «Онҳое, ки аз Осиё буданд, рӯй гардонданд» (2 Тимотиюс 1:15). Бешубҳа, онҳо масеҳиён буданд, аммо онҳо мавқеи худро дар иртибот бо Масеҳи осмонӣ тарк карданд ва ба корҳои худ машғул шуданд ва ҳаввориро дар зиндон ва танҳоӣ гузоштанд.
Дар ҳоле ки бисёре аз масеҳиёни имрӯза бо Худованди радшуда, ҳарчанд Ӯ ҳоло ҷалол ёфтааст, худро муаррифӣ намекунанд, ин ба ҳеҷ ваҷҳ доираи муоширатро маҳдуд намекунад. Дохил шудан ба доираи оммавии муошират ба тавсия асос ёфтааст; аз ин рӯ, тавсиякунандагон масъулияти бузург доранд ва ба фаҳмиши рӯҳонӣ ниёз доранд. Чӣ гуна фаҳмиш ё мавқеъро бояд ҷуст? Як шахс метавонад дар бораи ҳақиқат дониш дошта бошад, аммо ҳеҷ гуна воқеият надошта бошад, дар ҳоле ки дигаре, ки воқеан наҷот ёфтааст, наметавонад чизҳоро ба пурсишкунанда ба таври қаноатбахш баён кунад. Ҳамин тариқ, бисёр хатогиҳо содир шудаанд. Баъзе ҷонҳои воқеан машғул монеъ шудаанд, дар ҳоле ки шахсони мутакаббиртар пешбарӣ шудаанд, ки ҳарду ҳолат Худовандро ғамгин мекунанд. Шояд калиди воқеии мавқеъ дар Румиён 5:5 пайдо шавад: «муҳаббати Худо ба дилҳои мо аз ҷониби Рӯҳулқудс, ки ба мо дода шудааст, рехта шудааст». Ин оят ба мо фавран пас аз ошкор шудани ҳақиқати сафедшавӣ дода шудааст. Ба ҳамин монанд, дар Эфсӯсиён 1:3, Рӯҳ пас аз имон овардан ба Инҷил дода мешавад. Пас, он чизе, ки ҷустуҷӯ мешавад, далелест, ки, аввалан, Рӯҳи Худо дар ҷон аст, ки боиси тасарруфи оддии кори Масеҳ мегардад, ки ба пайвастшавӣ ба Ӯ оварда мерасонад («ба шумо, ки имон доред, Ӯ гаронбаҳост»); ва сониян, ки қудрати тобеъкунандаи муҳаббати Худо дар ҳаёт зоҳир мешавад. Инҳо чизҳое ҳастанд, ки бояд онҳоеро, ки қабулро ба ин доира меҷӯянд, нишон диҳанд, ва дар ин соддагӣ ҷон пеш бурда мешавад, на дар сардӣ ва сояи ҷои берунӣ, балки дар гармӣ ва нури муоширати масеҳӣ.
Ин шахсон, ки муҳаббати Худовандро қадр мекунанд ва мекӯшанд ба он ҷавоб диҳанд, ба маъно ва баракати «шикастани нон» дохил мешаванд ва дигар ҳақиқатҳои марбут ба Шоми Худованд тадриҷан дар дил ва ақл ташаккул меёбанд – ва Рӯҳ, ки озодӣ дорад, ба тамоми ҳақиқат роҳнамоӣ хоҳад кард.
