Таваллуди Исо чӣ қадар махсус аст?
Оё ин ҷолиб нест, ки чӣ тавр таваллуди Исо ба ҷаҳони замони Ӯ эълон шуд? Он чизе, ки воқеан ҷолиб аст, ин аст, ки он аслан «ба ҷаҳон» эълон нашудааст!
Агар шумо метавонистед бойгонии қадимии Яҳудияро ҷустуҷӯ кунед, шумо дар бораи ин таваллуди ягона зикри махсусе намеёфтед, ҳарчанд номи Ӯ метавонад дар феҳристи шаҳр дар байни садҳо нафари дигар пайдо шавад. Аммо ба ин таваллуд нисбат ба дигарон аҳамияти расмӣ дода намешуд. Аксари одамон он шаб бехабар аз Ӯ ба хоб рафтанд.
Ин мисли он мебуд, ки киштии Нӯҳ аз нишебиҳои барфпӯши кӯҳи Арарат ба баҳр лағжида, ё Титаник ба сатҳи Атлантик баромада, ба бандари Ню-Йорк шино кунад, бе он ки касе чизе гӯяд ва ҳеҷ расонаи хабарӣ огоҳ карда нашавад – ва шумо танҳо 30 сол пас дар бораи он мешунавед! Оё ин аҷиб нест?
Аммо таваллуди Исо дар ҳақиқат эълон шуд – на ба тамоми ҷаҳон. Пеш аз таваллуди Ӯ, чанд ситорашиноси форсӣ хабарро тавассути ситораи нави дурахшон дар осмон гирифтанд. Онҳо ҳафтаҳо дар корвони суст ва вазнини шутурҳо дар тӯли садҳо мил биёбон сафар карданд, то навзодро бо тӯҳфаҳои гаронбаҳо пешвоз гиранд (Матто 2:11). Ва чӯпонони деҳқон, дар теппаи Байт-Лаҳм шабона бо гӯсфандони истироҳаткунандаи худ, онро аз хори фариштагон шуниданд (Луқо 2:13-14).
Чиҳил рӯз пас аз таваллуди мӯъҷизавии бокира, як пайғамбари пири доно ба кӯдаки мӯъҷизавӣ нигоҳи деринтизор кард ва як бевазани пири содиқ, ки қариб дар маъбад зиндагӣ мекард, бо хабар давид (Луқо 2:25-38).
Ҳамаи ин дар ҳоле ки Байт-Лаҳми вилоятӣ – макони ин ҳодисаи кайҳонӣ – бехабар аз иҷрои пешгӯии дарпешистода, аломати сарди «ҷои холӣ нест»-ро овехт ва навзоди беназирро маҷбур кард, ки дар «гаҳвораи» хӯроки чорво хобад (Луқо 2:7). Ин шуморо ба фикр водор мекунад, ки як ҷамъияти махфӣ калимаро дар пичир-пичирҳои кӯчаҳои торик танҳо ба онҳое, ки парол доранд, паҳн мекунад. Аз ҳақиқат чандон дур нест.
Худо одате дорад, ки беҳтарин сирҳои Худро аз онҳое, ки воқеан таваҷҷӯҳ надоранд, пинҳон нигоҳ медорад. Ӯ ҳис мекунад, ки он чизе, ки Ӯ бояд мубодила кунад, сазовори таваҷҷӯҳи бепоёни мост (Забур 25:14; Забур 145:18; Ибриён 11:6). Ва дуруст ҳам ҳамин тавр аст!
Имрӯз, албатта, хабар паҳн шудааст – ҳама дар бораи таваллуди бокира, ҳаёт, марг, эҳё ва сууд кардани Исо – ва он дар тӯли асрҳо дар саросари ҷаҳон паҳн шудааст. Аммо ҳатто имрӯз, он танҳо барои онҳое маъно дорад, ки онро ҷиддӣ мегиранд ва омодаанд, ки ҳаёт ва ояндаи худро ба ҳақиқати он бовар кунанд (Юҳанно 5:24).
Ин хабар, албатта, Инҷил аст – ки маънои «хушхабар»-ро дорад. Ва он «қудрати Худо барои наҷоти ҳар кӣ имон оварад» аст (Румиён 1:16 NIV). Аҷиб? Бале! Боварнакарданӣ? Не!
Оё ин тааҷҷубовар нест, ки ҳарчанд ин Мард таваллуд шуда, аксари ҳаёти худро дар номаълумӣ гузаронд, Ӯ дар таърих чунон нишоне гузошт, ки ҳеҷ каси дигар ҳеҷ гоҳ нагузоштааст? Мо номаҳо, чекҳо, ҳуҷҷатҳо, чорабиниҳои иҷтимоӣ ва худи ҳаёти худро аз таваллуди Ӯ санагузорӣ мекунем ва тамоми таърихро ба ду давраи муҳим – «пеш аз» ва «баъд аз» Масеҳ тақсим мекунем.
Ҳарчанд Ӯ танҳо 33 сол дар рӯи замин зиндагӣ кард, ҳеҷ гоҳ аз ҷои таваллуди худ бештар аз 150 мил сафар накард, имрӯз номи Ӯ беш аз пеш маълум аст ва дар саросари ҷаҳон эътироф шудааст. Номи Ӯ ҳатто бештар аз дигарон дар ҳама гуна қасамҳои беэҳтиётӣ, лақабҳои дағал ва изҳороти ифлос таҳқир ва олуда мешавад.
Исои Масеҳ ҳеҷ гоҳ китобе нанавишт, аммо шубҳае нест, ки дар бораи Ӯ бештар аз ҳама шахсиятҳои дигари таърих китоб навишта шудааст. Ӯ ҳеҷ гоҳ донишгоҳе таъсис надод, лашкареро роҳбарӣ накард, вазифаи давлатӣ надошт ва ҳеҷ яке аз корҳои дигареро, ки одамонро машҳур мекунанд, накард.
Ҳеҷ яке аз ҷойҳои муҳим дар ҳаёти Ӯ – на ҷои таваллуди Ӯ, на хонаи кӯдакии Ӯ, на ҷои салиб кашидани Ӯ ва на қабри Ӯ – ба таври муайян муайян карда намешаванд, ҳарчанд манфиатҳои динӣ ва тиҷоратӣ иддао доранд, ки онҳоро барои фоидаи худ муайян мекунанд. Аммо ҳаёт ва суханони Ӯ бештар аз ҳамаи пешвоён, рӯйдодҳо, ҳаракатҳо ва инқилобҳои таърих ба ҳаёт таъсир расонида ва онҳоро тағйир додаанд.
Ин Исои Масеҳ сазовори вақт ва кӯшиши шумост, то Ӯро бишносед. Оё шумо Китоби Муқаддасро намекушоед ва имрӯз оғоз намекунед? Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
