Забурларни ўрганганларнинг ҳаммаси унда Худонинг фарзандлари доимий шахсий фойдаланиш учун ўзлаштириши керак бўлган кўплаб дуоларни пайқаган бўлиши керак. Мен булардан ҳар бир имонли учун ҳаётий аҳамиятга эга бўлган еттитасини танлайман.
1.
«Менинг қадамларим тойиб кетмаслиги учун менинг юришларимни Сенинг йўлларингда ушла» (Забур 17:5). Тузоқлар ва чуқурлар билан ўралган, оёқ қанчалик осон тойиб кетади. Шахсий ибодатнинг ҳимояловчи муҳитини тарк этганда, бизнинг «юришларимиз» «Унинг йўлларидан» қанчалик тез адашади! Келинг, бу сўзларни онгимиз олдига қўйиб, уларни доимо тайёр ҳолда сақлайлик. Чунки фақат Унинг Каломи бизда яшасагина, биз бу ёвуз кунда тура оламиз. «Эй Раббим, мени Сенинг йўлларингда сақла».
2.
«Оғзимнинг сўзлари ва қалбимнинг мушоҳадаси Сенинг назарингда мақбул бўлсин, эй Раббим, менинг кучим ва Нажоткорим» (Забур 19:14). Забур 19-нинг охирги ояти бу иккинчи илтижони тақдим этади, бу бизнинг «сўзларимиз» ва «мушоҳадаларимиз» атрофида жойлашган ва Масиҳ азиз бўлганларнинг истагини билдиради. Биз айтаётган нарсалар асосан биз ўйлаётган нарсаларнинг меваси бўлгани учун, «ички ўзимиз» Унга ёқиши қанчалик зарур. Фақат шундагина ташқи ифода (нутқ) тирик Худонинг азизлари бўлишга чақирилганларга муносиб бўлади.
3.
«Эй Раббим, менга Ўз йўлларингни кўрсат; менга Ўз сўқмоқларингни ўргат» (Забур 25:4). Худонинг нарсалар ҳақидаги фикрларини бироз билсак ҳам, биз ўз нуқтаи назаримизга қайтишга мойилмиз. Бизга «Унинг йўллари» — У атрофдаги барча мураккаб муаммоларга нисбатан қандай ҳаракат қилаётгани ва ҳаракат қилиши — кўрсатилиши ва «Унинг сўқмоқлари» янгидан ўргатилиши керак, шунда Унинг мақсадини тушуниб, якуний натижани аниқ кўриб, биз У биздан юришимизни истаган «яхши йўлда» барқарор ва ишонч билан юра оламиз.
4.
«Эй Раббим, менинг лабларимни оч; ва менинг оғзим Сенинг мақтовларингни эълон қилади» (Забур 51:15). Фақат оммавий тадбирларда эмас, балки шахсий ҳаётда ҳам бу муҳим — Рабби томонидан очилган лаблар. Агар У лабларига тегса, улар Унинг мақтовларини айтишга ва Унинг барча ажойиб ишлари ҳақида сўзлашга ҳаракат қилади.
5.
«Кўзларимни оч, токи Сенинг қонунингдан ажойиб нарсаларни кўрай» (Забур 119:18). Ҳар сафар Муқаддас Китобни ўқиганимизда, унинг қимматбаҳо саҳифасини мушоҳада қилганимизда, бизга Муқаддас Руҳ (Илоҳий Муаллиф) Масиҳнинг кўринишини бериши, Унинг нарсаларини олиб, бизга кўрсатиши керак.
6.
«Кўзларимни беҳуда нарсаларга қарашдан қайтар; ва мени Сенинг йўлингда жонлантир» (Забур 119:37). Бу дунёнинг ялтираши ва жозибаси билан ҳар қадамда учрашганда, кўзларимизни кўринадиган (вақтинчалик ва ўткинчи) нарсалардан олиб, (ҳозирда) кўринмас ва абадий нарсаларга маҳкамроқ боғлаш қанчалик зарур.
7.
«Эй Раббим, оғзим олдига қўриқчи қўй; лабларимнинг эшигини сақла». Забур 141:3 даги еттинчи дуо, эҳтимол, ҳаммасидан ҳам энг зарур дуодир. Шошилинч сўз, эҳтиётсиз ифода, аҳмоқона ифода — қанчалик осон айтилади! Агар Мусодек мулойим одам лаблари билан бепарво гапирган бўлса, ҳар бир масиҳий учун бу йўналишда каттароқ ҳушёрликни амалга ошириш қанчалик зарур! Ҳар куни, ҳар соатда сўзлар қабул қилиниши ва ишлатилиши керак, акс ҳолда тил (ўша кичик, аммо итоатсиз аъзо) бизни албатта қоқинтиради.
Келинг, бу етти илтижони яна бир бор кўриб чиқайлик. Уларнинг ҳаммаси ҳаётнинг ҳар куни билан боғлиқ: биз бирортасидан ҳам воз кеча олмаймиз. Келинг, уларни нафақат эҳтиёж аниқ ва шошилинч бўлганда, балки хавфнинг биринчи белгисидан олдин ҳам тез-тез айтайлик. «Тинч денгизларнинг ўз хавфи бор» — бу кўпинча эътибордан четда қоладиган ҳақиқат ва ягона хавфсиз йўл «доимо ибодат қилиш» одатини ривожлантиришдир.
