Дар Рӯҳи Худо нерӯ ва фаъолияти зиндае мавҷуд аст, ки натиҷаҳои аҷибе ба бор меорад. Ин дар аввалин ишора ба Ӯ дар Навиштаҳо ба таври аҷиб дида мешавад: «Рӯҳи Худо бар рӯи обҳо ҳаракат мекард. Ва Худо гуфт: «Нур шавад!» Ва нур шуд» (Ҳастӣ 1:2–3). Дар ин ҷо қудрати бузурге дар ҳаракати доимӣ мавҷуд аст, зеро нур бояд бо суръати 186,000 мил дар як сония ҳаракат кунад. Ва ин тасвири кори Рӯҳи Худост, ки касеро, ки қаблан дар торикии гуноҳ ва беимонӣ буд, ба тавба ва имон меорад. Нур бар ҷони ӯ бо нерӯи зинда ва пурқуввати ҳаракати доимӣ тулӯъ мекунад.
Аммо Рӯҳ дида намешавад: ин нур аст, ки дида мешавад, зеро нур ҳам ошкор аст ва ҳам ошкоркунанда. Дар нур ҳама чиз чунон ки ҳаст, зоҳир мешавад. Ва нури табиӣ ба таври зебо рамзи Худованд Исои Масеҳ аст, ки гуфт: «Ман нури ҷаҳон ҳастам: ҳар кӣ аз паи Ман ояд, дар торикӣ роҳ нахоҳад рафт, балки нури ҳаёт хоҳад дошт» (Юҳанно 8:12). Аз ин рӯ, дар Масеҳ мо Худоро чунон ки ҳаст, ошкоршуда мебинем ва нури чеҳраи Ӯ моро низ пурра ошкор мекунад. Ин аст кори бузурги аввалини Рӯҳи Худо бо ҷонҳои мо, дар мӯъҷизаи аз торикӣ ба нур, аз қудрати Шайтон ба Худои зинда оварда шудани мо. Ин ба Юҳанно 3:8 мувофиқат мекунад: «Бод ҳар куҷо хоҳад, мевазад, ва ту овози онро мешунавӣ, аммо намедонӣ аз куҷо меояд ва ба куҷо меравад; инчунин ҳар кӣ аз Рӯҳ таваллуд шудааст». Кори бузурге аз ҷониби қудрати ноаён ба амал омадааст: Кас аз Рӯҳи Худо аз нав таваллуд мешавад, ки худи нерӯи ҳаёти нав ва абадӣ дар ҷон шинондашуда боқӣ мемонад.
Ин қудрат воқеӣ аст, аммо Рӯҳи Худо ба кори худ дар дохили ҷон таваҷҷӯҳ намекунад. Баръакс, кори Ӯ ҷалб кардани ҷонҳо ба Шахси муборак ва кори Худованд Исо аст, чунон ки Ӯ худаш ба шогирдонаш гуфт: «Ӯ Маро ҷалол хоҳад дод, зеро Ӯ аз они Манро қабул хоҳад кард ва онро ба шумо эълон хоҳад кард» (Юҳанно 16:14).
Кори Ӯ дар замони файз
Аммо ба ғайр аз кори бузурги Рӯҳ дар таваллуди нав ва ҳаёти абадӣ (ки пеш аз замони ҳозираи мо ба амал меомад), ҳоло коре ҳаст, ки Ӯ ба он машғул аст, ки пеш аз рӯзи Пантикост (Аъмол 2) ҳеҷ гоҳ маълум набуд. Зеро ҳоло худи Рӯҳи Худо барои сокин шудан дар калисои Худо омадааст. Оғози ин дар Аъмол 2 дида мешавад; ва азбаски Рӯҳи Худо омадааст, Ӯ дар ҳар як мӯъмин ба таври инфиродӣ ва дар тамоми калисои Худо ба таври дастаҷамъӣ боқӣ мондааст. «Оё намедонед, ки ҷисми шумо маъбади Рӯҳи Муқаддас аст, ки дар шумост, ки онро аз Худо доред; ва шумо аз они худ нестед?» (1 Қӯринтиён 6:19). Ин ҳатто ба қӯринтиён гуфта шуда буд, ки «ҷисмӣ» ва «кӯдакон дар Масеҳ» номида мешуданд (1 Қӯринтиён 3:1) ва ба сарзаниши ҷиддӣ ниёз доштанд. Ҳар як мӯъмини инфиродӣ аз ҷониби Рӯҳ сокин буд, гарчанде ки ӯ инро ба таври дуруст зоҳир намекард. Инчунин, аз онҳо пурсида шуд: «Оё намедонед, ки шумо маъбади Худо ҳастед ва Рӯҳи Худо дар шумо сокин аст?» (1 Қӯринтиён 3:16). Ин инфиродӣ нест, балки баръакс, калисо ба таври муттаҳид маъбади Худост ва Рӯҳ дар калисо сокин аст.
Ин ёдрасӣ ба қӯринтиён ташвиқ карда шуд, на барои он ки онҳоро аз доштани Рӯҳ фахр кунанд, балки барои он ки онҳоро ба кори дил дар бунёди калисои Худо таҳрик диҳанд; яъне, то ки мо мувофиқи кори Рӯҳ дар тамоми бадани Масеҳ, ё чунон ки дар ин ҷо номида мешавад, «маъбади Худо» амал кунем. Соҳае, ки ҷалоли Худо имрӯз дар ҷаҳон намоиш дода мешавад. Ин кори хуб, мустаҳкам ва муҳим аст, ки Рӯҳ анҷом медиҳад, гарчанде ки Ӯ худаш гӯё дар паси парда пинҳон аст.
«Пур аз Рӯҳ»: Ин чӣ маъно дорад?
Агар мо аз Рӯҳи Муқаддас пур бошем, чунин ғамхорӣ барои баракати абадии ҷонҳо ва барои бунёди калисои Худо ба мо таъсири амиқ хоҳад расонд. Зеро гарчанде ки Рӯҳи Худо дар калисо сокин аст, ин маънои онро надорад, ки калисо «аз Рӯҳ пур аст». Ва гарчанде ки ҳамаи мӯъминон Рӯҳи Худоро дар худ сокин доранд, ҳеҷ кас ҷуръат намекунад, ки гӯяд, ки онҳо ҳамеша аз Рӯҳ пур ҳастанд. Агар ин тавр бошад, ба мо насиҳат лозим намешуд: «аз Рӯҳ пур шавед, бо ҳамдигар бо таронаҳо ва сурудҳои рӯҳонӣ сухан гӯед, дар дили худ ба Худованд суруд хонед ва навозед» (Эфсӯсиён 5:18–19). Диққат диҳед, ба мо гуфта шудааст, ки аз Рӯҳ пур шавем, на ин ки даъво кунем. Аз Рӯҳ пур шудан маънои доштани Рӯҳро бештар надорад, зеро Ӯ Шахси зинда аст, на танҳо як таъсир. Аммо ин маънои онро дорад, ки ба Ӯ иҷозат диҳем, ки дар ҳар як бахши ҳаёти мо пурра назорат кунад, то ки худи Масеҳ ягона Объекти гаронбаҳое бошад, ки дар пеши чашмони мо гузошта шудааст, то дилҳои моро чунон шод гардонад, ки ҳама чизи дигар дар муқоиса ҳеҷ чиз нест. Юҳаннои Таъмиддиҳанда (Луқо 1:15), модараш Элизабет (Луқо 1:41) ва падараш Закарё (Луқо 1:67) пеш аз рӯзи Пантикост аз Рӯҳ пур буданд: Ҳамаи онҳо дар бораи Масеҳ сухан мегуфтанд. Ва ин ҳамон шаҳодати муборак низ дуруст аст, вақте ки ин ибора дар Аъмол 2:4 истифода мешавад. Шогирдон бо як дил дар як ҷо буданд; ва вақте ки Рӯҳи Худо бо қудрати бузурги худ барои муаррифии замони нави калисои Худо омад, «ҳама аз Рӯҳи Муқаддас пур шуданд ва ба забонҳои дигар сухан гуфтан гирифтанд, чунон ки Рӯҳ ба онҳо нутқ медод». Мақсади ин ҳеҷ гоҳ лаззати шахсии онҳо набуд. Дар асл, одамони бисёр миллатҳо ҳузур доштанд ва онҳоро дар забонҳои худ «корҳои аҷиби Худо» сухан гуфтанро шуниданд. Ба шогирдон қудрат дода шуд, ки фикрҳои худро дар шаҳодат додан ба воқеияти марг ва эҳёи Масеҳ баён кунанд, аммо бо забоне, ки онҳо ҳеҷ гоҳ наомӯхта буданд. Онҳо медонистанд, ки чӣ мегӯянд, зеро онҳо шоҳидон буданд. Ва онҳо чизеро гуфтанд, ки барои баракати ҳақиқӣ ва поки ҳамаи шунавандагон пешбинӣ шуда буд. Аз тақлидҳо эҳтиёт шавед. Бисёриҳо аз он вақт инҷониб кӯшиш кардаанд, ки ин мӯъҷизаи бузургро тақлид кунанд. Аммо ин шогирдон чунин чизеро мисли сухан гуфтан бо забонҳо намеҷустанд. Ин кори стихиявӣ ва воқеии Худо аз ҷониби Рӯҳи Ӯ буд ва сухан гуфтан бо забонҳо нишонаи гаронбаҳое буд, ки Инҷили Масеҳ барои ҳар як миллат дар зери осмон, на танҳо барои Исроил, дастрас хоҳад буд. Ин маънои онро дорад, ки дар калисо ҳоло як фаҳмиши гаронбаҳо дар байни мӯъминон аз ҳамаи миллатҳо ба вуҷуд хоҳад омад, аз ин рӯ нишонае барои пешбурди ваҳдати муборак. Агар касе ин тӯҳфаро ба тавре даъво кунад, ки ба худаш таваҷҷӯҳ кунад, ин дурӯғ аст. Агар касе бо забони ба истилоҳ сухан гӯяд, ки чӣ мегӯяд, намефаҳмад, ин тақлиди хатарнок аст, зеро он ҳатто худашро обод намекунад, бигзор дигаронро обод кунад, ки ин мақсади дурусти ҳамаи тӯҳфаҳост. Рӯҳи Худо ба таври бетартиб кор намекунад: Ӯ таҷрибаҳои ҳайратангезе намедиҳад, ки ба баланд бардоштани одамон майл доранд. Ӯ ба Шахс ва кори Худованд Исои Масеҳ таваҷҷӯҳ мекунад. Ин дар Пантикост дуруст буд ва ҳоло ҳам дуруст аст. Вақте ки чеҳраи Стефан мисли фаришта пайдо шуд (зеро бешубҳа аз Рӯҳи Худо пур буд), ӯ бо забони дигар сухан нагуфт, зеро ӯ ба яҳудиён муроҷиат мекард; аммо ӯ ҳақиқати гаронбаҳо ва мустаҳками Худоро гуфт, ки таваҷҷӯҳи шунавандагонашро ба Шахси мубораки Худованд Исо, ки ҳоло дар дасти рости Худост, равона кард (Аъмол 6:15–7:56).
Петрус, дар Аъмол 4:8, аз Рӯҳи Муқаддас пур шуда, ба ҳокимони Исроил дар бораи Масеҳи маслубшуда ва эҳёшуда содиқона сухан гуфт (Аъмол 4:8–12). Дар ҳамон боб (ояти 31) шогирдон ҳама аз Рӯҳи Муқаддас пур шуданд ва каломи Худоро бо ҷасорат гуфтанд. Павлус (Аъмол 13:9–11), аз Рӯҳи Муқаддас пур шуда, ба Элимос ҷодугар барои таҳриф кардани роҳҳои дурусти Худованд ҳукми ҷиддӣ дод.
Аз ҳамаи ин ҳолатҳое, ки дар онҳо пур шудани Рӯҳ зикр шудааст, танҳо яке аз онҳо дар бораи сухан гуфтан бо забонҳо ба мо мегӯяд (Аъмол 2:4), ва ин аз он сабаб буд, ки ин ҳодисаи махсусан муҳим буд, ки ҳеҷ гоҳ такрор нахоҳад шуд. Аммо аз Рӯҳ пур шудан як имтиёзи гаронбаҳое боқӣ мемонад, ки барои ҳар як мӯъмин дастрас аст, агар ӯ бо хоҳиши худ Масеҳро ҳамчун ягона Объекти ҷалбкунанда дар пеши ҷони худ гузорад. Ва ин ҳатман ҳукми ростқавлонаи худро дар бар мегирад, ки ба ҷисм иҷозат намедиҳад, ки ягон ҷои муҳимро ишғол кунад. Чӣ қадар мо муборак хоҳем буд, агар мо ба Рӯҳи Худо самимона иҷозат диҳем, ки Худованд Исои Масеҳро дар ҳаёти шахсӣ ва ҷамъомад баланд бардорад.
