Ҳорун дар ин лаҳза дастурҳоро барои як мавридӣ махсус, яъне Рӯзи бузурги кафорат (Ибодат 23:27) мегирад. Ин ба ин ҳодиса аст, ки Ибриён 9 ишора мекунад (оятҳои 7, 12, 25). Соле як маротиба, пас аз қурбонӣ барои худ, саркоҳин қурбонии дигарро барои ҳамаи гуноҳҳои халқ, ки дар тӯли сол содир шуда буданд, пешкаш мекард. Сипас ӯ хуни ин қурбониро дар дохили парда меовард ва онро ба тахти раҳмат мепошид. Ин амал ба тахти раҳмат номи худро медиҳад. «Ин хун аст, ки барои ҷон кафорат мекунад» (Ибодат 17:11). Даъвоҳои тахти Худо иҷро шуданд ва Ӯ метавонист ба халқи худ бо илтифот нигоҳ кунад. На ин ки хуни буз метавонист қудрати нест кардани як гуноҳро аз ҳамаи гуноҳҳое, ки халқ дар тӯли як сол содир карда буд, дошта бошад, балки он ба Худо пешакӣ дар бораи хуни гаронбаҳои Барраи Ӯ сухан мегуфт.
Бар хилофи он чизе ки мо шояд фикр мекардем, Ҳорун набояд худро дар либосҳои ҷалол ва зебоӣ дар назди Худованд муаррифӣ мекард. Ӯ худро аз ҳама ҷалол дар ҳузури ҷалоли Худо холӣ кард ва танҳо дар он ҷо бо либоси катонӣ (16:4), рамзи адолати амалӣ (Ваҳй 19:8) пайдо шуда метавонист.
Бӯи хуши бухур Ҳорунро дар дохили парда ҳамроҳӣ мекард. Ба ҳамин тариқ, Масеҳ ба Қудси Қудс дохил шуда, ба Худо бӯи хуши ҳамаи ҷалолҳои аълои Худро пешкаш кард.
