«Сандуқи аҳд, ки аз ҳар тараф бо тилло пӯшонида шуда буд, ва дар он кӯзаи тиллоии манн, ва асои Ҳорун, ки шукуфта буд, ва лавҳаҳои аҳд буд; ва бар он херубимҳои ҷалол, ки курсии раҳматро соя мекарданд»
(Ибриён 9:3–4)
Сандуқ дар бораи Масеҳ дар файз ва қудсияти Инсонияти Ӯ ва дар ҷалоли Худоии Ӯ сухан меронад. Манн дар бораи Масеҳ сухан меронад, ки як бор дар ин ҷо хоксор шуда буд — ғизои муқаддасони Ӯ. Асо дар бораи ҳаёти Ӯ пас аз қабр ва дар бораи хидмати коҳинии Ӯ барои нигоҳ доштани худаш сухан меронад, то ки онҳо ба лаззат ва қудрати ахлоқии Аҳд оварда шаванд.
Дар чунин рӯзе, ки моддӣ аз рӯҳонӣ болотар аст — дар назари одамон — барои мо хуб аст, ки аз Масеҳи ҷалолдодашуда тиллои дар оташ санҷидашударо бихарем, то ки сарватманд шавем. Нуқра дар замони Сулаймон ҳеҷ арзише надошт, ҳама чиз аз тилло буд. Он гоҳ Худо ҷои муносиби худро дошт; Хонаи Ӯ сохта шуд; Номи Ӯ бар халқи Ӯ хонда шуд. Шукуфоии илоҳӣ ба онҳо насиб гардид.
Дар сӣ сол ё тақрибан ҳама чиз тағйир ёфт. Раҳобоам ва тамоми Исроил бо ӯ қонуни Худовандро тарк карданд. Худо, дар ҳукумати одилонаи худ, подшоҳи Мисрро бар зидди Раҳобоам овард. Ӯ ганҷҳои Хонаи Худовандро ғорат кард ва сипарҳои тиллоро гирифт. Раҳобоам онҳоро бо сипарҳои биринҷӣ иваз кард. Чизи пасттар бо қаноатмандӣ қабул карда шуд (Ба 2 Вақоеънома 12 нигаред).
Дар рӯзи баъдӣ, бо таназзули ахлоқии боз ҳам амиқтар, Ирмиё нола кард: «Чӣ тавр тилло хира шуд!»
Хушбахтона, мо ба он рӯз интизорем, ки овоз дар Исроил суруд хоҳад хонд — дар ҷавоб ба нубуввати Ишаъё 60 — «Бархез, равшан шав, зеро нури ту омад, ва ҷалоли Худованд бар ту тулӯъ кард;» ва «ба ҷои биринҷӣ тилло хоҳам овард». Чӣ рӯзи барқароршавӣ, вақте ки Худованд салтанати худро барпо мекунад! Он гоҳ деворҳои Сион «Наҷот» ва дарвозаҳои он «Ҳамду сано» хоҳанд буд.
Пас, аз нокомиҳои дигарон огоҳ шуда, рӯзи Масеҳро низ интизор шуда, бигзор худамон ба ҳеҷ чиз камтар аз тиллои ҳақиқати Худо, ки аз ҷониби Рӯҳи Худо хидмат карда мешавад, қаноатманд набошем, ва ҳама чизро аз Масеҳи Худо созем.
Кӯзаи тиллоӣ Хуруҷ 16:33
Кӯзаи тиллоӣ ва мундариҷаи маннаи он нишон медиҳад, ки ҳаёти Худованди мо Исои Масеҳ, дар Инсоният дар ин ҷо бар замин, аз ҳар ҷиҳат ба Худо писанд буд. Омер пур, ки дар Сандуқ гузошта шуда буд, қадрдонии хоси Худоро аз Ӯ дар ин ҷо нишон медод.
Тилло ҳамеша рамзи ҷалоли илоҳӣ аст — танҳо як кӯзаи тиллоӣ барои нигоҳ доштани андозаи гаронбаҳои манна мувофиқ буд. Ҷалоли Худо ҳамеша дар он Марди муборак, ки дар ин ҷаҳон нафрат ва радшудаи одамон, вале аз ҷониби Худо интихобшуда ва гаронбаҳо буд, ҷавоб меёфт.
Маннаи пинҳонӣ, ки ба ғолиб дар ҳолати Пергамосӣ, сарҳади ҷаҳонӣ, ҳолати эътироф (Ваҳй 2:17) дода мешавад, таъми ширини онро дар Масеҳ, ки ба Худо хеле писанд буд, хоҳад дод. Ба ғайр аз хидмати оммавӣ ва вазорати Ӯ, муоширати доимии Ӯ бо Худо ва вобастагии Ӯ ба Худо буд. Ҳама чиз аз ҷониби Худо ганҷина шуда буд — ҳеҷ як қисми он гум нахоҳад шуд. Ин насиби ғолиби эътирофи масеҳии дунявӣ хоҳад буд, ки дар ганҷинаи Худо шарик шавад. Мукофоти муносиб барои садоқати комил ба Масеҳ дар рӯзи шаҳодат ва озмоиш. Ин садоқат аз ҷониби ҳаёти пинҳонии онҳо аз вобастагӣ, муошират ва ғизо гирифтан аз Масеҳ, Масеҳе, ки як бор дар ин ҷо хоксор шуда буд, нигоҳ дошта мешуд. Пас, мо қадр мекунем, ки танҳо як кӯзаи тиллоӣ барои нигоҳ доштани ёдгории гаронбаҳои ғизои биёбонии халқи Худо мувофиқ буд.
Вақте ки мо аз маннаи ҳақиқӣ ғизо мегирем, мо бештар ҳис мекунем, ки мо бар зидди ҷараёни рафти бади ҳозираи корҳо ҳаракат мекунем. Ҳамин тавр, мо аз зарурати «кӯмак аз маъбад» огоҳ мешавем (Забур 20:2).
Қурбонгоҳи тиллоӣ Хуруҷ 30
Ин дар бораи Масеҳ ҳамчун қодир ба нигоҳ доштани тамоми системаи ҷалол ва шаҳодати илоҳӣ сухан меронад. Чӯби шиттим дар бораи инсонияти фанонопазири Ӯ — тиллои холиси илоҳияти мутлақи Ӯ сухан меронад. Аз ин рӯ, Ӯ ба таври барҷаста қодир аст, ки он чиро, ки ба Худо тааллуқ дорад ва он чиро, ки ба мо лозим аст, нигоҳ дорад.
Ӯ «Саркоҳини меҳрубон ва содиқ дар корҳои марбут ба Худо» аст. Меҳрубон аз ҷониби мо — содиқ аз ҷониби Худо.
Қурбонгоҳи тиллоӣ чоркунҷа буд, як зироъ аз ҳар тараф — шимол, ҷануб, шарқ ва ғарб — ҳеҷ гоҳ ҳолате нест, ки файзи хушбӯи шафоати Масеҳ онро комилан ҳал карда натавонад. Як рақами ягонагӣ аст; ду рақами шаҳодат аст. Масеҳ барои худаш шафоат мекард, то ки онҳо ЯК бошанд (Юҳанно 17:20–21), ва дар қудрати зиндаи ягонагӣ, онҳо ба Худои Хонаи Худо шаҳодат диҳанд.
Вақте ки муқаддасон аз шафоати Ӯ фоида мебинанд, онҳо дар шаҳодати Худо дастгирӣ мешаванд ва ба баракати ташкили қисми Хонаи Худо ва инъикоси файзи шафоатии Масеҳ водор мешаванд. Ҳамин тавр, онҳо барои «ҳама одамон» — «ҳама муқаддасон» — хизматгорон — «ҳама чиз» — дар ҳама ҷойҳо — ва дар ҳама вақтҳо дуо мекунанд (ба 1 Тимотиюс 1:1; Эфсӯсиён 6:18; 2 Таслӯникиён 3:1; Филиппиён 4:6; Луқо 18:1 нигаред).
Масеҳ, дар хидмати худ бо хислати Қурбонгоҳи тиллоӣ, муқаддасони худро дар доираи муошират, ки дар Мизи нони намоишӣ нишон дода шудааст, нигоҳ медорад. Ӯ инчунин онҳоро дар хидмати Рӯҳ, ки дар дурахши Шамъдони тиллоӣ нишон дода шудааст, нигоҳ медорад, то ки онҳо барои шаҳодат додан ба Ҳавлӣ ва барои ибодат ба Муқаддастарин дохил шудан сарватманд ва тавоно шаванд.
Табақи тиллоӣ Хуруҷ 28:36-38
Саркоҳин, ки бо либосҳои ҷалол ва зебоии худ пӯшида буд, ҳамчун қисми тоҷгузории ороиши худ Табақи тиллоӣ дошт. Ин бо ресмони кабуд ба митраи ӯ дар пешониаш баста шуда буд. Сабаби зикршуда ин буд, ки тамоми хидмати коҳинии қурбонӣ бояд бошад,
«ҚУДСИЯТ БА ХУДОВАНД».
Вақте ки муқаддасон имтиёзи хидмат ба Худоро ҳамчун ибодаткунандагони покшуда ба даст меоранд, онҳо зери дасти фармондиҳии Худованд Исои Масеҳ — «Саркоҳини эътирофи мо» қарор мегиранд.
Чӣ қадар аҷиб ва зиддиятнок ба назар мерасад ин изҳорот: «то ки Ҳорун гуноҳи чизҳои муқаддасро, ки банӣ-Исроил дар ҳамаи ҳадияҳои муқаддаси худ муқаддас хоҳанд кард, бардорад… то ки онҳо дар назди Худованд қабул шаванд» (Хуруҷ 28:36–38). Ҳеҷ нокомилии фикр ё ифода аз Ӯ пинҳон нахоҳад монд. Ҳар як қурбонӣ дар камоли файзи Ӯ пешниҳод хоҳад шуд. Он бӯи хуш, ки Ӯро дар шафоати Ӯ дар Ҷои Муқаддас нишон медиҳад, Ӯро низ дар хидмати Ӯ дар Муқаддастарин нишон хоҳад дод.
Саркоҳин, дар Рӯзи Кафорат, ба ҳузури Худо дар абри бухур аз Манқали тиллоӣ дохил шуд. Масеҳ ба он ҳузур дар камоли худаш дохил шудааст. Мо дар мувофиқат, камолот, файз ва қабулшавии Масеҳи Худо наздик мешавем. Чӣ қадар мо шукргузорем, ки сарфи назар аз ҳолати омехтаи мо, сарфи назар аз пешниҳоди нокомил аз сабаби он ки мо ҳастем, ҳар як ҳадияи самимона ба Худо пешниҳодшуда аз дасти Саркоҳини содиқи мо мегузарад ва ба Худо бо мувофиқате, ки Масеҳ онро пешниҳод мекунад, мерасад.
Манқали тиллоӣ Ибриён 9:4; Ибодат 16:12.
Таърихан ин дар ҳузури Худо, дар Муқаддастарин, танҳо як маротиба дар сол — дар Рӯзи бузурги Кафорат буд. Номаи Ибриён ба мо мегӯяд, ки хусусияти аввалини Ҷои Муқаддастарин ин буд, ки он «Манқали тиллоӣ дошт». Ин ишора ба Хаймаи ҷамъомад дар биёбон тамоми нури Аҳди Ҷадидро бо худ дорад. Манқали тиллоӣ дар дохили парда аст, зеро Коҳини мо дар дохили парда аст.
Агар Қурбонгоҳи тиллоӣ шафоати доимии Ӯро нишон диҳад, пас Манқали тиллоӣ нишон медиҳад, ки кори кафорат абадӣ анҷом ёфтааст ва аз ин рӯ Масеҳ дар ҷои дарунӣ аст. Ин ба таври возеҳ масеҳиятро аз яҳудият фарқ мекунад, зеро Коҳини мо дар дохили парда аст — Вазири маъбади ҳақиқӣ — доимо дар хидмати Худо дар бӯи доимии файз ва ҷалоли гуногуни Ӯ машғул аст, чунон ки бо ҳанутҳои бухурҳои ширин тасвир шудааст, Ӯ доимо муқаддасонро дар хидмати ҳамду сано ва ибодати Худо роҳнамоӣ мекунад.
Ҳамин тавр;
- КӮЗАИ ТИЛЛОӢ, дар бораи қадрдонии Худо аз Масеҳи як бор хоксоршуда сухан меронад; манна — ғизои муқаддасон барои рӯзҳои таърихи биёбон.
- ҚУРБОНГОҲИ ТИЛЛОӢ, дар бораи Масеҳ ҳамчун Нигоҳдорандаи системаи илоҳӣ; ва бухурҳои ширини шафоати доимии Ӯ барои худаш.
- ТАБАҚИ ТИЛЛОӢ, дар бораи ҳушёрии муқаддаси Ӯ барои таъмини он, ки танҳо он чизе, ки ба Худо писанд аст, ба Ӯ пешниҳод карда шавад.
- МАНҚАЛИ ТИЛЛОӢ, дар бораи хидмати ибодат, ки Ӯ имрӯз дар ҳузури Худо анҷом медиҳад.
Худоро барои ғизои биёбон шукр, ки конститутсияро барои тавонманд кардани мо барои ғолиб омадан ҳоло ташкил медиҳад ва ба мо дурнамои зиёфат бо Худоро дар ҳама чизе, ки Ӯ аз Масеҳ — Марди писанди Ӯ — захира кардааст, медиҳад.
Худоро барои дастгирии коҳинии Масеҳ шукр, ки ин моро дар шаҳодат ҳоло нигоҳ медорад.
Худоро барои дастрасӣ ба ҳузури Ӯ ҳоло, дар асоси қурбонии комили Масеҳ ва дар қабулшавӣ, ки танҳо аз они Ӯст, шукр.
Худои муборак ва Падар, дар назари Ту, Мо сар хам мекунем ва файзи Туро эътироф мекунем; Мо дар нури ҷалоли Ту ибодат мекунем, Ки дар чеҳраи Исо медурахшад.
