«Он чиро, ки нагирифта будам, баргардондам» (Забур 69:4). Қурбонии гуноҳ (Ибодат 5-6) одатан ҳамчун як навъ қурбонии дуюми гуноҳ ҳисобида мешавад ва ба он кам таваҷҷӯҳ зоҳир мегардад, аммо ба назари ман, он хусусиятҳое дорад, ки ба он хислати комилан хоси худро медиҳанд ва нишон медиҳанд, ки он аз чор қурбонии бузург дар аҳамияти худ кам нест.
Дар қурбонии гуноҳ мо гуноҳи гуноҳро меомӯзем, аммо қурбонии гуноҳ зарареро, ки гуноҳ расонидааст, таълим медиҳад; гуноҳкор на танҳо худаш азоб мекашад, балки гуноҳи ӯ боиси азоби дигарон мегардад. Ҳар гуноҳ таҷовуз ба дигарон аст.
Се самт нишон дода шудааст, ки дар он гуноҳ амал мекунад:—
Таҷовуз дар чизҳои муқаддаси Худованд (5:15)
Таҷовузи Одам дар чизҳои муқаддаси Худованд
Вақте ки Одам гуноҳ кард, Худо аввалин шуда азоб кашид; Мо мефаҳмем, ки инсон барои Худо чӣ қадар азиз буд, аз машварате, ки Ӯ дар бораи ӯ пеш аз офариданаш гирифт, ва ғамхорие, ки Ӯ ҳангоми офаридани ӯ ба сурати Худ ва ба шабоҳати Худ зоҳир кард, ба ӯ чунон наздик шуд, ки нафаси ҳаётро ба бинии ӯ дамид.
Одам бояд аз таваҷҷӯҳи меҳрубононаи Худо ба ӯ мутаассир шуда бошад; бешубҳа, шайтон буд, ва ӯ нақша дошт, ки ҳамаи инро вайрон кунад ва Одамро дар чизҳои муқаддаси Худо гуноҳ кунонад, то Худоро дар муҳаббати муқаддаси Ӯ ба ӯ зарар расонад.
Ӯ муваффақ шуд, шояд осонтар аз он ки умед дошт; беэътимодӣ ва беитоатӣ аз дили Одам ва занаш эътимоди хушбахтонаеро, ки некии Худо дар онҳо офарида буд, берун кард, ва Худо онҳоро аз даст дод, —Ӯ беҳтарин ва олитарин офариниши Худро, тоҷи тамоми кори Худро аз даст дод.
Оё мо фарёди Ӯро дар Боғ, вақте ки Ӯ дар сардии рӯз барои муошират бо Одам фуруд омад, ба қадри кофӣ баррасӣ кардем: «Одам, ту куҷоӣ»? Муҳаббати захмдор дар ин суханон меларзид. Ман инро бо эҳтироми бузург мегӯям; гуноҳи Одам зарбае ба худи дили Худо буд. Худо аввалин шуда азоб кашид.
Қиссаи писари гумроҳ (Луқо 15) ҷавоби Аҳди Ҷадид ба Ҳастӣ 3 аст ва шодии Падар аз бозгашти писараш дар он боб ба мо таълим медиҳад, ки ғамгинии Ӯ аз рафтани ӯ чӣ қадар сахт будааст.
Таҷовуз бар зидди аҳкоми Худованд (5:17)
Гуноҳи Одам бар зидди аҳкоми Худованд
Амали беитоатии ӯ исён буд; ин маънои онро дошт: «Ман барои худам худо хоҳам буд; Худованд кист, ки ман бояд ба Ӯ итоат кунам?» ин як мушкилот ба волоияти Худо буд. Биёед дар ин бора шубҳа надошта бошем, гуноҳ Худои Қодирро агар метавонист, аз тахт меафтонд.
Агар дар Худо ягон заъф мебуд ва Ӯ гуноҳро мебахшид, зеро гуноҳкорро дӯст медошт ва адолати Худро барои муҳаббати Худо қурбон мекард, ин маънои аз тахт даст кашидани Ӯро дошт; Ӯ дигар Худо намебуд.
Зарур аст, ки мо дарк кунем, ки гуноҳ на танҳо зарбае ба дили Худост, балки кӯшиши тасарруфи тахти Ӯст. Худо муҳаббат аст: ин табиати Ӯст, ва Ӯ Худои одилона аст; ин хислати Ӯст, ҳам табиат ва ҳам хислати Ӯ аз ҷониби гуноҳи Одам зери шубҳа ва ҳамла қарор гирифтанд ва то ҳол аз ҷониби тамоми гуноҳи насли ӯ зери шубҳа қарор доранд.
Таҷовуз бар зидди Худованд дар ҷиноят бар зидди ҳамсоя (6:2)
Бо чӣ қадамҳои шитобкорона гуноҳ ба таҷовуз бар зидди ҳамсояи инсон пеш рафт, ки ин ҳамчун таҷовуз бар зидди Худованд ҳисобида мешавад. Ҳамин ки инсоне барои гуноҳ кардан пайдо шуд, таҷовуз анҷом ёфт, ва замини ҳайрон хуни аввалин инсони кушташударо нӯшид, на аз ҷониби деве аз дӯзахи поёнӣ, на аз ҷониби ҳайвони ваҳшӣ аз ҷангал, балки аз ҷониби писари модари худаш.
Дар куштори Ҳобил, Қобил дар он «чизе, ки ба ӯ барои нигоҳ доштан супурда шуда буд», таҷовуз карда буд, ва ӯ ҳаёти бародарашро «бо зӯроварӣ гирифта буд». Ҷавоби сарди ӯ ба пурсиши Худо дар бораи бародараш: «Оё ман нигаҳбони бародарам ҳастам?» ба таври равшан нишон дод, ки ӯ медонист, ки ҳаст.
Арзёбии миқдори таҷовуз
Чизи дигаре, ки бояд қайд кард, ин аст, ки таҷовузкор барои арзёбии миқдори зараре, ки таҷовузаш расонида буд, танҳо намонд. Мусо, ки Худоро намояндагӣ мекард, бояд онро мувофиқи шекели маъбад (боби 5:13) чен мекард. Мо метавонем мутмаин бошем, ки бепарвоии нангини имрӯза ва эътиқоди сатҳӣ ба гуноҳ, ҳатто дар онҳое, ки Номи Худоро эътироф мекунанд, аз он сабаб аст, ки арзёбии Худо аз гуноҳ на маълум аст ва на матлуб.
Мо меъёри худро муқаррар мекунем, ё худро бо дигарон муқоиса мекунем ва худро сафед мекунем, зеро ба назари мо, мо аз онҳо беҳтарем; ва бадтар аз ин, мо
Ба гуноҳҳое, ки мо ба онҳо майл дорем, илова мекунем Бо маҳкум кардани онҳое, ки мо ба онҳо майл надорем.
Танҳо дар ҳузури Худо мо ба омӯхтани гуноҳи аз ҳад зиёди гуноҳ дар муқобили Худо ва зараре, ки он ба ҳамсоягони мо мерасонад, шурӯъ мекунем, ва он гоҳ, ва на пештар аз он, мо зарурати қурбонии бузурги кафоратро дарк ва эътироф мекунем.
Қурбонии кафорат: Қӯчқор
Қайд карда мешавад, ки дар ҳоле ки қурбониҳо барои кафорати гуноҳ, мувофиқи қонуни қурбонии гуноҳ, дараҷабандӣ шуда буданд, аз гӯсолаи ҷавон то даҳяки эфаи орди хуб, танҳо як қурбонӣ буд, ки метавонист ба таври кофӣ таҷовузро қонеъ гардонад ва барои таҷовузкор кафорат кунад, новобаста аз он ки таҷовуз чӣ буд, қурбонӣ наметавонист аз қӯчқори беайб камтар бошад.
Бори аввал қӯчқор ба тасвири илоҳӣ дар Ҳастӣ 22 пайдо мешавад, ки дар он яке, ки шохҳояш дар буттае гирифтор шуда буд, ба ҷои Исҳоқ мурд. Ин фикри ивазкуниро медиҳад, аммо кӣ метавонад ивазкунандаи ҳақиқӣ ва кофӣ барои мардони гуноҳкор бошад, ки таҷовузҳояшон на танҳо заминро бо зӯроварӣ ва фасод пур кардаанд, балки дар муқобили Худо ба осмон баромадаанд?
Ба ин танҳо як ҷавоб ҳаст; ин Писари Одам аст. Ва Ӯ, дар бузургии муҳаббати Худ ин ҷойро гирифтааст. Ӯ гуфт:
«Чӣ тавре ки Мусо морро дар биёбон баланд кард, ҳамин тавр Писари Одам низ бояд баланд карда шавад, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳанно 3:14). «Ҳатто Писари Одам на барои он омад, ки ба Ӯ хидмат кунанд, балки барои хидмат кардан ва ҷони Худро барои фидияи бисёриҳо додан» (Марқӯс 10:45).
Қӯчқор инчунин қувват ва қатъиятро ифода мекунад. Он Худовандро ҳамчун касе, ки аз осмон меояд, тасвир мекунад ва мегӯяд: «Инак, ман омадаам, то иродаи Туро, эй Худо, ба ҷо оварам». Ҳеҷ чиз наметавонист Ӯро аз ин ирода дур кунад, «Ӯ рӯи Худро мисли санг сахт кард», «Ӯ исёнгар набуд ва ба қафо ҳам нагашт» (Ишаъё 50:5).
Аммо минбаъд қӯчқор ба камолот ва пухтагӣ ишора мекунад. Дар Худованд нопухтагӣ ё нодонӣ набуд. Бо дониши комили арзёбии Худо аз гуноҳ ва талаботҳое, ки адолати ҷовидонӣ бояд аз Касе, ки ҳамчун ивазкунандаи гунаҳкор истода буд, талаб кунад, Ӯ омад, ва вақте ки пешниҳод шуд, ки Ӯ бояд роҳи осонтарро ҷӯяд, ҷавоби Ӯ ин буд: «Аз паси ман рав, Шайтон, ту барои ман монеа ҳастӣ, зеро ту чизҳои Худоро намефаҳмӣ». Ва боз: «Ҷомеъро, ки Падарам ба ман додааст, оё ман онро нанӯшам?»
Ниҳоят, мисли ҳамаи қурбониҳо, қӯчқор бояд беайб мебуд. Худованд ивазкунандаи бегуноҳ буд; Ӯ на бар зидди Худо ва на бар зидди ҳамсояи Худ ҳеҷ гуноҳе накард. «Ӯ Худованд Худои Худро бо тамоми дили Худ ва ҳамсояи Худро мисли худаш дӯст медошт».
Чӣ рӯзи бузург ва хотирмон аст он рӯзе, ки бори аввал ба гуноҳкори аз гуноҳ маҳкумшуда маълум шуд, ки Масеҳ барои гуноҳҳои ӯ мувофиқи Навиштаҳо мурд ва тавассути кафорати комил ва пуррае, ки Ӯ бо хуни Худ кард, гуноҳҳои ӯ бахшида шудаанд.
Коҳин барои ӯ дар назди Худованд кафорат хоҳад кард: ва барои ҳар чизе, ки ӯ дар он гуноҳ кардааст, ба ӯ бахшида хоҳад шуд (боби 6).
«Хуни Исои Масеҳ, Писари Худо, аз ҳама гуноҳҳо пок мекунад».
Ҷуброн ва илова кардани панҷяки он
Ҳоло мо ба он қисми намуна мерасем, ки бояд ҳар як фарзанди Худоро бо шодӣ пур кунад, чунон ки осмонро бо ҳамду санои абадӣ пур хоҳад кард. Ҷуброн осмонро бо ҳамду санои абадӣ пур хоҳад кард. Барои ҳар як гуноҳ бояд ҷуброн карда мешуд ва панҷяки он илова мегардид. Ҷониби зарардида бояд аз он чизе, ки аз даст дода буд, хеле бештар ҷуброн мегирифт.
Албатта, ҳеҷ гуноҳкоре наметавонист ин корро кунад, вале ин қисми иловагӣ тавассути гуноҳкорони наҷотёфта ба даст оварда мешавад; аммо Касе, ки инро ба амал меорад, Касест, ки барои гуноҳ кафорат кард. Ин овози Исост, ки дар Забур мегӯяд:
«Он чиро, ки нагирифта будам, баргардондам» (Забур 69:4).
Ҷуброн барои таҷовуз дар чизҳои муқаддаси Худо
Зарареро, ки ба Худо дар муҳаббати Ӯ ба одамон расонида шудааст, баррасӣ кунед, он чунон даҳшатнок буд, ки Худованд бояд мегуфт: «Онҳо ҳам Маро ва ҳам Падари Маро диданд ва нафрат карданд», ва «ақли ҷисмонӣ душманӣ бар зидди Худост».
Оё чунин душмании решадорро бартараф кардан ва душманонро оштӣ додан мумкин буд? Ҷавоб ин аст: «Вақте ки мо душман будем, бо марги Писари Ӯ бо Худо оштӣ шудем», ва мо ҳоло дар бораи «онҳое, ки Худоро дӯст медоранд» мехонем (Румиён 8:28; 1 Қӯринтиён 2:9).
Ва ба хислати муҳаббат хуб таваҷҷӯҳ кунед, ин акнун муҳаббате нест, ки Одам метавонист ба Офаридгори некхоҳ дошта бошад, балки муҳаббати фарзандон ба Падар аст. «Бубинед, ки Падар чӣ гуна муҳаббатеро ба мо ато кардааст, ки мо фарзандони Худо номида шавем».
Ҳамин тавр Худои Худаш ғанӣ гардидааст ва то абад ҷалол хоҳад ёфт, чунон ки агар Шайтон дар гуноҳкор кардани инсон муваффақ намешуд, наметавонист, зеро худи гуноҳ ба Писари Худо имконият дод, ки довариро ба дӯш гирад ва ба Худо, ки бар зидди Ӯ гуноҳ содир шуда буд, сарват ва ҷалоли бепоён илова кунад. Ва Худо ҳатто ҳоло, чунон ки то абад хоҳад дошт, аз дили фарзандони наҷотёфтаи Худ ба муҳаббати бузурги Худ посух мегирад.
Ҷуброн барои таҷовуз бар зидди аҳкоми Худованд
Пас, таҷовуз бар зидди аҳкоми Худованд бартараф карда шуд, ва панҷяки он илова карда шуд, ки мо, ки як вақтҳо «аъзои худро ҳамчун асбобҳои беадолатӣ ба гуноҳ» медодем ва «ба қонуни Худо тобеъ набудем», ҳоло мебинем, ки «аҳкоми Ӯ вазнин нест» (1 Юҳанно 5:3).
Мо метавонем Худоро шукр гӯем, ки ба воситаи файзи Ӯ, мо аз дил ба он шакли таълимоте, ки ба мо дода шуда буд, итоат кардем (Румиён 6:17), ва Худо Рӯҳи Муқаддасро ба онҳое медиҳад, ки ба Ӯ итоат мекунанд, ва мо «аз қонуни Худо аз рӯи инсони ботинӣ лаззат мебарем».
Дар бораи мо ҳамчун «фарзандони итоаткор» сухан меравад, ва аҷиб аст, ки чӣ қадар зуд-зуд дар Номаҳо дар бораи итоати ихтиёрии Худо сухан меравад. Барои мо хуб мебуд, ки дили худро пайваста машқ диҳем, то дар ин кор ноком нашавем, мабодо аз Худо он чизеро, ки Исо барои мо дар мо таъмин кардан мурд, боздорем.
Ҷуброн барои таҷовуз бар зидди ҳамсояи мо
«Вақте ки мо дар ҷисм будем», мо дигаронро бо суханҳо ва рафторҳои худ таъсир мерасондем ва бо рӯҳи Қобил зиндагӣ мекардем, мегуфтем: «Оё ман нигаҳбони бародарам ҳастам»? Мо барои хушнудии худ зиндагӣ мекардем, ки аксар вақт ба зарари дигарон буд.
Дар намуна, инсон метавонист бар зидди ҳамсояи худ бо дурӯғ гуфтан ва фиреб додани ӯ гуноҳ кунад, ва оё мо набояд ба ин гуноҳкор будани худро эътироф кунем? Аммо ҳоло ҷавоби ин дар мо чӣ бояд бошад?
«Бинобар ин, дурӯғро дур карда, ҳар як ба ҳамсояи худ рост гӯед: зеро мо аъзои якдигарем» (Эфсӯсиён 4:25).
Инсон метавонист бо зӯроварӣ чизеро гирифта, гуноҳ кунад, чунон ки Қобил ҳаёти Ҳобилро гирифт. Ҳоло нафрати ба дигаре куштори ибтидоӣ аст, ва бад гуфтан дар бораи дигаре дар асл зарбае ба ҳаёти инсон аст, ва ин чизҳо дар он рӯзҳои пешин барои мо осон буданд, аммо ҳоло ҷавоби ҳамаи ин дар мо ин аст:
«Аз ин рӯ, мо муҳаббатро дарк мекунем, зеро Ӯ ҷони Худро барои мо фидо кард ва мо низ бояд ҷони худро барои бародарон фидо кунем» (1 Юҳанно 3:16);
инсон метавонист бар зидди ҳамсояи худ бо инкор кардани он ки чизе ба ӯ барои нигоҳ доштан супурда шуда буд, гуноҳ кунад, чунон ки Қобил масъулияти худро барои Ҳобил инкор кард, ҷавоби ин дар мо ин аст:
«аъзо бояд якдигарро ҳамин тавр ғамхорӣ кунанд» (1 Қӯринтиён 12:25).
«Биёед якдигарро баррасӣ кунем, то ба муҳаббат ва аъмоли нек таҳрик диҳем» (Ибриён 10:24)
«Бигзор ҳар як аз мо ҳамсояи худро барои некии ӯ барои сохтмон хушнуд кунад» (Румиён 15:2). «Бори якдигарро бардоред, ва ҳамин тавр қонуни Масеҳро иҷро кунед» (Ғалотиён 6:3).
Бо ин роҳ Худо пирӯз шуд ва пирӯз мешавад, зеро мо, ки ҳаёти Масеҳ ба мо дода шудааст, он ҳаётро дар зиндагии амалӣ зоҳир мекунем.
«Пас, ҳамчун мунтахабони Худо, муқаддас ва маҳбуб, дилҳои раҳмдил, меҳрубонӣ, фурӯтанӣ, мулоимӣ, сабрро ба бар кунед; якдигарро таҳаммул кунед ва якдигарро бубахшед, агар касе бар зидди касе шикоят дошта бошад: чунон ки Масеҳ шуморо бахшид, шумо низ ҳамин тавр кунед. Ва аз ҳама чиз муҳаббатро ба бар кунед, ки ин пайванди комил аст. Ва бигзор сулҳи Масеҳ дар дилҳои шумо ҳукмронӣ кунад, ки ба он шумо низ дар як ҷисм даъват шудаед, ва шукргузор бошед. Бигзор каломи Масеҳ дар шумо бо тамоми ҳикмат фаровон зиндагӣ кунад; якдигарро дар забурҳо ва сурудҳои ҳамду сано ва сурудҳои рӯҳонӣ таълим диҳед ва насиҳат кунед, бо файз дар дилҳои худ ба Худованд суруд хонед. Ва ҳар чизе, ки шумо дар сухан ё амал мекунед, ҳамаро ба номи Худованд Исо кунед, ба Худо ва Падар ба воситаи Ӯ шукр гӯед».
Дар чунин зиндагӣ чӣ қадар ҷалол барои Худо бояд бошад!
